Rozdział 6

No hejka :) Jak wiecie teraz miał być wstawiany rozdział specjalny, ale postanowiłam, że lepiej będzie jeśli wstawię go po tym rozdzialiku 6 :D Wstawię go niedługo po tym rozdziale, tak za jakieś 3 dni najdłużej :) Będzie to taki króciutki rozdzialik z odmiennym wątkiem. Raz na jakiś czas będę takie wstawiała jako taki dodatek :D Możecie już niedługo oczekiwać siódmego rozdziału. Jestem pewna, że wam się spodoba. Nasi bohaterowie wreszcie zrobią jakiś krok do przodu ^^ i nareszcie szykuje nam się troszeczkę akcji, a nie tylko ta miłosna sielanka. Osobiście powiem szczerze, że polubiłam bohaterów własnego opowiadania, w szczególności głównego bohatera, który jest po prostu zajebisty :D co myślicie o Nathanie, Nadii? Co powinnam w nich zmienić, a może nic nie zmieniać? I jeszcze potrzebuję pomocy co do wątków pobocznych...Nie wiem czy pisać od czasu do czasu jakieś wątki poboczne czy może sobie odpuścić....No dobra koniec mojego gadania :) Miłego czytania i dodam tylko, że rozdział specjalny troszeczkę was zdziwi :D huehuehue :) Ale ja i tak nic nie zdradzę, dowiecie się w swoim czasie, a ja biorę się do roboty i piszę dla was już 8 rozdział hehe :D byłabym wdzięczna za komentarze, motywują mnie one do dalszego pisania i ciężkiej pracy, a jak niektórzy z was wiedzą, pisanie bloga nie jest takie łatwe jak sie wydaje :/ ale sprawia mi to przyjemność :D 
dobra, dobra, już koniec!!! Nareszcie....O.o xD



Rozdział 6 "Głęboko skrywane uczucie..." 

~
-Nathanie... - szepnęła do niego czule. Poraz pierwszy wypowiedziała jego imię. Jednak... Skąd ona je znała?
~

Nathan patrzył na nią jakby zrobiła coś nadzwyczajnego, nieprawdopodobnego. Był po prostu zszokowany, a jednocześnie... Szczęśliwy. Pełen nadziei. Choć nie miał pojęcia dlaczego. Czyżby Nadia wszystko sobie przypomniała? Jakoś tak w jego sercu nagle zrobiło się cieplej, chociaż nie powinien niczego czuć. Nie powinno go to interesować, a jednak...
-Skąd znasz moje imię? - spytał poważnie z wahaniem patrząc na nią wzrokiem dociekliwym. Dziewczyna zastanowiła się. Otworzyła szeroko oczy i usta, stała w bezruchu. Nathan czekał na to co powie. Chciał się przekonać czy sobie przypomniała. Siedział tuż przed nią w bezruchu, intensywnie patrząc jej w oczy.
-Nie wiem. Nie mam pojęcia. Zupełnie nie wiem dlaczego tak cię nazwałam. Po prostu tak jakoś czułam wewnątrz siebie, że znam twoje imię. Od jakiegoś czasu odnoszę wrażenie jakbym cię znała. Może to dziwne, ale przypominasz mi kogoś... - chłopak podniósł wzrok i uśmiechnął się smutno.
-Czyli jednak nic nie pamiętasz? No nic... Ja i tak wiem, że któregoś dnia wszystko sobie przypomnisz, po prostu to czuję. Już jesteś na drodze ku temu. Chociaż nie wiem czy to cokolwiek zmieni.
-Nie rozumiem. Chcesz powiedzieć, że już kiedyś się spotkaliśmy?
-Być może... - szepnął jej intrygująco do ucha. - Ale narazie dowidzenia... - szepnął jeszcze bardziej uwodzicielsko. - moja... Księżniczko nocy...
Nadia znieruchomiała I wstrzymała oddech, gdy chłopak zniknął wreszcie spokojnie odetchnęła. Zorientowała się, że serce waliło jej tak mocno jak nigdy wcześniej.
-A więc tak masz na imię... Nathan... - dziewczyna uśmiechnęła się sama do siebie, po czym wstała i odeszła w stronę domu. Przez całą drogę nie miała pojęcia, że Nathan nigdzie nie odszedł. Obserwował ją przez całą drogę z ukrycia. Nie chciał, by coś jej się stało. Po jakimś czasie był już przed jej domem. Poczekał aż dziewczyna wejdzie do środka i wskoczył wampirzym tępem na drzewo, które stało przed jej otwartym balkonem. Usiadł na grubej gałęzi i zaczął się jej przyglądać jak spała. Wampiry nie potrzebują snu, więc Nathan trochę się nudził po nocach, a nie wiedzieć dlaczego uwielbiał patrzeć na swoją księżniczkę nocy...

~

-Cześć.. - powiedziała nieśmiało natknąwszy się przypadkiem na Nathana na szkolnym korytarzu.
-Znamy się? - udając zdziwionego przeszedł obojętnie koło niej. Nadia poczuła złość i wstyd. Złość, bo narobił jej siary przed koleżankami z jej klasy, a wstyd dlatego, że przeszedł obok niej obojętnie jakby mijał zwykły słup!
-Ty mały...! - zaczęła przez zaciśnięte zęby i nie dokończyła. Nathan oczywiście to usłyszał swoimi wampirzymi uszami i zaczął się cicho śmiać nawet się nie odwracając i nie obdarzając jej ani jednym spojrzeniem.
-Znasz go?! - spytała z uznaniem i zadziwem Jessica Parker wraz ze swoimi dwiema koleżankami. Były to trzy klasowe barbie. Nadia nie miała ochoty z nimi rozmawiać.
-Najwyraźniej nie... - odrzekła znudzona po czym ruszyła w stronę klasy. I tam czekała na nią niespodzianka. Nonszalancko oparty o drzwi stał nie kto inny jak... Nathan. Wszystkie dziewczyny z Nadii klasy wytrzeszczyły na niego gały. Gdy Nadia go zobaczyła, modliła się w duchu, by tylko nie zrobił nic głupiego, bo niczego innego po tym szalonym typku nie mogła się spodziewać.
-Co ty tu robisz?! - spytała podchodząc do niego Nadia.
-A co? Nie cieszysz się na mój widok? - spytał z ironią w głosie. Wszyscy w klasie Nadii patrzyli na nich obydwoje jakby odgrywali jakieś przedstawienie.
-Zgubiłem się, jestem tu nowy. Może zaprowadziłabyś mnie do klasy? - zaczął robić maślane oczy.
-I że niby ja mam w to uwierzyć?! Czy ja mam na czole napisane "idiotka"? - spytała zirytowana i zniecierpliwiona. Jego wyraz twarzy nagle się zmienił. Nadia nie wiedziała czego ma się po nim spodziewać. Nathan złapał ją mocno za prawe ramię trzymając je w żelaznym uścisku.
-Powiedziałem, że masz iść, to masz ze mną iść i nie ma żadnego ale! - powiedział twardym tonem ze złowrogim wyrazem twarzy. Zaczął iść szybkim krokiem ciągnąc zdezorientowaną dziewczynę za ramię.
-O co ci do cholery chodzi?!
-Cicho bądź.. - odrzekł wkurzony. Zatrzymał się gdy byli na końcu korytarza przed otwartym oknem. Uniósł ją na rękach, po czym wszedł na okno i skoczył. Skoczył z ostatniego piętra na trawnik, na boisku i nic sobie nie zrobił. Wylądował z gracją.
-Oszalałeś? - spytała zachrypniętym głosem.
-Być może... - odrzekł uśmiechając się do niej szyderczo.
-Myślałam, że chcesz nas zabić... - szepnęła przez łzy.
-Dlaczego płaczesz? - spytał zdziwiony z troską w głosie.
-Przestraszyłam się...
-Co?! - Nathan był zdezorientowany. - to ty bałaś się ze mną skoczyć z kilku metrów, a z ogromnego wieżowca to skoczyłaś?!
Nadia roześmiała się. Przypomniała sobie tą chwilę, gdy Nathan ją uratował. Lecieli wtedy razem ku górze. To było takie nieprawdopodobne.
-Nie musisz się bać. Przy mnie nic Ci się nigdy nie stanie. Obiecuję... - spojrzał jej głęboko w oczy czując w sobie ten zapał ochraniania jej, chciał ją za wszelką cenę chronić, po prostu mieć świadomość tego, że jest bezpieczna...
-W porządku. Tylko, że jestem straszną niezdarą i miałbyś trochę dużo roboty...-powiedziała śmiejąc się, jednak Nathan był poważny.
-Nieważne. Mogę być przy tobie dzień w dzień, noc w noc, cały czas, wszędzie za tobą łazić, nawet do toalety. Nie będę cię spuszczać z oczu nawet na moment. - uśmiechnął się do niej słabo.
-Dobrze się czujesz? - spytała z troską w głosie dostrzegając, że Nathan wygląda naprawdę słabo. Nawet po jego głosie było to słychać. Jego oczy były zmęczone i takie... Inne. Był naprawdę wycieńczony.
-Mam do ciebie prośbę...
-Tak?
-Nie chodź nigdy sama po lasach ani po opuszczonych miejscach.
-Dlaczego? - spytała zaniepokojona. - Za chwilę ci to wyjaśnię... Ale obiecasz mi, że tak nie będziesz robić?
-No dobra, obiecuję.
-Mam jeszcze jedną prośbę...
-Jaką? - spytała zatroskana patrząc na to jaki jest słaby.
-Czy mogłabyś... Znaczy jeśli się nie zgodzisz to zrozumiem. Czy mogłabyś użyczyć mi swojej szyi?- spytał słabo, a Nadię zamurowało. To wampir i potrzebował krwi... Był słaby.
-Tak, tylko mnie nie zabij... - odrzekła, po czym odchylając głowę w bok, zaczesała palcami włosy do tyłu i ukazała mu swoją szyję. Nathan przez chwilę myślał, że straci panowanie nad sobą. Był taki głodny, ale nie chciał jej skrzywdzić.
-Naprawdę, mogę?
-Nie, na niby... - powiedziała z ironią. - przecież nawet gdybym się nie zgodziła, ty i tak zrobiłbyś co chcesz. Znam cię. - uśmiechnęła się do niego.
-No tak... - powiedział, a potem swoimi zimnymi palcami dotknął jej szyi. Serce Nadii odruchowo zaczęło bić szybciej. Nathan nie robił już tego tak brutalnie jak za pierwszym razem. Był delikatny i subtelny, jak gdyby miał to być ich pierwszy pocałunek. Potem wreszcie ustami dotknął jej szyi. Wreszcie obnażył kły i delikatnie wbił je w jej skórę. Krew powędrowała do jego spragnionego gardła. Jej smak był... Niesamowity. Był to jego ulubiony rodzaj krwi. Jeszcze nigdy nie spotkał kogoś takiego, przy kim musiał się tak bardzo powstrzymywać. Zatracił się w smaku krwi i zapomniał, że miał jej nie zabić. Nadii coraz ciężej było złapać oddech. Powoli osuwała się na ziemię, czuła jak obraz znika jej z oczu, aż w końcu pozwoliła, by jej ciało całkowicie się rozluźniło, a jej oczy zamknęły się i w końcu oddając się objęciom morfeusza straciła przytomność...
Obudziła się w szpitalu. Powoli otwierając oczy zaczęła dochodzić do siebie. Nad sobą dostrzegła kroplówkę i biały sufit. Po jakimś czasie oprzytoniała. Przypomniała sobie ostatnie wydarzenia. Pierwszą rzeczą, którą zrobiła po przebudzeniu było nawoływanie go.
-Nathan.. - szepnęła słabym głosem rozglądając się. Obok siebie dostrzegła siedzącego chłopaka. Wyglądał jakby przed chwilą płakał. Był zdruzgotany.
-Przepraszam.. - odrzekł smutnym tonem. - naprawdę nie chciałem cię skrzywdzić. Ja po prostu... - w tym momencie chwycił mocno jej dłoń. - cieszę się, że nic ci nie jest. Przepraszam..
-W porządku. Nie obwiniaj się. - zaczęła zszokowana dziewczyna. Nathan tak bardzo się o nią martwił. To było słodkie. Ten chłopak z dnia na dzień coraz bardziej ją zadziwiał.
-Nie jest w porządku... - spojrzał jej głęboko w oczy. - omal cię nie zabiłem. Nie wiem co bym zrobił gdybym stracił cię poraz drugi. Obiecałem ci, że przy mnie nigdy nie stanie ci się żadna krzywda. Złamałem obietnicę. Drugi raz przy mnie osunęłaś się o śmierć... - mówił przejęty i zmartwiony. Jego oczy były takie ciepłe i takie piękne. Czarne i głębokie... Nathan jeszcze nigdy nie czuł się tak przerażony jak teraz. Chociaż nie... Czuł się tak kilka lat temu, wtedy...
-Co? - spytała zdziwiona.- Co miało znaczyć to "Poraz drugi"
-Przepraszam, to przeze mnie tu wylądowałaś.
-Przestań, nie zapominaj, że to ty mnie uratowałeś wtedy, gdy byliśmy na dachu tamtego wieżowca... Dziękuję za to, że mnie wtedy uratowałeś. Gdyby nie ty...
-Przestań tak o mnie mówić! - podniósł ton.
-Dlaczego?!
-Nie zasługuję na to... - odrzekł smutno.
-Przestań! Głupi jesteś, naprawdę głupi...
-Dlaczego?
-No bo jesteś głupi. Ale też niesamowity... - zaczęła nieśmiało. - Dla mnie jesteś bohaterem. Zawsze będę cię podziwiać. Jednak muszę przyznać, że nie nadążam za Tobą... - uśmiechnęła się do niego, a on tylko opadł bezwładnie na jej ciało mając głowę do przodu do jej głowy, nos zanurzony w jej złocistych, pachnących kwiatami włosach i odetchnął.
-Jesteś naprawdę niezwykła.. - mruknął. Ona tylko położyła dłoń na jego głowie michrząc mu czarne włosy.
-Wiesz mamy pewien problem... - zaczął zmartwiony.
-O co chodzi?
-Wczoraj wieczorem, gdy wracałaś do domu, tak gdzieś około 23 w okolicach wyczułem nowego wampira. Nowonarodzony. Może ich być więcej. Nie wiem ile ich było, ale wiem, że ten jeden cię obserwował.
-Nowonarodzony? - spytała zdezorientowana.
-Tak. Nowonarodzeni to niedawno stworzone wampiry. Są silniejsi niż my, ale niedoświadczeni. Ich jedyną bronią jest siła. Każdy nowonarodzony wampir jest wbrew pozorom niebezpieczny i powinnaś trzymać się od takich z daleka. Są zaślepieni rządzą krwi. Proszę, nie chodź sama w niebezpieczne miejsca, nie chcę, by coś ci się stało. Swoim przyjaciołom też powinnaś powiedzieć, by tego nie robili. Wkrótce po jakimś czasie nowonarodzeni przeniosą się gdzie indziej, albo zostaną tu na stałe. Jeden z nich kręcił się koło ciebie. Proszę cię, obiecaj mi, że nigdzie nie będziesz wychodzić wieczorem. No chyba, że ze mną. - nonszalancko się do niej uśmiechnął.
-Okej. Nie będę, obiecuję. Ale mam pytanie...
-Mów... - uśmiechnął się do niej zachęcająco
-Czyli to znaczy, że Emily zaatakował jeden z nowonarodzonych? Albo jakiś... Wampir? - spytała drżącym głosem, a Nathan przyjął dziwny wyraz twarzy. Żałował do tej pory, ale nie mógł powiedzieć jej prawdy. Nie mogła się dowiedzieć tego, że zabił jej najlepszą przyjaciółkę...

Rozdział 5

Rozdział 5  "Spójrz... Przy tobie moje serce bije szybciej! "

Od tamtego wydarzenia minęły dwa tygodnie. Dla Nadii były to dwa dni. Dwa koszmarne "dni". Nie mogła zapomnieć o Emily. Dlaczego wszyscy ją do tego namawiali?!  Dlaczego do cholery każą jej o niej zapomnieć?! Czego od niej oczekują?! To niemożliwe żeby o niej zapomniała, a tym bardziej, by żyła dalej normalnie. Nie, bez Emily. Nadia siedziała na łóżku w swoim pokoju. Przez małą szparę pomiędzy granatowymi roletami, a framugą okna wpadała wąska smuga światła. Dziewczyna milcząc przyglądała się swoim dłoniom. Nie potrafiła myśleć o czymkolwiek innym niż o Emily. Do pokoju weszła jej mama.
-Nadia... - zaczęła kobieta drżącym tonem, pełnym troski głosem - już czas żebyś poszła do szkoły.
-Nie mamo, nie chcę. Jeszcze nie jestem gotowa. Jeszcze się po tym nie pozbierałam. - odpowiedziała patrząc na nią błagalnym wzrokiem. Amy podeszła do niej i usiadłszy obok niej objęła córkę ocierając jej łzę, która spłynęła po jej jasnym policzku. Nadia nawet nie zdawała sobie sprawy z tego, że zaczęła płakać. Nie chciała bardziej martwić swojej mamy, więc z trudem powstrzymywała łzy, z wielkim trudem panowała nad emocjami.
-Kochanie. Nie możesz tego dłużej ciągnąć. Musisz przestać o niej myśleć, pójść do szkoły, zacząć normalnie funkcjonować. Zapomnij o Emily. Jestem pewna, że nie byłaby zadowolona widząc jak cierpisz...
-Słucham?! - podniosła głos. - Dlaczego mam o niej zapomnieć?! To przecież niemożliwe... Myślisz, że to jest możliwe?! Poza tym nawet nie chcę o niej zapomnieć. Tylko to mi po niej zostało, pamięć o niej... - jej ręce drżały, ale nie płakała. To znaczy na zewnątrz nie płakała, w środku skrywała swoje prawdziwe uczucia. Dusiła to w sobie. Jednak nie chciała zawieść matki i przyswarzać jej więcej zmartwień.
-To ja już wychodzę. - powiedziała z największym optymizmem na jaki tylko było ją stać i wyszła z domu. Ale wcale nie poszła do szkoły. Nie chciała tam iść. Nie miała zamiaru być w centrum zainteresowania całej szkoły, nie chciała litości swoich rówieśników, a tym bardziej tych współczujących wspomnień. Chciała iść na wagary, szła więc tam gdzie ją nogi poniosły. Podczas drogi myślała o Emily. O jej pogrzebie, który odbył się tydzień temu. Nie chciała o tym myśleć, a jednak nie potrafiła się od tych myśli uwolnić. To gdy poraz ostatni ujrzała ją w trumnie. Jej blada skóra,  czerwone usta, inne niż wcześniej. I krwistoczerwony szal oplatający jej szyję. Mimo to, że była martwa, dla Nadii wydawała się być taka... Żywa. Nie rozumiała dlaczego. Jednak to była prawda... Dziewczyna doszła do rozłożystej polanki, na środku której widniał potężny dąb. Polanka ze wszystkich stron była otoczona drzewami i krzewami. Jasne promienie słońca delikatnie muskając źdźbła trawy oświetlały to niezwykłe miejsce. Gdzieniegdzie złotawa trawa była wysoka, że można było się w niej swobodnie ukryć. To właśnie było ulubione miejsce Nadii. Zawsze tu przychodziła gdy była smutna. Często przychodziła tutaj z Emily. Z tym miejscem wiązało się wiele wspomnień. Dziewczyna nie miała pojęcia, że to miejsce było odwiedzane przez jeszcze inną osobę i właśnie dla tej osoby ta polanka wiele znaczyła. Rozmyślając usiadła przy potężnym pniu drzewa opierając się o nie plecami. Nie miała pojęcia o tym, że za jej plecami, po drugiej stronie pnia siedzi... Nathan. Jednak on ją od razu wyczuł. Teraz chciał wykorzystać to, że dziewczyna jest nieświadoma jego obecności, dlatego zachowywał się cicho. Nadia skuliła się tuląc własne nogi i zaczęła płakać. Wszystkie skrywane do tej pory emocje eksplodowały z niej. Teraz była sama, a przynajmniej tak myślała, więc nie musiała się powstrzymywać. Chciała wszystko z siebie wyrzucić.
-Emily... - szeptała przez płacz. - Emily, Emily! - złapała się za klatkę piersiową, czując nagły ból w sercu.
Nathan westchnął. Poczuł jak powoli zaczynały targać nim emocje. Miał dość. Nie chciał, by przez niego cierpiała. Ale dlaczego? Przecież sam powiedział, że nic dla niego nie znaczy. Przecież nie jest zdolny do uczuć...
-Emily... Wróć... Ja... Emily, przepraszam, przepraszam Cię! - Nadia nie potrafiła zapanować nad emocjami. Cierpiała i tęskniła. Czuła niewyobrażalny smutek i pustkę w sercu. Wołała ją, chociaż wiedziała, że to nic nie da, bo jej już tu nie ma. A jednak nie przestawała nawoływać. Czuła się w tej chwili taka samotna...
A Nathan... Poraz pierwszy w swoim wampirzym życiu poczuł okropne wyrzuty sumienia. Jego serce drgnęło poruszone, a on sam nie potrafił zrozumieć co się z nim dzieje. Poczuł mrowienie w palcach i okropny ucisk w sercu. Dlaczego? Nigdy wcześniej nie czuł czegoś takiego. Żałował, tak bardzo żałował. Tak bardzo chciał cofnąć czas. Tak bardzo...
-Przepraszam Cię Emily, przepraszam, przepraszam... -  Nadia wyprostowała się odchylając swoją rękę w tył. Nathan siedzący tuż za nią odwrócił się delikatnie i odchyliwszy głowę w tył delikatnie ujął jej ciepłą rozedrganą dłoń. Dziewczyna drgnęła.
-Nie masz za co przepraszać. To nie twoja wina. - odrzekł cicho, ciepłym głosem. - Nie płacz... - wstał i podszedł do niej kucając tuż przed nią, podpierając się dłonią o pień drzewa. Jego głos był taki ciepły... Jak nigdy dotąd...
-Znowu ty... Dlaczego ciągle się na ciebie natykam? - spytała, by odwrócić jego uwagę od swojego smutku. On jednak spojrzał jej głęboko w oczy, a ona niczym małe bezbronne dziecko spoglądała mu w jego piękne oczy z zadziwem. Były takie czarne i takie głębokie. Nigdy wcześniej nie widziała piękniejszych. On spojrzawszy w jej śliczne, szklane, anielskie i błękitne niczym niebo oczy zatracił się w nich. Otarł jej łzę spływającą po jej policzku.
-Nie powstrzymuj się. Płacz jeśli chcesz. - rzekł nadal cicho swoim ciepłym aksamitnym tonem. Usiadł obok niej i delikatnie ją objął. A ona wtuliła się w jego silne ramię, tak jak to robiła kilka lat temu. Tylko, że ona nawet tego nie pamiętała. On tak. Dziewczyna już nie zwracała uwagi na jego nietypowe zachowanie. Po prostu się rozpłakała. Płakała tak przez kilka minut. A on patrzył w niebo smutnym wzrokiem. Tak bardzo żałował... Tak bardzo chciał naprawić...
-Emily odeszła przeze mnie... Gdybym wcześniej do niej przyszła, gdybym tylko wcześniej się z nią spotkała mogłabym ją ochronić, do niczego takiego by nie doszło. To wszystko moja wina...
-Nieprawda. To nie twoja wina. Nic nie mogłaś zrobić. Przestań tak myśleć.
-Nawet nie mam pojęcia dlaczego ci o tym mówię. Przecież jesteś... Ech... Znaczy się... Nawet nie wiem jak masz na imię. Ale ostatnio ciągle się na ciebie natykam.
-Być może... - uśmiechnął się do niej ciepło.
-Nie jesteś taki zły jak myślałam.
-Nic o mnie nie wiesz, więc nie możesz tak mówić... - odrzekł oschłym tonem. Nadia była jednak trochę zszokowana. Ten "tajemniczy wampir" byłby ostatnią osobą która by ją pocieszała.
-Przepraszam Emily... - powiedziała cicho, po czym w ciągu kilku sekund zasnęła. Chłopak delikatnie odsunął jej ramiona i powoli ułożył ją na swoich kolanach. Spojrzał na nią poraz kolejny. Przezabawne. Jej twarz przypominała teraz dziecięcą twarzyczkę. Teraz tak bardzo mu przypominała tą Nadię sprzed trzech lat. Niewinną, słodką anielicę, za którą był w stanie oddać życie. Pogłaskał ją po policzku i boleśnie westchnął. Czuł teraz tyle przykrych emocji. Tak bardzo nie chciał, by cierpiała. Pragnął ponownie ujrzeć jej promienny, śliczny uśmiech. Marzył, by usłyszeć jej melodyjny śmiech. Nadia spała teraz na jego kolanach. Było zupełnie tak jak przed wypadkiem, który wszystko zmienił...
-Przepraszam Cię, Nadia... - zaczął cichym, aksamitnym głosem. - przepraszam. Naprawdę nie chciałem. To było silniejsze ode mnie. Wybacz mi, proszę... - powiedział po czym odchylił głowę w tył i znów zaczął patrzeć w niebo nieobecnym wzrokiem. W końcu się na coś zdecydował. Tak, był tego pewien. Pragnął w pewnym stopniu ją uszczęśliwić. Chciał to zrobić. Zamknął oczy i się skupił. A po kilku sekundach był już w jej głowie, w jej śnie i mógł go kontrolować. To była jedna z wampirzych mocy. Chciał to zrobić, po prostu chciał chociaż trochę złagodzić jej cierpienie. Mimo to zdawał sobie sprawę z tego, że nie jest w stanie nic już naprawić. Zabił jej przyjaciółkę... Ale przecież nie chciał jej zabić. Nie chciał być tym czym się stał. Dlatego... Właśnie dlatego wkradł się do jej snu, by móc go kontrolować. Nie rozumiał do końca dlaczego to zrobił, dlaczego tak bardzo tego chciał. Dlaczego w pewnym stopniu zależało mu na niej? Pierwszy raz odkąd został potępiony zdarzyło mu się czuć... Te nowe uczucia wypełniły całe jego twarde, okute lodem serce powoli topiąc ten zimny lód. Poraz pierwszy poczuł wyrzuty sumienia, chciał naprawić wyrządzone krzywdy. Przypomniał sobie, że kiedyś ją kochał...
-Przepraszam... Nie chciałem tego, naprawdę. - Mówił łagodnym tonem patrząc na nią spojrzeniem jakim nigdy wcześniej na nikogo nie patrzał. - Wybacz mi, proszę... Stworzę dla ciebie sen, stworzę dla ciebie coś co cię uspokoi... Nigdy cię nie zranię, nigdy...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nadia stała w jasnym oświetlonym pomieszczeniu. Nic nie było widać prócz intensywnej rażącej w oczy bieli. Nagle przed nią ukazała się postać uśmiechniętej, pięknej dziewczyny. Oczy miała brązowe, wiśniowe, śliczne usta i rozwiazne falowane włosy.
-Emily!-krzyknęła podekscytowana podbiegając do niej. Wtuliła jej się w ramiona i zaczęła płakać.
-Nie płacz już... - odrzekła Emily ciepłym głosem. - proszę Cię nie płacz.
-Ale... Tak bardzo mi ciebie brakuje. - powiedziała łamiącym się głosem. Emily otarła jej łzę z policzka i spojrzała jej w oczy.
-Wiem... wiem o tym. Ale płacz nie ma sensu, przecież i tak nie wrócę. Nie chcę abyś przeze mnie płakała. Chciałabym abyś żyła pełnią życia, za nas obie. To moja ostatnia prośba do ciebie... Przestań o mnie myśleć, nie chcę żebyś o mnie zapomniała, ale proszę Cię, żyj dalej. Masz przed sobą całe życie, nie marnuj chwili na łzy. Na mnie już przyszedł czas, ale nie odeszłam na zawsze... Pamiętaj o tym...
-Emily... - powiedziała drżącym głosem, a przyjaciółka pogłaskała Nadię po policzku.
-Zawsze będę przy tobie i zawsze jestem. W twojej pamięci, w twoim sercu, w twoich wspomnieniach. Dlatego chcę widzieć Cię jak się uśmiechasz. Obiecaj mi to, że będziesz żyła pełnią życia, za nas obie, dobrze? - spojrzała Nadii głęboko w oczy.
-Dobrze, obiecuję... - odrzekła Nadia po chwili. - Obiecuję, że będę żyć szczęśliwie, nie będę myśleć o tym, że cię nie ma. Obiecuję, że będziesz ze mnie dumna... - dokończyła z trudem powstrzymując napływające łzy.
-Nie będziesz płakać?
-Nie...
-Obiecujesz?
-Tak...
-Napewno?
-Tak...
-Więc dotrzymaj obietnicy, kocham Cię. - uśmiechnęła się do niej po czym zniknęła.
-Dotrzymam, nie będę płakać. Będę cieszyć się życiem... Żegnaj Emily...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nadia powoli otworzyła oczy. Nad sobą dostrzegła zamyśloną twarz...Właściwie to mimo tego, że ciągle się na niego natykała nie znała jego imienia. Westchnęła przyciągając się.
-Obudziłaś się?
-Tak... - odparła łagodnym głosem.
-W porządku? - zapytał z wahaniem.  - Tak... - odpowiedziała miękko ze spokojem, po czym delikatnie uśmiechnęła się do niego. - Tak, teraz tak...
-To dobrze... Wygodnie ci się spało na moich kolanach? - uśmiechnął się do niej olśniewająco, a Nadia speszona spłonęła rumieńcem. Po chwili z jej ust wydobył się słodki, melodyjny śmiech, który spodobał się Nathanowi.
-Dlaczego się śmiejesz? - spytał zbity z pantałyku. Ona odwróciła się do niego z promiennym uśmiechem na twarzy. Ten widok sprawił, że Nathan poczuł dziwne mrowienie w ciele, wydawało mu się, że się rumieni. Chociaż to niemożliwe, bo u wampirów takie coś nie występuje.
-Sama nie wiem. Po prostu pozbyłam się tego ciężaru z serca i czuję się taka... wolna? - Nadal nie przestawała się uśmiechać, a Nathan nie przestawał na nią patrzeć. Nawet nie zmrużył oka, nie oderwał od niej wzroku nawet na moment. Jak gdyby chciał zarejestrować w swojej głowie każdy jej ruch, jakby próbował wyryć jej piękny uśmiech w swojej wyobraźni, by był z nim na zawsze.
-Dlaczego mi się tak przeglądasz? - spytała zaciekawiona. On nawet po tym pytaniu nie spuścił jej z oczu. Patrząc na nią uśmiechał się delikatnie, spojrzenie miał takie inne... Nigdy przedtem nie patrzył na nikogo takim pięknym pełnym ciepła i podziwu spojrzeniem. Dzisiaj Nadia wydawała mu się jakaś taka, inna niż zwykle. Była taka... słodka? Nathan nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, że powoli zaczynał ją postrzegać tak samo jak sprzed kilku lat, przed wypadkiem, gdy jeszcze byli razem.
-Nie mam pojęcia... - odpowiedział bez namysłu.
-Przestań. - powiedziała nieśmiało, nerwowo odwracając wzrok z zasięgu jego spojrzenia. Nie wiadomo z jakich przyczyn nie chciała patrzeć mu w oczy. Jego spojrzenie wydało jej się teraz takie piękne, piękniejsze niż wcześniej, jak gdyby dostrzegła w nich głęboko skrywane unikalne piękno. To ją po prostu onieśmielało.
-Dlaczego?
-No bo... To krępujące. - Na jej twarz ponownie wstąpiły delikatne rumieńce, a w jej błękitnych oczach widać było zawstydzenie. To nadało jej jeszcze większego uroku, więc Nathan zaczął przyglądać jej się z jeszcze większym zainteresowaniem. Podziwiał jej śliczne błękitne oczy, które otaczały czarne rzęsy, jej bladą cerę, zarumienione policzki i różowiótkie usta. Czy zawsze wydawała mu się taka jak teraz? Od zawsze wydawała mu się taka piękna i wyjątkowa? Zdał sobie sprawę z tego, że zaczął inaczej ją postrzegać. Jednak wcale nie chciał jej tak widzieć. Nie chciał emanować do niej takimi uczuciami, bo przecież... Ona go nie pamięta, nie wie kim dla niej był w przeszłości i co razem przeżyli. Przez to, że nie pamiętała on taki się stał. Wyłączył w sobie uczucia i przestał być dobry... Nigdy nie spodziewałby się, że to wszystko tak się potoczy...
-Hej, co się stało? - spytała Nadia z troską. - Wszystko okej?
On tylko pokiwał głową. Dziewczyna nie miała pojęcia dlaczego chłopak nagle zaczął inaczej się zachowywać. Usiadła obok niego opierając się o drzewo i oboje zaczęli spoglądać w gwiazdy, tak jak to kiedyś robili. Tylko, że ona tego nie pamiętała.
-A to ciekawe. Spędziliśmy ze sobą cały dzień. - zachichotała i sama była zdziwiona. Nie miała pojęcia, czemu z nim rozmawia jak gdyby znali się już od dawna. Chociaż to prawda, bo poznali się kilka lat temu... Nadia nie wiedziała dlaczego się go nie bała. Znała jego sekret, a jednak nie czuła strachu.
-Wiesz, będę tęsknić za Emily, ale nie będę już płakać. Od jutra wracam do szkoły.
-Naprawdę?
-Tak. Dzisiaj zrozumiałam, że życie toczy się dalej, a ona nie chce bym była smutna. Przysięgłam sobie, że nie będę płakać, już nigdy... - mówiła twardym głosem, który w niektórych momentach się załamywał. Z trudem powstrzymywała łzy.
-Napewno? - spytał poważnie nie spuszczając z niej wzroku.
-To znaczy od teraz... Teraz płaczę ostatni raz. - powiedziała, po czym pozwoliła, by ostatnia łza spłynęła po jej policzku. Nathan chwycił jej głowę i przycisnął ją do siebie, by ją... Objąć?! Dziewczyna zesztywniała. Naprawdę zdziwił ją tym niespodziewanym gestem.
-Co ty robisz?
-A co? Nie widać? Pozwalam ci się wypłakać na moim ramieniu. Taka okazja może się już nigdy nie powtórzyć. - powiedział łagodnie, jakby to była najzwyklejsza rzecz ma świecie.
"Wiem, że taka okazja może się nie powtórzyć. Wiem, że już jutro nie będziesz taki i spowrotem staniesz się oschły. Wiem czym jesteś, jednak nie dlatego taki jesteś. Coś musiało się wydarzyć w twojej przeszłości. Ciekawe co... Mimo wszystko dziękuję. Dziękuję, że jesteś przy mnie i mogłam odnaleźć w tobie trochę wsparcia". Nadia powiedziała to w myślach patrząc intensywnie na tył jego głowy, gdy on niespodziewanie się odwrócił. Jej serce nie wiedząc dlaczego, w tej chwili przyspieszyło. Nathan tylko uśmiechnął się łobuzersko. Potem zaczął się do niej przybliżać, ona nie wiedząc co zrobić odchylała się do tyłu, aż w końcu poczuła jak leży na chłodnej, wilgotnej trawie. On dłonie miał oparte na ziemii podpierając się łokciami, pomiędzy nimi znajdowała się jej głowa. Chłopak leżał na niej, a ich twarze były teraz bardzo blisko. Jeszcze nigdy nie mogła podziwiać jego pięknych, czarnych oczu z tak niewielkiej odległości od jej własnych. Dziewczyna nie miała pojęcia o co mu chodziło. Jednak on się roześmiał. Teraz to już kompletnie była zbita z pantałyku.
-Wyluzuj. Chciałem tylko coś sprawdzić.
-Co do cholery?!
-Widzisz... Za każdym razem gdy jestem bliżej ciebie, Twoje serce... Ono przyspiesza. - powiedział poważnie, patrząc jej przenikliwe w oczy. Czuł się trochę zdenerwowany, ta jego pewność siebie zniknęła, jednak nie dał tego po sobie poznać. A Nadię zamurowało.
-Tylko tego źle nie interpretuj. Znam twoją tajemnicę i nadal czuję się trochę nieswojo przy tobie. - W rzeczywistości było inaczej, ale Nadia nie chciała się do tego przyznać nawet sama przed sobą. Udało jej się jakoś z tego wybrnąć.
-Rozumiem... - Przez chwilę Nadii wydawało się, że w jego pięknych oczach dostrzegła rozczarowanie.
-Podobam ci się? - spytał uśmiechając się do niej.
-Nie gadaj głupot! - odrzekła, po czym odwróciła swoją głowę w prawą stronę, by na niego nie patrzeć. Och... Dobrze, że było ciemno, nie mógł zobaczyć jej słodkich rumieńców...
-Widzę je...
-Co? - spytała zdziwiona.
Nathan skorzystał z okazji, że jego twarz była zwrócona dokładnie w stronę jej lewego ucha i pochylił się nad nią, po czym uroczo wyszeptał jej do ucha:
-Widzę jak się ślicznie przeze mnie rumienisz... - powiedział, po czym zachichotał. A Nadia znieruchomiała.
-Chciałbyś! - krzyknęła podnosząc się gwałtownie i przypadkiem zderzając się z nim. Nathan chwycił ją w talii, po czym przewrócił ją na drugą stronę, tak,  że teraz ponownie leżała tuż pod nim.
-Przyznaj, że Ci się podobam...
-Nie! Nie ma w tobie nic fajnego, niby dlaczego miałbyś mi się do cholery podobać?!
-Ach, tak? - spytał udając zawiedzionego. A może wcale nie udawał? - Nie jestem fajny? Jestem brzydki?
-Nie! Nie o to chodzi. To znaczy... - Nadia wdepnęła na minę, a Nathan uśmiechnął się z satysfakcją.
-Czyli nie zaprzeczysz? - spojrzał na nią nonszalancko, a ona zawstydzona zaczęła się czerwienić. On chwycił ją ramieniem i przyciągnął do siebie kładąc się na trawie tak, że teraz obydwoje leżeli wtuleni w siebie ze zwróconymi twarzami do gwiazd. On pewny siebie, patrzył w gwiazdy przyglądając się im w ciszy, trzymając ją w ramieniu. Ona wtulona w jego ramię także patrzyła w gwiazdy. Obydwoje milczeli, pogrążeni w ciszy. Żadne z nich przez chwilę nie odezwało się ani słowem. Jak gdyby obawiając się, że jakiekolwiek wypowiedziane słowo  może zepsuć ten nastrój. Przestali zwracać uwagę na to co się dzieje i jak się zachowują. Nic już nie było dla nich ważne, po prostu na moment "przestali istnieć".
-Widzisz? Tamta świeci najjaśniej.-zaczął Nathan swoim aksamitnym tonem.
-Jest piękna...
-Zupełnie tak piękna jak ty... - odrzekł nie zważając na to ci mówi.
-Co?
-Nic... - zaczął zmieszany. - Tylko nie myśl, że to komplement. Właśnie porównałem Cię do olbrzymiej, masywnej, gazowej kuli więc... - wybrnął z sytuacji i w myślach odetchnął z ulgą. Odwrócił się w jej stronę. Leżała obok niego i wpatrywała się w jego oczy. Tym razem nie oderwała od niego wzroku. Jak gdyby kogoś w nim rozpoznała. 
-Nathanie... - szepnęła do niego czule. Poraz pierwszy wypowiedziała jego imię. Jednak... Skąd ona je znała?

Rozdział 4

Rozdział 4 "Jesteś moją...Księżniczką Nocy"


Rozdział dedykowany Klaudii :) Najwspanialszej i najlepszej i wgl najnaj xD Dedykuję ci to, gdyż jesteś moją przyjaciółką i w ogóle jako pierwsza przeczytałaś ten pierwszy rozdział, więc czawarty jest dla ciebie. Dziękuję Ci za to, że jesteś i mnie wspierasz i wgl. że czytasz te moje wypociny :D Zawsze po każdym rozdziale, który napiszę idę od razu z tobą o tym porozmawiać i razem śmiejemy się z tego lub wspominamy niektóre fragmenty...Jesteś ze mną od początku i mam nadzieję, że będziesz do końca <3 Myślę, ze rozdział Ci się spodoba.
PS.: Nadal czytam twojego bloga xd i czekam na kolejny rozzdiał :*
Jest zajebisty, dałabym linka, ale nie pamiętam, bo mam go zapisany w tele :C


Wstała z łóżka i podeszła do okna, które było otwarte. Wyszła na balkon i oparwszy się o framugę, zaczęła spoglądać w gwiazdy. Wspominała dzisiejszy wieczór. Jak miał na imię tajemniczy chłopak, który ją uratował? Pamiętała wszystko prócz kilku szczegółów. Podrapała się w szyję i poczuła dwie pulsujące, jeszcze świeże ranki z których spływała krew. Przeraziła się nie na żarty. O co chodzi? Dlaczego? Jak to możliwe? Chciała zadzwonić do Emily i wszystko jej opowiedzieć, porozmawiać z nią... Ale nie mogła tego zrobić, bo Emily już nie było, nie było jej na tym świecie. Już nigdy nie wróci... Nadia położyła się przerażona na łóżku i trzymając się za bolącą ranę zaczęła płakać wspominając swoją przyjaciółkę.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nathan znajdował się właśnie w środku lasu. Szedł powoli wśród niekończących się drzew, których cienie odbite przez srebrny blask księżyca wyglądały jak mroczne cienie przeróżnych zjaw i mrocznych istot. Szedł tak już dobre dwie godziny, aż w końcu doszedł do obszernej polanki. Stanął na jej środku i patrząc w gwiazdy zaczął myśleć. Srebrny blask księżyca oblewał jego bladą, wampirzą twarz. W oddali iskrzył, wydawał się jedną z miliarda gwiazd migoczących na niebie. Oparwszy się o drzewo, chłopak usiadł na srebrnej trawie. Kosmyki jego długiej, czarnej grzywki zakrywały mu prawie w całości oczy. Uniósł głowę ku górze i zaczął myśleć. Zamknął oczy i... Ją zobaczył. Piękna blondynka, o błękitnych oczach i przecudnym uśmiechu. Dlaczego teraz nie mógł o niej zapomnieć?!  Dlaczego ją w ogóle uratował? Dlaczego? To przecież przeszłość, ich dawna miłość się skończyła, dlatego nie powinna wywierać wpływu na jego zachowanie. Nathan bardzo chciał ją znowu dotknąć, usłyszeć jej słodki głos, chociaż kolejny raz spojrzeć na nią. Nie rozumiał dlaczego tego chciał... Dlaczego o niej myślał.
-Przepraszam Cię... Nadia... - powiedział cicho, ale z uczuciem. Mimo to, że nie miał emocji, przy niej mógł chociaż przez chwilę być dawnym sobą. Wiedział, że powinien wyjechać, uciec. Nie chciał na nią patrzeć i przypominać sobie to wszystko co się wtedy wydarzyło, a jednak chciał zostać. Pragnął zostać i patrzeć na nią codziennie. Postanowił, że zostanie w Londynie. Zaryzykuje i przekona się jak będzie. Tylko jeszcze Jason. W sumie jak narazie jego starszy brat powinien być najmniejszym problemem. Największym problemem była...
-Nadia... - odrzekł przenikliwie i cicho, patrząc w gwiazdy. Wymówił jej imię delikatnym głosem, zupełnie innym tonem. - Mogę ci obiecać, że w tym roku szkolnym nie będziesz się nudziła... - powiedział sam do siebie, po czym uśmiechnął się i wstając pobiegł dalej, z ogromną, wampirzą prędkością. Po kilku minutach stał przed jej domem. W ciągu kilku sekund wdrapał się na górę i już stał na jej balkonie. Widział jej dosyć duży pokój. Centralnie ma przeciw balkonu było duże łóżko z jasnego drewna. Właśnie w tym łóżku, w białej pościeli leżała jego księżniczka. Leżała, ale nie spała. Płakała. Nathanowi przez chwilę zrobiło jej się żal, jednak zaraz się opanował. Zapukał w okno. Nadia gwałtownie się odwróciła. Ujrzała pięknego, mrocznego wampira o głębokim czarnym spojrzeniu. Uśmiechnął się do niej szyderczo odsłaniając swoje białe kły. Dziewczyna mechanicznie wstała z łóżka i podeszła do okna, otwierając je. Nie miała pojęcia dlaczego to zrobiła. Coś ją do tego popychało. Stanęła sztywno tuż przed Nathanem patrząc na niego zdziwionym, pełnym lęku spojrzeniem. Chłopak uśmiechnął się szerzej. Opuszkami palców przejechał po jej dwóch rankach widniejących na jej bladej szyi.
-Ciekawe, kto ci to zrobił? - powiedział powoli z lekką ironią w głosie, po czym zaczął się cicho śmiać. Jego śmiech był złowrogi, a jednocześnie zdaniem Nadii melodyjny.
-Czym ty jesteś? - spytała przerażona. Stała sztywno nie wiedząc co zrobić. Już wszystko pamiętała. Wszystko co wydarzyło się wczorajszego wieczoru.  (Chodzi o tą akcję na dachu xD) Skok z wieżowca, tajemniczy chłopak, który ją uratował, jego oczy, uczucia jakie ją przy nim ogarniały, ta złowrogość w jego oczach, ugryzienie, krew, i jeszcze... "pocałunek" O ile możnaby to było nazwać "pocałunkiem".
-Czym jestem? Raczej czym ty jesteś? Dlaczego moja hipnotyzacja na ciebie nie działa? Dlaczego twoja krew... Po prostu mnie tak kusi, że nie mogę się od ciebie oderwać? Kim ty do cholery jesteś? - Nathan podszedł do niej bliżej o krok patrząc na dwie ranki na jej szyi. Dziewczyna gwałtownie się odsunęła do tyłu, opierając się o ścianę. Serce jej podskoczyło.
-POMO...! - zaczęła, ale nie skończyła, gdyż rozwścieczony "demon" rzucił się na nią gwałtownie zakrywając jej usta. Obydwoje wylądowali na twardych panelach. On przylgnięty do niej całym ciałem, zakrywając jej usta swoją dłonią, a ona pod nim, przerażona. Ich twarze były teraz w takiej odległości od siebie, że ich nosy stykały się ze sobą, a płytkie oddechy mieszały się. Nathan głośno słyszał szybkie, nierówne bicie serca Nadii. Patrzył w jej przerażone, błękitne oczy. Odkrył, że jej biała, delikatna skóra jest bardzo gładka i ma przyjemny zapach. Jego serce także zaczęło szybciej bić, chociaż było to niezauważalne, gdyż serce wampira bije powoli i cicho. Ale Nathan to czuł. Nadia zrobiła się czerwona na twarzy.
-Jeśli tylko ośmielisz się pisnąć słówko, a przysięgam, że urządzę istną rzeź w twoim domu... -  chłopak pochylił się nadal na niej leżąc i przybliżył swą twarz do jej szyi. Dziewczyna odruchowo odepchnęła go, sykając przy tym boleśnie. Bała się, bardzo się go bała. Jej serce biło teraz tak szybko, traciła czucie w dłoniach. Przerażenie ją sparaliżowało. Odeszła od niego, po czym usiadła w kącie pokoju i zaczęła cicho szlochać, kuląc się.
-Hej... - zaczął Nathan delikatnym głosem, leciutko trącąc jej kolano. Drgnęła. - Wyluzuj... Już nic Ci nie zrobię, dopóki będziesz grzeczna. - Uśmiechnął się i usiadł na przeciw niej. - Mam też swoje dobre strony. Chyba... - ponownie przybliżył swoje piękne, jedwabiste wargi do jej szyi. Dziewczyna była spokojna jednak nadal się bała. Zamknęła oczy. A on dotknął dwóch ranek swoimi miękkimi, zimnym ustami. Delikatnie je ucałował. A ciałem Nadii wstrząsnęły przyjemne dreszcze. Chłopak odsunął się od niej kończąc całować jej szyję.
-Widzisz? Zniknęły.. - szepnął łagodnie. Jego słodki, delikatny niczym alsamit głos był pełen sympatii i troski. Nie był oschły ani gorzki. Był nie do poznania. Zupełnie inny. Jego spojrzenie także było zupełnie inne. Znów stał się tym dobrym. Zapewne na krótką chwilę, ale zawsze coś. To właśnie ona wywarła na niego taki wpływ. Teraz miała pewność, że mimo wszystko może mu zaufać... Zawsze...
-Nie zrobię ci krzywdy... - zaczął cicho. Patrzył jej głęboko w oczy. Spojrzenie też miał inne. Takie jakby... Pełne uczuć? Po białym policzku Nadii spłynęła łza. Łza delikatnego wzruszenia. Jego spojrzenie było teraz takie ciepłe. Czy to prawda, że...
-Nie mów mi, że się nabrałaś na tą szopkę... Jesteś taka naiwna! - znów przyjął złowrogi wyraz twarzy i zaczął mówić szorstkim głosem. Nadię zamurowało. Nie wiedziała co powiedzieć. Przestała panikować. Rozluźniła się. Zaczęła się śmiać. Nathan zaczął patrzeć na nią zdziwiony.
-Co cię tak śmieszy? - spytał znudzony patrząc na nią jak na kogoś bardzo niezrównoważonego psychicznie.
-Ty... I ta twoja "maska". Rzeczywiście grasz... I jak sam powiedziałeś odstawiasz szopkę. Na siłę próbujesz ukryć to co czujesz. Ukrywasz prawdziwego siebie za tą maską oschłości. Nie jesteś taki. Ciągle udajesz "tego złego"... -  Nathan patrzył na nią zdziwiony i w pewnym stopniu poruszony. Nie wiedział co powiedzieć. Aż w końcu się odezwał.
-Odważna jesteś. Jednak skąd możesz to wiedzieć? Co jeśli naprawdę jestem "tym złym"?  Nie pomyślałaś o tym? W każdej chwili mogę Cię zabić...
-Więc to zrób... Dlaczego do tej pory jeszcze tego nie zrobiłeś?!
-Bo mnie w pewnym stopniu zaintrygowałaś... - odpowiedział nonszalanckim tonem. - A ty?
-Co, ja?
-Dlaczego udajesz? Dlaczego zgrywasz taką twardą, mimo tego, że jesteś przerażona?  Czemu mimo wszystko próbujesz być obojętna na to co czujesz? - Spytał unosząc brwi, a Nadia szeroko otworzyła oczy ze zdziwienia marszcząc brwi. Przejrzał ją na wylot. Miała wrażenie, że ten debil czytał z niej jak z otwartej księgi.
-No co? Zgasiłem Cię?  hmm..? Zastanów się lepiej z kim rozmawiasz. Wystarczy chwila, ułamek sekundy abym sprawił byś była martwa. Nie zależy mi na twoim istnieniu. Jesteś tylko zwykłym człowiekiem. Dla mnie jesteś tylko i wyłącznie pożywieniem...
-Ty...! - Nadia nie potrafiła odnaleźć prawidłowego określenia. To co powiedział zabolało, jednak bardziej ją to zdenerwowało. - Jesteś bardziej wkurzający niż reklamy na Polsacie...
-Ach tak? - spojrzał na nią spode łba. Podszedł do niej i stanął tuż na przeciw niej. Ona czym prędzej zesztywniała. - Od tej pory znasz moją tajemnicę i wiesz kim jestem. Lepiej dla ciebie jeśli nie przysporzysz mi niepotrzebnych kłopotów. Od dzisiaj jesteś moją...Księżniczką nocy. Gdyż tylko ty jako normalny śmiertelnik znasz mój mroczny sekret. Od tej pory będę cię nękać...- uśmiechnął się do niej szyderczo, po czym delikatnie pocałował ją w czoło. I wyskakując przez okno, w ciągu jednej sekundy zniknął w otchłani ciemnych czeluści nocnego mroku.
-Księżniczka nocy? hmm... Może on nie jest aż taki zły...


Obiecuję, ze następny rozdział będzie lepszy. xd Wakacje, a ja zamiast pisać jakoś tak nie moge sie do tego zebrać :O
A tutaj taklie zdjątko, które mi sie spodobało i skojarzyło z głównymi bohaterami :D

Rozdział 3

Rozdział 3 "Sen..." 

(Rozdział dedykowany mojej przyjaciółce Sygi, za to, że ci się to podoba <3)

-Zrobić to czy nie? - szyderczo się uśmiechnął do Nadii.
-Ale co? - spytała zdziwiona.
-A zresztą. I tak potem niczego nie będziesz pamiętała... - odrzekł aksamitnym tonem. Poraz kolejny spojrzał na jej wargi. Chciał ich spróbować. Nawet sam nie wiedział dlaczego. Nie miał pojęcia dlaczego chciał to zrobić. Coś go do tego popychało. Pochylił się i przybliżył swą twarz do jej. Po czym powolutku zaczął przybliżać swoje rozchylone wargi do jej ust. A potem... Wreszcie obnażył swe długie kły i zatopił je w jej bladej szyi. Właśnie to chciał zrobić. Delektować się jej ciepłą krwią. Cieszyć się jej cudownym smakiem. Trzymał teraz swoją zdobycz mocno w ramionach i wysysał z niej krew. Nadia tylko odchyliła głowę delikatnie w tył i westchnęła. Nie wydała z siebie nawet jednego dźwięku. Dziewczyna nawet nie dbała o to co przed chwilą zrobił nieznajomy. Miała to kompletnie gdzieś, po prostu nie obchodziło ją to, że właśnie się ujawnił. Nathan dobrze wiedział, że dziewczyna nie będzie ani trochę zdziwiona. Przecież Nadia była pod wpływem alkoholu, miała za sobą co najmniej kilkanaście drinków. Ale nie przewidział jednego... Coś co do tej pory wyczuł w każdej jego ofiarze. Był to instynkt samoobrony, odruchowego strachu, chęć bronienia się przed przeciwnikiem, po prostu automatyczny strach... U Nadii tego nie było. I wyczuł żadnego strachu... Nie bała się go, nie chciała się bronić. Wręcz przeciwnie. Czuła się rewelacyjnie podczas tego gdy wampir wysysał z niej krew odbierając jej powoli życie. Czuła relaks, błogość, ale nie przerażenie. Nathan upajając się jej krwią czuł jej emocje. Poczuł także zniewalającą siłę jej charakteru. Czuł ekstazę, jak nigdy dotąd. Jej krew działała na młodego wampira jak narkotyk. Nie mógł się od niej oderwać, nie potrafił... Ale nie wiedząc dlaczego nie chciał jej zabić. W głębi serca wcale tego nie chciał. Jednak... Przycisnął ją mocniej do siebie, tak, że dziewczyna całym swoim ciałem przylegała do niego. Nadię przeszły przyjemne dreszcze podczas gdy Nathan pił jej krew. Chłopak poczuł uderzającą siłę jej osobowości, a także uczucia jakie męczyły ją przez kilka lat. Smutek, niewyobrażalna rozpacz i tęsknota za kimś bardzo ważnym. Pustka w sercu, nieszczęście...Miłość, bo kochała go. Do niego należało jej kruche, mocno bijące serduszko. Nieświadomość tego kim jest osoba za którą tak tęskni. Ale Nathan wiedział. Gwałtownie przestał pić jej krew... Złapawszy ją za ramiona spojrzał jej w oczy. Te pełne bólu i tęsknoty oczy, które patrzyły na niego wzrokiem pozbawionym przerażenia. Te błękitne niczym tafla jeziora oczęta, które były głębokie niczym głębia oceanu patrzyły w czarne, wampirze oczy nie zdając sobie sprawy z niebezpieczeństwa. Te niewinne śliczne oczy niczym dwa brylanty uroniły właśnie łzę. Łza spłynęła po jej bladym policzku, jednak spojrzenie nadal miała pewne i przenikliwe. Nathan był zdezorientowany. A raczej oszołomiony. Kim ona do cholery jest?! Dlaczego się nie boi?!
-Dlaczego się nie boisz? Przecież mogę cię w każdej chwili zabić. To irytujące... - udał znudzonego.
-Dlaczego mam się bać? - spytała zdziwiona i pełna spokoju. Jej głos był delikatny i kojący. Nie było w nim słychać strachu.
-Bo jestem potworem?! Mogę Cię zabić... Właśnie uświadomiłem ci, ze jestem wampirem, a ty masz to w dupie...
-Nie jesteś potworem... Jesteś po prostu samotny... - odrzekła przejechawszy delikatnie palcem po jego chłodnym wampirzym policzku. A Nathan był w szoku. Zamurowało go. Nie wiedział co z siebie wydusić. Patrzał na nią spojrzeniem pełnym zaskoczenia a także krzty bólu i odrobiną... No właśnie czego? Jakie emocje mogłoby wyrażać spojrzenie podłego bezemocyjnego wampira? Być może była to cząstka miłości, gdyż w jego spojrzeniu krył się dawny on. Szlachetny człowiek, wrażliwy, pełny miłości i zrozumienia... Nathan otrząsnął się. Zamrugał nerwowo i oparłszy swoje zimne czoło o jej gorące czoło zaczął mówić.
-Kim ty do cholery jesteś, że masz na mnie tako wpływ? - mruknął. - czuję się jakbym był twoim niewolnikiem... Ale dlaczego się mnie nie boisz? - spytał spokojnie.
-Nie boję się, bo... po prostu nie mam czego się bać. Sama chcę umrzeć dlatego możesz mnie zabić, zrobić ze mną co chcesz. A ja mimo to nie będę się bała. Bo... Bo... - złapała tchu patrząc mu głęboko i pewnie w oczy. - Bo...
-Bo? - spytał lekko zbity z pantałyku.
-Bo... Bo mnie kochasz...
-Słucham?! - przez chwilkę, dosłownie chwilkę jego serce drgnęło jak gdyby poruszone jej ciepłymi słowami. Jej słowa podziałały na niego jak zimne wiadro wody. A jednak nie mógł pogodzić się z tym, że dziewczyna ma rację... NIE! to niemożliwe... - Niby skąd taki chory wniosek?
-Uratowałeś mnie... To chyba świadczy o tym, że mnie kochasz...
-Ty naprawdę za dużo wypiłaś. Poza tym to, że cię uratowałem nie znaczy, że cię kocham.
-Więc dlaczego to zrobiłeś?
-Zrobiłem to, bo... - i tu się zatrzymał zdziwiony faktem iż nie znał odpowiedzi na to pytanie. Dlaczego to zrobił?! Nie potrafił sobie odpowiedzieć na to pytanie. - Sam nie wiem dlaczego...
-Dlaczego? - spytała ponownie wreszcie siadając na skraju dachu i patrząc w gwiazdy.
-Uważaj, bo spadniesz! - podszedł do niej i złapał ją w talii.
-Dlaczego się o mnie martwisz? - spytała z satysfakcją w głosie.
-Nie martwię... - Nathan ponownie odpowiedział suchym tonem, jednak musiał się wysilić, by owym szorstkim tonem to powiedzieć. Był pewien, że gdyby był człowiekiem napewno spaliłby buraka na twarzy... No właśnie... Gdyby był człowiekiem...
-W takim razie jesteś zboczuchem... - zaczęła śmiejąc się.
-Dlaczego tak uważasz?! - zapytał oburzony zapominając o swojej oschłości.
-Szukasz tylko okazji, by móc mnie złapać za cycki.- w tej chwili Nathan uświadomił sobie, że trzyma swoje dłonie w okolicach jej piersi. Jego mina... Po prostu bezcenna...
-Dobra... Trzymajmy się tej pierwszej wersji.
-Więc dlaczego się o mnie martwisz i nie chcesz mnie zabić?
-Oj mylisz się. Nawet nie masz pojęcia jak bardzo w tej chwili mam ochotę cię zabić... - powiedział ironicznie. Nadia roześmiała się.
-Bo... - Nathan nie wiedział co powiedzieć, ale wkrótce coś wymyślił. Usiadł obok niej i zaczął. - Przypominasz mi kogoś...
-Kogoś kogo kochałeś? - spytała upewniając się.
-A podobno tylko wampiry potrafią czytać w myślach. - ironia w tonie jego głosu była bardzo wyraźna.
-Opowiedz mi o niej...
-Nie...
-No proszę.
-A zresztą i tak jutro niczego nie będziesz pamiętała...  Poza tym już mi nawet na niej nie zależy...
-Ale kiedyś zależało. Poza tym mam dobrą pamięć.
-Gdybyś miała taką dobrą pamięć to byś o mnie nie zapomniała... - odrzekł smutno z ukłuciem żalu w sercu, które było mu do tej pory obce.
-Co?
-Nieważne... Zaczynam opowieść  To było kiedyś... Zależało mi na niej. I to bardzo. Za bardzo. Ale potem ona miała wypadek i zapadła w śpiączkę na kilka lat. Potem nie pamiętała niczego i nie miała pojęcia kim jestem. Koniec... Zadowolona?!
-Nie. Jak ona miała na imię?
-Tak jak ty...
-A przypominała mnie?
-Była mniej irytująca...
-Naprawdę?
-Na niby...
-To co teraz zrobimy? - spytała zamyślona.
-Ty rób co chcesz, ja nie mam ochoty na durne podchody z pijanymi dziećmi... - wstał i zaczął odchodzić w stronę wyjścia. Dziewczyna także wstała, ale stanęła w miejscu. Nathan szedł, ale zatrzymał się, westchnął i gwałtownie zawrócił. Coś kazało mu "to" zrobić. Schwycił mocno jej delikatne ramiona zaciskając pięści i oparł swoje czoło o jej spoglądając jej w oczy. Uśmiechnął się ukazując tym namiastkę dawnego siebie. Patrzył jej w oczy, po czym powolutku, delikatnie musnął jej wargi. Nie wiedział dlaczego to zrobił. Coś go do tego popchnęło. Jednak to nie był pocałunek. On po prostu delikatnie musnął jej wargi. Tak po prostu. Chciał to zrobić więc zrobił. Chociaż zupełnie nie miał pojęcia dlaczego tego chciał... Spojrzał jej przenikliwe w oczy. Jego tęczówki zmieniły kolor na intensywniejszy, a przy źrenicach stały się szmaragdowo-czerwone.
-Bezpiecznie wrócisz do domu. Zapomnisz o tym, że cię ugryzłem i o tym kim jestem. Zapomnisz o... O pocałunku i już nigdy nie będziesz próbowała się zabić. - powiedział to szybko na jednym tchu, po czym zakończył swą hipnotyzację i wreszcie wyszedł zostawiając Nadię samą.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-Kocham cię! - powiedział swoim delikatnym niczym aksamit głosem spoglądając jej przenikliwie w oczy. Jego oczy były koloru czarnobrązowego. Miały jednak w sobie dużo radości, siły i optymizmu. I bardzo dużo miłości, którą chciał jej ofiarować. Nadia patrzyła mu w oczy, próbując sobie przypomnieć kim on jest. Jednak nie potrafiła go skojarzyć.
-Przecież nawet mnie nie znasz... - odrzekła cichutko swym cienkim głosikiem.
-Wiem o tobie wszystko. Zawsze cię obserwowałem. - Nadia drgnęła. Chłopak wiele dla niej znaczył. Czuła to, że w przeszłości był dla niej kimś ważnym. Patrząc mu w oczy poczuła jak serce jej dygocze. Te czarne oczy... Gdzie ona je widziała?  Przystojny młodzieniec o głębokim jak ocean spojrzeniu pochylił się nad nią i zamknąwszy oczy zaczął powoli przybliżać swoje wargi do jej rozedrganych ust. Ona zahipnotyzowana jego urokiem także zamknęła oczy nie będąc w stanie myśleć o czymkolwiek innym niż o jego obecności. Zanim je jednak zdążyła zamknąć, kątem oka dostrzegła jak chłopak obnażył swe długie kły, jego oczy zmieniły barwę na intensywną czerwień i ugryzł ją brutalnie wbijając swe długie, ostre kły w jej delikatną szyję... A potem...A potem wreszcie się obudziła roztrzęsiona. Wstała z łóżka i podeszła do okna, które było otwarte. Wyszła na balkon i oparwszy się o framugę, zaczęła spoglądać w gwiazdy. Wspominała dzisiejszy wieczór. Jak miał na imię tajemniczy chłopak, który ją uratował? Pamiętała wszystko prócz kilku szczegółów. Podrapała się w szyję i poczuła dwie pulsujące, jeszcze świeże ranki z których spływała krew...




I oto koniec 3 rezdziału <3 Nie togo się spodziewaliście, co nie? xD niestety zawiodłam wasze oczekiwania, wiecie o co chodzi :D Rozdział 4 przewiduję za tydzień w piątek albo     sobotę, ewentualnie w niedziele , pozdrawiam <33

Rozdział 2

Rozdział 2  "Twoje drugie, mroczne ja..." 

-Nadia, dobrze się czujesz? - spytała zatroskana przyjaciółka. Emily była śliczną brunetką o brązowych oczach i opalonej skórze w kolorze mlecznej czekolady. Była miła, życzliwa i pomocna. Najlepsza przyjaciółka Nadii. Zawsze ją wspierała i martwiła się o nią. Teraz dziewczyny razem wracały ze szkoły. Mijały właśnie Tower Bridge. Nadia była inna niż zwykle. Oszołomiona i zdezorientowana. 
-Nadia? - spytała ponownie przyjaciółka. 
-hmm...? 
-Pytam czy wszystko w porządku? 
-Aaa... Tak. A czemu pytasz? 
-Odkąd zobaczyłaś tamtego chłopaka dziwnie się zachowujesz. Znasz go w ogóle? 
-Ja...- zaczęła Nadia i nie wiedziała co dalej odpowiedzieć. Była pewna, że nigdy go nie spotkała, ale gdy go zobaczyła, serce zaczęło bić jej szybciej i miała takie uczucie jakby już kiedyś się spotkali. 
-Niezła dupa z niego! O stokroć lepszy niż Taylor Laurent i Pattinson razem wzięci! OMG poprostu! 
-Tssaaa... Skoro taka "dupa" z niego, to się za niego bierz! - Nadia szturchnęła przyjaciółkę w ramię i roześmiała się. 
-Nie no co ty! Ty się za niego weź! - krzyknęła Emily roześmiana. I obie wubuchnęły głośnym śmiechem. 
-Hej, a może on już ma dziewczynę i z tego całego naszego "brania" będą nici? 
-Być może...-rzekła Nadia. Dziewczyna nie potrafiła racjonalnie myśleć po dzisiejszym dniu. Ten chłopak. Wydawało jej się, że już kiedyś go spotkała. Ale gdzie? Kiedy? Dlaczego Nadia odnosiła takie wrażenie jak gdyby go znała? To jego czarne, chłodne, mroczne a przede wszystkim intrygujące spojrzenie w tamtym momencie wywiercało dziury w jej oczach i pozostawiło trwały ślad w jej pamięci. Taki mrok ją pociągnął... Ciemność i zło... Właśnie to ją intrygowało. Nadia dobrze o tym wiedziała, ale nie chciała się do tego przyznać. Nawet sama przed sobą. Nie mogła zapomnieć o tym spojrzeniu... Nigdy nie będzie potrafiła zapomnieć o tych czarnych, głębokich niczym głębia czarnego oceanu oczach, w których błyszczało złowrogość i mrok. Jej zdaniem to spojrzenie było bardziej piękne niż przerażające... A te jego usta... Zaraz! Dlaczego ona myśli o nim w taki sposób?! Dziewczyna spłonęła rumieńcem i zawstydziła się. 
-Nadia! Dziś po prostu jesteś nieobecna na tym świecie. - Emily roześmiała się. Zawsze tak robiła. Zawsze się śmiała i była uśmiechnięta. Nawet gdy było jej źle, była uśmiechnięta i optymistycznie podchodziła do życia. Emily... Była jedyną przyjaciółką Nadii. Jedyną osobą, która ją wspierała i była przy niej. Tak wiele znaczyła dla Nadii jej obecność... 
-Przepraszam Cię... - szepnęła Nadia z przepraszającym uśmiechem. 
-Nie ma sprawy. Ja już pójdę. Jutro się zobaczymy. Albo wejdź na fejsa. Pa! - powiedziała brunetka, po czym uścisnęła przyjaciółkę i odeszła. 
A Nadia już dochodziła do domu. "Co ja bym bez niej zrobiła?" westchnęła kierując się ku bramy. 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Drogi pamiętniku!

Dziś poraz pierwszy od tak długiego czasu pojawiłam się w szkole. Myślałam, że będzie to zwyczajny, nudny szkolny dzień. Nawet nie jestem w stanie opisać tego jak bardzo się myliłam... Spotkałam mroczne widmo... Chłopak wydawał się dziwny, ale był nieziemsko przystojny. A jego mroczne oczy, kojarzyły mi się ze spojrzeniem diabła. Gdy tak na mnie spojrzał nie wiedziałam co mam zrobić. Po prostu stałam sparaliżowana na tym korytarzu i nie byłam w stanie wykonać żadnego ruchu. Czuję jak gdybym już go kiedyś gdzieś spotkała, ale również dała bym sobie rękę uciąć, że go nigdy wcześniej nie widziałam... Zupełnie nie mam pojęcia dlaczego tak jest. Dlaczego odnoszę wrażenie, że go znam... Nieważne... Zresztą znowu mam jakieś urojenia... Ciekawe jak on ma ma imię... Mam nadzieję, że jutro także go spotkam.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nathan był głodny. Bardzo głodny... Odczuwał głód i pragnienie tak silnie jak nigdy dotąd. Czuł, że nie jest w stanie nad tym zapanować. To było poza jego kontrolą. Stał samotnie w lesie. Miał zgięte kolana, obnażoną szczękę, oddychał szybko i ciężko. Oczy miał czarne niczym węgiel. A jego spojrzenie było złowrogie i przerażające. Czuł się słaby. Potrzebował "tego"... Pragnął "tego"... Wiedział, że bez "tego" nie przeżyje. Czuł jak obraz zamazuje mu się przed oczami. Czuł okropny ogień w gardle, jak gdyby rozpalały je gorące płomienie ognia. Ból był tak silny niczym ostrza wbijane wprost w jego gardło. Potrzebował jednego czynnika bez którego nie przeżyje i nie zazna ulgi. Czuł jak moc i siła go opuszczają. Teraz ból i pragnienie tak wzrosły, że czuł jak gdyby żyły mu się paliły. Cierpiał. Tak jak każdy inny przedstawiciel jego gatunku... Skazany na wieczne potępienie. Istota nazywana przez niektórych "Czarnym aniołem". Nikt nie miał pojęcia o ich istnieniu. Nikt nie wiedział, że te potworne istoty, wywodzące się z pradawnych legend, filmów i książek istniały na prawdę... A były to drapieżniki bardzo niebezpieczne. Zupełnie inne niż te opisane w tych wszystkich książkach. Ale istniały na prawdę... Wampiry... Tak je nazywano. "Dzieci nocy". Ale Nathan był zupełnie innym wampirem... Właśnie teraz ten wampir potrzebował życia. Potrzebował siły. Potrzebował życiodajnego płynu, który by mu to wszystko dał... Potrzebował krwi... Ludzkiej krwi... Teraz już miał pewność, że musi zapolować. Była ciemna noc. Co chwilę wiatr wiał złowrogo. Było cicho i mrocznie. Nathan szedł powoli w stronę ciemnego zaułka. Tam napewno spotka jakąś ofiarę. Wystarczy chwila cierpliwości. Usłyszał szelest zbliżających się kroków i poczuł piękny zapach krwi. Młoda dziewczyna. Była oddalona o jakieś 15-20 metrów, ale Nathan ją wyczuł. Poczuł również, że ma piękny zapach, a jej krew da mu siłę. Był pewien, że rodzaj krwi którą posiadała ta dziewczyna należy do jego ulubionych. Takie właśnie lubił najbardziej. Zagubione, młode dziewczyny. Zawsze żywił się krwią ślicznych dziewczyn. Ofiara zbliżała się. Nathan czyhał na nią za rogiem. Dziewczyna była już coraz bliżej. Nathan czuł podniecenie, a także wyczuł to, że dziewczyna czuje się nieswojo. Słyszał jej przyspieszony puls. Słyszał jak krew głośno płynie w jej żyłach. Słyszał jej cichy oddech pełen niepokoju. Przygotował się do skoku. Wyglądał jak prawdziwy drapieżnik. Groźny i niebezpieczny, z obnażonymi, długimi kłami. Wyskoczył z ogromną prędkością gotowy do rozszarpania gardła swojej ofierze. Schwycił ją za ramiona sprytnie uniemożliwiając jej wydostanie się. I wreszcie zatopił swoje długie kły w jej bladej szyi. Gorąca krew wypłynęła wreszcie spływając po ciele ofiary i wpłynęła do gardła Nathana, który poczuł euforię i ekstazę. Dziewczyna krzyczała i wyrwała się próbując się wydostać, ale wkrótce opuściły ją siły i przestała. Ale Nathan nie chciał przestać. Jego czarne tęczówki zaczęły się bawić na czerwono, aż w końcu zaczęły świecić niczym dwie rażące latarki. Trzymał odrętwiałą dziewczynę w ramionach. Pijąc jej krew słyszał jej myśli, czuł jej emocje i czuł jej życie. 
Czuł wielką determinację i chęć pomocy innym. Czuł wielki optymizm i oddanie przyjaciołom. Potem czuł jej strach i przerażenie. Słyszał jak krzyczała w myślach. Wołała o pomoc. Błagała, by przestał. Naokrągło słyszał w jej myślach imię: Nadia. Gwałtownie przestał, ale było już za późno. Dziewczyna już nie żyła. Jej bezwładne ciało leżało na ziemii. Ciemne włosy opadły jej na przerażoną twarz. Gardło miała rozszarpane. Nathan był pewien, że wyssał z niej całą krew nie pozostawiając ani kropli. Czuł się pożywiony, silny i pełen energii. Z kącików jego ust nadal wypływała gorąca krew, a spojrzenie nadal miał oszalałe i przerażające. Nie czuł wyrzutów sumienia. Poprostu odszedł nie obdarzając ofiary żadnym spojrzeniem. Pamiętał, że dziewczyna miała na imię Emily...
Nadia... Dobrze wiedział, że nigdy nie zapomni tego imienia, jednak wiedział, że powinien udowodnić sobie, że mu na niej nie zależy. Był tego pewien, a jednak chciał udowodnić to samemu sobie... 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-Emily! Odbierz... - jęczała Nadia pełna obaw. Była zdenerwowana, ponieważ jej przyjaciółka od kilku dni nie odbierała telefonu, a od ich ostatniego spotkania nawet nie pojawiła się na Facebooku. Nadia wstała zniecierpliwiona z łóżka i zbiegła ze schodów po czym wyszła z domu. Szła cichą uliczką, wokół niej drzewa, park, kwiaty. Szła powoli. Miała ma sobie białe koturny, łososiową tunikę w białe paski, białą skórzaną kurtkę i białe rurki. Nie wiedząc dlaczego czuła pewien niepokój. Miała wrażenie że ktoś ją obserwuję albo śledzi. Gwałtownie się odwróciła. Nikogo nie było. Poszła dalej. Miała zamiar odwiedzić Emily, która nie odzywała się już cały tydzień. Nie miała pojęcia co przez ten czas działo się z jej przyjaciółką. Być może zachorowała, albo miała jakieś problemy rodzinne. Poza tym przez ten cały tydzień Nie widziała tego chłopaka. "Mroczne widmo" przestało pojawiać się w szkole. Nadia była tym trochę rozczarowana, chociaż sama nie miała pojęcia dlaczego. Przecież nawet go nie zna, nie ma o nim żadnego pojęcia. A jednak tajemniczy chłopak, o pięknym, czarnym, głębokim spojrzeniu bardzo ją zaintrygował. Ale dlaczego? Dlaczego gdy spojrzał jej w oczy nagle przeszły ją dreszcze, a jej serce drgnęło i zaczęło bić szybciej? Zupełnie tak jak gdyby znalazło to czego potrzebowało, to czego szukało przez cały czas... 
Dziewczyna przerwała rozmyślania i zapukała do drzwi przyjaciółki. Nikt nie otwierał. Były zgaszone światła, w domu było cicho. Dziewczyna zapukała raz jeszcze i czekała. Wreszcie drzwi otworzyła mama Emily. Zapłakana, z drżącymi rękoma, o spojrzeniu pełnym bólu i żalu. Nadia stanęła jak wryta. 
-Ciociu? Co się stało? -spytała zatroskana i zaniepokojona. - kobieta drżącymi dłońmi ścisnęła ramiona Nadii. 
-Emily... Ona... Emily... Nie żyje... Nie żyje...! - powiedziała bezemocyjnym głosem i zaczęła płakać. - moje dziecko nie żyje... Emily... 
-Słucham?! - spytała Nadia drżącym głosem. W tej chwili poczuła jakby ktoś wbił w jej serce nóż. Straciła czucie w dłoniach, zrobiło jej się chłodno w sercu. Jej dłonie drżały. Poczuła przeszywający ból w klatce piersiowej. Nie wiedziała co powiedzieć. Łzy spłynęły jej po policzkach, pozostawiając ból w jej sercu. Dlaczego? Dlaczego Emily?! Jej jedyna przyjaciółka. Jedyna osoba, która ją wspierała. 
-To niemożliwe... - powiedziała drżącym, piskliwym głosem. - Nie! To nie możliwe! To nie może być prawdą! Emily?! Gdzie jesteś?! - zaczęła ją nawoływać. Chociaż to nie miało żadnego sensu. Emily tu nie było... Zniknęła... Już nigdy nie powróci... Została zamordowana przez krwiożerczą bestię. Ale Nadia o niczym nie miała pojęcia. Nie mogła w to uwierzyć. 
-Nadia... - zaczęła ciocia Natalie miękkim tonem powstrzymując łzy. 
-Nie!!! Ciociu... To nie prawda! To nie prawda! - krzyknęła dziewczyna po czym wybuchnęła płaczem... 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

-Było ciemno. Dochodziła 24:00. Miasto było żywe. Wszędzie światła, samochody, autostrada. Wokół restauracje, puby, sklepy. Nadia szła powoli, kołysząc się. Patrzyła przed siebie bezemocyjnym spojrzeniem. Wracała z jakiegoś pubu. Miała za sobą kilka, kilkanaście drinków. Popełniła głupotę upijając się, ale myślała, że alkohol pomoże jej zapomnieć o nieszczęściu. Jej życie nie miało żadnego sensu, czuła to, że straciło sens. Że nie ma już po co żyć. Płakała codziennie. Tęskniła. Nie wiedząc za kim. Czuła pustkę i stratę nie wiedząc po kim. Nic nie wiedziała o swojej przeszłości i zdawała sobie sprawę, że nigdy się nie dowie. Przez długi czas była samotna, odizolowana, bała się ludzi, unikała ich, ponieważ nikt nie był w stanie jej zrozumieć. Jednak potem poznała Emily. Zawsze była uśmiechnięta, tylko ona była w stanie ją zrozumieć. Tylko z nią mogła porozmawiać. Tylko dzięki niej na ponurej twarzy Nadii mógł zagościć uśmiech. Emily rozumiała ją jak nikt inny. Dzięki niej Nadia jeszcze nie oszalała. Właśnie teraz uświadomiła sobie jak bardzo ta dziewczyna była dla niej ważna i jak bardzo będzie jej brakować Emily. Jej ciepłego uśmiechu, delikatnego głosu pełnego sympatii, jej cudownych brązowych oczu pełnych miłości, jej ciepłych słów, które dodawały jej siłę. Przez chwilę straciła równowagę, mało co wpadłaby pod pędzący samochód. Nawet się nie przestraszyła. Roześmiała się sztucznie. Już dochodziła do celu. Była prawie na miejscu. Kołysząc się na prawo i lewo, czując jak wzrok jej zanika, a głowa pęka z bólu doszła do celu jakim był wysoki wieżowiec. Często tu przychodziła, jechała windą na sam dach. Uwielbiała tam przesiadywać. To było jej własne miejsce. Znała tajne jedyne wejście na samą górę, dzięki czemu mogła się tam dostać. Do tej pory była pewna, że tylko ona je zna. Nadia nie przyszła tu teraz na rozmyślania. Przyszła w zupełnie innym celu. Była już na samej górze. Spojrzała w gwiazdy. Łzy spłynęły jej po policzkach. Upadła na kolana zaciskając pięści. 
-EMILY.!!! - wydarła się na całe gardło, po czym do jej uszu doszło echo jej głosu. Łzy co chwilę spływały jej po policzkach. Nie potrafiła się opanować, emocje wzięły nad nią górę. W dodatku była pod wpływem alkoholu, nie myślała racjonalnie. Zdawała sobie sprawę z tego, że Emily odeszła i już nigdy nie wróci. Wiedziała, że bez niej sobie nie poradzi, oszaleje. Miała świadomość tego, że już nigdy jej nie zobaczy, ale nie mogła się z tym pogodzić, po prostu nie potrafiła żyć z myślą, że już jej przy niej nie będzie. Nadia wstała powoli i stanęła na środku dachu wieżowca. Zrobiła kilka kroków w przód cały czas patrząc przed siebie bezemocyjnym spojrzeniem. Dach nie miał żadnych zabezpieczeń. Widocznie ktoś nie przewidział tego, że jakiś samobójca znajdzie wejście na samą górę. Nadia szła dalej, powolnym, równym krokiem. Nie mogła przestać myśleć o Emily, o swoim wypadku i kompletnej nieświadomości o swojej przeszłości. Chciała to skończyć, pragnęła skończyć to bezsensowne życie. No bo po co ma żyć? Dla kogo? Jaki jej życie ma sens? Teraz już żadnego... Przynajmniej ona tak uważała. Nadia doszła do krańca dachu, spojrzała w górę i kolejna łza spłynęła jej po policzku. Spojrzała w dół, nawet się nie przestraszyła, uśmiechnęła się sztucznie. A pod nią znajdowało się miasto. Tyle świateł i samochodów, które z tej odległości wyglądały jak małe owady, prostokątne budynki, niektóre wyższe, niektóre niższe. Całe miasto pod nią. A ona chciała skoczyć, zakończyć swoje życie. W pierwszej chwili się zawahała, jednak potem stanęła całkowicie na krańcu, wzięła głęboki oddech, unosząc ręce do góry pozwoliła, by kolejne łzy spłynęły po jej twarzy. Poraz kolejny spojrzała w dół. Wszystkie światła stały się zamazane. Ostatni raz wzięła, głęboki oddech, stanęła całkowicie na krańcu, napięła mięśnie...
-Nie rób tego... - usłyszała gładki, aksamitny głos tuż za jej uszami. Stanęła nieruchomo. Ten głos ją sparaliżował. Nie była w stanie wykonać żadnego ruchu. Znała ten głos, znała go bardzo dobrze, nie wiedziała skąd, ale była tego pewna. Chciała się odwrócić, ale nie mogła... Coś ją zablokowało. Jednak ten głos był ukojeniem dla jej uszu, chciała usłyszeć go raz jeszcze. Potem poczuła jak ten "ktoś" stoi tuż za nią, jego ręce opletły się wokół jej talii, uniemożliwiając jej skok. Poczuła jego chłodny oddech na własnym karku. Odwróciła się i on stał tuż przed nią. Tamten tajemniczy chłopak o mrocznym, czarnym spojrzeniu. Spojrzała mu w oczy, była zdziwiona, jego oczy były wpatrzone w jej błękitne tęczówki. Stali w ciszy, nieruchomo. On obejmował ją mocno w talii uniemożliwiając jej skok. Nathan sam nie rozumiał dlaczego to robi, dlaczego ją powstrzymuje...
-Dlaczego? - spytała zdziwiona? 
-Co, dlaczego? - spytał poważnie nadal patrząc zdziwiony w jej rozszerzone źrenice. 
-Dlaczego mnie powstrzymujesz?! - spytała będąc już ma skraju swoich emocji, szarpiąc się z nim. Nie miała na nic siły, kręciło jej się w głowie i nie czuła się dobrze. Nie bez Emily...
-Sam nie wiem... - rzekł poważnym tonem, schwyciwszy jej ramię i ścisnąwszy je w żelaznym uścisku. 
-Puszczaj mnie zasrany pedofilu! - krzyknęła zniecierpliwiona szarpiąc się z nim. -Nic nie rozumiesz. 
-A co mam rozumieć? - spytał po czym przybliżył się do niej. Spojrzał jej ponownie w oczy. Przypomniał mu się jego aniołek, jego błękitne, śliczne oczy, złotawe, jasne włosy i śliczny uśmiech. Przypomniało mu się jak niegdyś trzymał ją w delikatnym uścisku obawiając się, że jego kruchy aniołek mógłby się rozpaść. Przypomniało mu się jak do niego mówiła, jaki miała słodki śmiech. Ona nawet tego nie pamięta... 
-Ja już nie chcę żyć... - odrzekła smutno. 
-Dlaczego chcesz się zabić? - spytał poważnie. Ona odwróciła wzrok. Nawet go nie znała, ale była trochę pijana więc nie była sobą. 
-Moja przyjaciółka... Moja jedyna bliska mi osoba zginęła. Kilka lat temu miałam wypadek, po którym zapadłam w śpiączkę i nic nie pamiętałam. Ona pomogła mi się pozbierać, wspierała mnie. Gdyby nie ona, nie wiem co by się ze mną stało. Nawet nie wyobrażasz sobie jak wiele ona dla mnie znaczyła. 
-Jak to zginęła? - spytał lekko zdziwiony. 
-Została zamordowana, tak myślę. Niedawno ktoś ją zabił. Ta osoba zniszczyła mi życie! Nienawidzę jej całym sercem! - krzyknęła i rozpłakała się. Nathan stał z szeroko otwartymi oczami, nie wiedział co powiedzieć. 
-Jak ona miała na imię? - spytał bezemocyjnym tonem. 
-Emily... - odrzekła dziewczyna smutnym głosem, a Nathan doznał szoku. Nie wiedział dlaczego, ale miał wyrzuty sumienia. Zabił jej najlepszą przyjaciółkę. Tak bardzo teraz żałował. Nawet nie wiedział dlaczego przez chwilę emocje się w nim zbudziły. Chciał cofnąć czas, przywrócić życie Emily. 
-Ten człowiek zniszczył mi życie... Dlaczego zrobił to Emily?!-spytała płacząc. - Ja już nie chcę żyć, ja naprawdę chcę umrzeć... 
-Więc droga wolna... - Nathan na powrót stał się bezemocyjny. - Proszę bardzo, skacz skoro chcesz. Nikt cię nie będzie zatrzymywał. 
-Czyli mnie rozumiesz... Zrobię to na "trzy" - powiedziała po czym stanęła na krańcu dachu, wzięła głęboki oddech i uniosła ręce do tyłu zginając kolana. 
-Jeden... 
-Blefujesz... - Nathan zaśmiał się nonszalancko oparty o ścianę. 
-Dwa... 
-Ty na serio jesteś nienormalna.
-Trzy! 
-Psycholka! - Nathan już miał się roześmiać gdy zobaczył jak Nadia zsuwa się z budynku i spada. 
-NADIA!!!-wydarł się na całe gardło. I nie wiedząc nawet dlaczego skoczył za nią, by ją uratować. Nadia spadała, z początku było to dla niej miłe uczucie, jednak potem zaczęła się bać. Minęły ułamki sekundy, a tyle strasznych myśli nasunęło jej się do głowy. Coś sobie przed chwilą uświadomiła. Żałowała, że skoczyła. Ona wcale nie chciała umrzeć. Ale skoczyła, bo nie była sobą. Emocje wzięły nad nią górę i po prostu zrobiła to. A teraz żałowała. W ostatniej chwili poczuła jak ktoś zaciska swe silne ramiona wokół niej i leci wraz z nią ku górze. To był on. Uratował ją. Trzymał ją teraz mocno w swych silnych ramionach, patrząc w jej przerażone oczy leciał z nią powoli ku górze. Nadia była zachipnotyzowana jego głębokim spojrzeniem. Nie mogła oderwać nawet na moment wzroku od jego cudownych oczu. Wydawały jej się tak znajome, a jednocześnie wyjątkowe, jak gdyby nigdy takich nie widziała. W tych pięknych oczach dostrzegła nutę niepokoju i jednocześnie szczęścia, albo jej się wydawało. W końcu dolecieli spowrotem na dach wieżowca. Nadia nadal była wtulona w jego ramiona, ale była w szoku. On leciał... Leciał trzymając ją w ramionach. Skoczył, by ją ratować. Nie miała o nim żadnego pojęcia. Nie wiedziała kim był, poza tym była trochę pijana, więc nie zastanawiała się zbytnio nad tym. A on... Przez chwilę zbudził w sobie emocje, przez chwilę był tamtym sobą... Pamiętał ją. Pamiętał każde spojrzenie jej ślicznych oczu, jej delikatny dotyk. Pamiętał swojego aniołka. Ten aniołek był teraz tuż przed nim. Przed chwilą o mały włos by ją stracił. Stała tuż przed nim, wydawała mu się taka bliska a jednocześnie tak odległa. Spojrzał na jej różowiutkie usta, które niegdyś obdarzył słodkim pocałunkiem. Pamiętał tą chwilę jakby to było wczoraj. Czy to możliwe, że w tym okrutnym, bezdusznym potworze krył się dawny, czuły, wrażliwy chłopak o sercu pięknym niczym woń kwitnących kwiatów? Czy możliwym jest by chłodny lód z jego skamieniałego serca zaczął się topić? Tak bardzo ją pamiętał, a ona nawet nie miała pojęcia kim on jest. Cierpiał przez ich rozstanie, uciekał od przeszłości. Aż nagle spotkali się. Czy to przeznaczenie? Chłopak pogłaskał Nadię po policzku patrząc jej w oczy z ciepłem, które było mu obce do tej pory. 
-Zrobić to czy nie? - szyderczo się uśmiechnął do Nadii. 
-Ale co? - spytała zdziwiona. 
-A zresztą. I tak potem niczego nie będziesz pamiętała... - odrzekł aksamitnym tonem. Poraz kolejny spojrzał na jej wargi. Chciał ich spróbować. Nawet sam nie wiedział dlaczego. Nie miał pojęcia dlaczego chciał to zrobić. Coś go do tego popychało. Pochylił się i przybliżył swą twarz do jej. Po czym powolutku zaczął przybliżać swoje rozchylone wargi do jej ust. A potem...

Rozdział 1

Rozdział 1 "Nie pamiętam Cię, ale nie potrafię Cię zapomnieć..."

Nadia właśnie dochodziła do domu. Przekroczyła próg drzwi. I wbiegła po schodach na górę. Otworzyła drzwi do swojego pokoju i rzuciła się na obszerne łóżko. Płakała. Znowu. Jednak nigdy nie płakała przy przyjaciołach. Nie chciała, by widzieli. Jednak gdy przekraczała próg drzwi swojego pokoju, z energicznej, wesołej dziewczyny zmieniała się w smutną, płaczącą i melancholijną. Zawsze tak się czuła. Tak naprawdę zawsze grała, udawała... Na codzień nosiła maskę. Jednak pod jej fałszywym uśmiechem krył się smutek i grymas bólu. Jej przyjaciele to zauważyli. Inne osoby poprostu nabierali się na jej uśmiech. Ale ona często płakała. Zawsze gdy nikt nie widział, po cichu płakała. Płakała, bo czuła pustkę, jak gdyby straciła część siebie. Czuła ogromną stratę i tęsknotę. Nawet nie wiedząc za kim. Nie wiedziała za kim tęskni i kogo straciła. Nic nie pamiętała. Nikt z rodziny nie chciał powiedzieć jej o  przeszłości. Nic nie wiedziała na temat swojej przeszłości. Jej życie nie było łatwe. Około dwa lata temu doszło do wypadku, w którym Nadia brała udział. Po wypadku nic nie pamiętała i nie była w stanie niczego sobie przypomnieć. Lekarz zapewniał, że to krótkotrwała amnezja. Mówił, że wkrótce wszystko sobie przypomni. Minęły już dwa lata i nic takiego się nie wydarzyło. Przez tamten wypadek dwie przeznaczone sobie osoby zostały rozdzielone. Gdy chciała się czegokolwiek dowiedzieć o swojej przeszłości, jej matka nie odpowiadała albo zmieniała temat. Tak samo postępowali pozostali członkowie rodziny. Wiedziała tylko tyle, że miała wypadek, po którym zapadła w śpiączkę i straciła pamięć. Nic nie pamiętała o swoim życiu. Nie pamiętała swoich przyjaciół, swojej szkoły, swoich wspomnień. Nie pamiętała niczego. Właśnie dlatego musiała się wyprowadzić z miasta, by zacząć wszystko od nowa. Samotnie, bez dawnych znajomych. Nadia miała bardzo słaby organizm, być może dlatego po tym wypadku wynikły takie konsekwencje związane z jej zdrowiem i psychiką. Dziewczyna była teraz zagubiona, zdezorientowana. Czuła się jak w jakimś labiryncie. Czuła w sobie tą blokadę, za którą kryły się jej wszystkie wspomnienia. Jej największym pragnieniem było jej złamanie. Jednak nie potrafiła jak. Chciała sobie przypomnieć, tak bardzo chciała pamiętać... Ale nawet nie wiedziała co albo kogo. Jednak zawsze czuła, że na tym świecie jest osoba o której powinna pamiętać...
Nadia podeszła do lustra i spojrzała prosto w oczy ponurej dziewczynie z odbicia. To nie była ta sama Nadia co sprzed dwóch lat. Nie... To nie była ona. Dziewczyna spoglądała głębokim, spojrzeniem, błękitnym niczym głębia oceanu. To już nie były te same, dziecięce oczy. Teraz te oczy były pełne goryczy i ironii. Można w nich było dostrzec siłę i upartość. A przede wszystkim pewność siebie. W jej spojrzeniu nie było widać strachu ani lęku tak jak kiedyś. Wręcz przeciwnie. Jej spojrzenie wyrażało pewność i spontaniczność. Jej delikatne usta niegdyś  uśmiechnięte, teraz były zaciśnięte w wąską linię. Jej blade policzki były zalane łzami. Taka była Nadia. Silna, uparta, pewna siebie. Nie bała się niczego. A jednak jej wrażliwość pozostała taka sama jak przedtem. Jej jasne włosy, które niegdyś przypominały złociste loczki anioła, były proste i długie, ale teraz były w nieładzie. Blondynka usiadła na łóżku, wzięła do dłoni granatowy notes w sztywnej okładce i zaczęła pisać.

Drogi pamiętniku !          
Mam mętlik w głowie. Jak zwykle płaczę, nie wiedząc nawet dlaczego. Czuję się rozdarta. Czuję w sercu ból. Nie mam pojęcia dlaczego. Jednak jestem prawie pewna, że to ma coś wspólnego z moją przeszłością. Ciągle za nim tęsknię... CO?!  Nawet nie wiem dlaczego to napisałam, to nie ma sensu. Jak tak dalej pójdzie to oszaleję. Czuję się jak w labiryncie. A jeżeli nie dowiem się o swojej przyszłości to nigdy się z niego nie wydostanę. Usiłuję sobie przypomnieć. To na nic. Dlaczego ciągle czuję w sercu pustkę?!  Dlaczego mam wrażenie, że straciłam kogoś ważnego?! Dlaczego do cholery nie mogę normalnie funkcjonować?!  Jeżeli tak dalej pójdzie to zgłaszam się do psychiatry!!!

To ostatnie zdanie Nadia napisała wzdychając ze zniecierpliwieniem. Wstała rzucając notes w kąt i roześmiała się sztucznie.
-Co się ze mną dzieje?! - mruknęła sama do siebie zamykając drzwi i schodząc po schodach...
-Nadia!
-Czego?! - wydarła się zdenerwowana.
-Musimy porozmawiać... - rzekła kobieta o grubym głosie. Jej ton nie wróżył niczego dobrego. Nadia dobrze o tym wiedziała.
-Mhm... - mruknęła znudzona dziewczyna schodząc na dół.
Gdy weszła do ciemnego salonu zastała swoją matkę, Amy. Kobieta była zestresowana, w jej brązowych oczach widać było smutek jak i zarówno troskę.
-Nadia... - zaczęła łagodnie. - Myślę, że powinnaś już wrócić do szkoły.
-Nie mam ochoty!!!
-Nadia... Proszę cię. Posłuchaj mnie. Całe dnie spędzasz w swoim pokoju. Nie wychodzisz z domu, nie chodzisz do szkoły. Jesteś inna... Zupełnie cię nie poznaję.
-Och, naprawdę?!-spytała ironicznie.  -Przepraszam w takim razie, że nie pamiętam niczego ze swojej przeszłości!!! Przepraszam, że nie pamiętam nawet tego jaka byłam dwa lata temu!!!
-Nadia! To nie ma z tym nic wspólnego!
-Owszem mamo ma! I to dużo!  Gdybym wiedziała jaka byłam, gdybyś opowiedziała mi chociaż trochę o mojej przeszłości! Było by inaczej!
-Dosyć tego! - Amy straciła cierpliwość. - Od jutra idziesz do szkoły! Trzy tygodnie to trochę za dużo! - wykrzyczała po czym wyszła z pokoju zamykając za sobą drzwi. Nadia stała jak wryta. Nie wiedziała co powiedzieć. Złość w niej wzrosła. Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. Chciała wykrzyczeć jej prosto w twarz co myśli. Ale się powstrzymała. Ona nic nie rozumiała. Nie miała pojęcia co czuje jej córka. Ale Nadia potrafiła dziś zapanować nad emocjami. Poprostu usiadła i rozmyślała. Jutro po trzech albo czterech tygodniach ma wrócić do szkoły. No trudno. Ten czas nadszedłby wcześniej czy później. Da sobie radę. Przecież to tylko durna szkoła. Nie będzie się uczyć jeśli nie będzie miała na to ochoty. Dobrze wiedziała, że od jutra będzie prowadzić nudne i monotonne życie szkolne. Na codzień będzie się uczyć, chodzić do szkoły, i tak w kółko, zawsze to samo. Jednak wiedziała, że da radę. Przetrwa. Przecież była silna i wytrwała... To tylko nudna szkoła. Jej życie nie ulegnie diametralnej zmianie po jakimś zwyczajnym dniu w szkole...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nathan właśnie poraz pierwszy miał wejść do domu, który nie dawno kupił. Mimo tego, że regularnie zmieniał miejsce zamieszkania, w Londynie postanowił zamieszkać na dłużej. Oczywiście miał zamiar się po jakimś czasie wyprowadzić. Patrzył na piękny, duży dom urządzony w takim stylu jaki on lubił. Był zadowolony, że będzie mieszkał sam. Wszedł do środka o rozejrzał się. Wszystko było idealne. Postanowił odprężyć się I obejrzeć coś w telewizji. Nathan. Oschły, okrutny, nieczuły. Patrząc na niego nikt nie mógłby uwierzyć, że niegdyś był on dobry, wrażliwy i szlachetny. Jego czarne oczy od których bił lodowaty chłód były doskonałym odzwierciedleniem jego twardego serca okutego lodem. Spojrzenie miał mroczne i przenikliwe, wręcz przerażające. Jego oczy niegdyś były pełne ciepła, radości. To przeszłość. Włosy, czarna grzywka ułożona w nieładzie. A cera blada, wręcz biała. Wyglądał tak mrocznie. Niczym młody demon. Taki właśnie był. Nic nie czuł. Nie był w stanie kochać. W przeszłości tyle się nacierpiał. Teraz poprostu był bezemocyjny i nic go nie obchodziło. Ludzi uważał za zabawki, które każdy ma prawo psuć. Takie było jego teraźniejsze usposobienie. Bezduszny, nieczuły kłamca.
Gdy siedząc na kanapie oglądał telewizję nagle usłyszał jak ktoś naciska klamkę od drzwi wejściowych. W pokoju było bardzo ciemno. Wyłączył telewizor. Jego twarz nie drgnęła. Wydawał się być poprostu znudzony. Wstał, by "przywitać" gościa. Do pokoju zmierzała tajemnicza postać. Słychać było rytmiczny odgłos stawianych przez niego kroków. Aż w końcu stanął przed drzwiami.
-Witaj Nathanie! - zza drzwi wyłoniła się silna, mocno zabudowana sylwetka. Mężczyzna mówił głębokim głosem pełnym powagi. Prawym ramieniem opierał się o framugę drzwi i przyglądał się Nathanowi ze skupieniem. Włosy miał o kolorze ciemnego blondu, oczy czarne, podobne do oczu Nathana.
-Co ty tu robisz? - odrzekł Nathan szorstkim głosem. W jego oczach widać było gniew. Jednak był opanowany. To opanowanie nadawało mu jeszcze więcej mroku.
-Jako twój starszy brat, będę z tobą mieszkał i opiekował się tobą.
-Chyba sobie żartujesz?! - spytał śmiejąc się ironicznie.
-Nie... - jego rozmówca nadal zachowywał powagę.
-Pff... Rób se co chcesz...
-Od jutra będziesz chodził do szkoły.-odrzekł poważnie.
-Teraz to ty chyba naprawdę sobie żartujesz! - krzyknął Nathan. Nienawidził gdy ktoś miał nad nim dominację. Nie cierpiał gdy ktoś mu rozkazywał lub decydował za niego. Nienawidził tego...
-Musisz żyć jak normalny człowiek. -Nic nie muszę! Poza tym ja nie jestem...
-Nie obchodzi mnie to!
-Jason!!! - krzyknął Nathan.
-Dosyć tego. Będziesz robił to co ja Ci każę. Zachowujesz się jak ostatni gówniarz! - Jason wyszedł zamykając za sobą drzwi z mocnym impetem nimi trzaskając.
-Jeszcze zobaczymy... - mruknął Nathan intrygująco. Chłopak nienawidził tego gdy ktoś mu rozkazuje, a gdy działo się coś co mu nie pasowało był gotowy się zemścić. A jego zemsta... Jego mściwości nic nie było w stanie opisać. - Jeszcze się policzymy... - mruknął złowrogo, a jego przerażające oczy aż płonęły mściwością.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nathan właśnie mijał ogromny park. Majowe powietrze wwiewało w jego bujną fryzurę targając ją w nieładzie. Mimo to wyglądał jak młody bóg. Przystojny, o przenikliwym, głębokim spojrzeniu. Ubrany był w czarne, modne, jeansy i ciemną koszulę. Czarny ubiór doskonale kontrastował z jego bladą karnacją i nadawał mu jeszcze bardziej mroczny wygląd. A jego oczy... Ciemne i głębokie niczym czarny ocean. W jego pięknym, mrocznym spojrzeniu można się było utopić. Szedł wolnym krokiem, był zniechęcony. Starszy brat "zmusił" go do zapisania się i uczęszczania do szkoły. Czuł się upokorzony i czuł jak każda jego cząstka ciała wypełniona jest chęcią zemsty.
"Jeszcze mnie popamięta i pożałuje... "Jego rozmyślania nad okrutną zemstą przetrwały dochodzące z korytarza krzyki, wrzaski, śmiechy i różne inne odgłosy. Istne zoo. Dopiero w tej chwili Nathan zdał sobie sprawę z tego, że właśnie wszedł do tego okrutnego zoo, jakim była szkoła. Korytarz był duży, i zaludniony przez "zwierzęta". Prawie wszędzie były duże okna, a na wprost znajdował się kolejny korytarz ze schodami prowadzącymi na kolejne piętro. Nathan kierował się w lewo, bowiem kierował się do gabinetu dyrektorki, by załatwić jeszcze jakieś formalności związane z zapisem do szkoły. Och! Najchętniej to by wcale tych durnych papierów nie wypełniał! Wyrzuciłby je i miałby spokój. Jednak narazie stosował się do zasad postawionych przez starszego brata. Jason był rygorystyczny, ale w odróżnieniu do Nathana był dobry. Ale Nathan tego nie rozumiał. Nie wiedział co to znaczy być dobrym, nie miał pojęcia jak to jest kogoś kochać i być szlachetnym i godnym zaufania. To znaczy... Może kiedyś wiedział. Ale teraz... Właśnie szedł korytarzem, gdy nagle "zoo" ucichło. Uczniowie zmieszani zaczęli nerwowo spoglądać po sobie. Dziewczyny patrzyły się na Nathana z uznaniem, inne z zadziwem. Chłopcy wytrzeszczyli szeroko oczy. Oczywiście Nathan nawet nie zwrócił na to uwagi. Ba! On nawet nie obejrzał się za żadną z dziewczyn próbującą zwrócić na siebie jego uwagę uśmiechając się do niego. Napewno wszystkie poczuły się urażone. Nathan naprawdę się wyróżniał. Nie wyglądał jak normalny śmiertelnik. I nie czuł, że dopasuje się jakoś do tego stada dzikich małp. Chciał stąd jak najszybciej uciec. Rozejrzał się po korytarzu. Z korytarza wychodziła grupka jakichś dziewczyn. I właśnie wtedy zobaczył... ją.... Doznał szoku. Stanął jak wryty i szeroko otworzył oczy ze zdumienia. Odebrało mu mowę. Jednak trwało to tylko chwilę, zaraz potem się opanował. Blondynka szła w stronę sali biologicznej. Trzymała w ręku jakieś książki. Ubrana była w białą bluzkę w granatowe paski i pomarańczowe rurki. I właśnie wtedy ona także się odwróciła, a jej wzrok powędrował tuż na wprost jego czarnych, mrocznych oczu. Dziewczynę sparaliżowało to przeszywające, mordercze spojrzenie. A on... Na zewnątrz nie dał tego po sobie poznać, jednak w środku... Przez chwilę obudził w sobie namiastkę tamtego siebie. Nie widział jej tyle czasu. Wyprowadził się. Od tamtego wydarzenia nigdy jej nie zobaczył. Co jakiś czas zmieniał miejsce zamieszkania. Uciekał, nie zdawając sobie z tego sprawy. Wyjechał do Londynu tylko po to żeby być jak najdalej niej. Ona także wyjechała, by być jak najdalej niego. Tylko nie zdawała sobie z tego sprawy. A teraz nagle po takim czasie spotkali się. Przypadkowo. To był dziwny zbieg okoliczności. Nadia patrzyła mu teraz głęboko w oczy nie potrafiąc odwrócić wzroku od tego morderczego spojrzenia pełnego grozy, lodu i chłodu. A on... Jego serce na moment drgnęło.
"Na litość boską, przecież to niemożliwe! Nie kocham jej, nie mam emocji! " Krzyczał do siebie w myślach. A jednak gdy ją teraz zobaczył przypomniał mu się jego aniołek. Jego oczko w głowie. Jego kruchy i delikatny aniołek, za którego Nathan był w stanie oddać życie. Teraz jego aniołek był tuż przed nim w zasięgu jego wzroku. Wystarczyło tylko kilka kroków, by móc do niej podejść i dotknąć ją. Co teraz Nathan zrobi? Podejdzie do niej? A może jej coś powie? Jednak chłopak odwrócił wzrok i odszedł jak gdyby nigdy nic... "Przecież nic do niej nie czuję. Ona jest marnym, zwyczajnym człowiekiem, normalnym zwierzęciem zamieszkującym tą planetę. Zwykła tępa, nic nie warta istota rasy ludzkiej. Udowodnię sobie, że nic dla mnie nie znaczy..." pomyślał Nathan i spowrotem obojętny na wszystko beztrosko powędrował do gabinetu dyrektorki...

Prolog

PROLOG 

-Kocham Cię... - odrzekł przenikliwie patrząc jej w oczy. W jego oczach można było dostrzec radość i miłość. Był szczęśliwy. Szczęśliwy jak nigdy dotąd. Jego gorące serce wypełnione radością biło już tylko dla niej. Trzymał ją mocno za ramiona i patrzył jej głęboko w oczy. Za każdym razem patrzył na nią jak gdyby widział ją poraz pierwszy. A jego oczy zawsze wpatrzone były w jej błękitne tęczówki. Ona stała ze swobodnie opuszczonymi dłońmi i spoglądała na niego szeroko otwartymi oczami. A oczy miała piękne. Niczym małe niemowlę. Spojrzenie miała dziecka. Jej oczy krystalicznie niebieskie niczym małe ogniki wyglądem przypominały dwa brylanty. I właśnie te oczy teraz uroniły łzę, która spłynęła po jej bladym kaszmirowym policzku. On uniósł swą dłoń i delikatnie opuszkami palców przejechał po jej gładkim, dziecięcym policzku, ocierając jej łzę. Ona milczała i nic nie mówiła. Nie była w stanie czegokolwiek powiedzieć. Jej różowiutkie wargi nawet nie drgnęły. On przytulił ją mocno, a ona nadal stała w bezruchu. Ale drgnęła. Ten czuły gest był tak niespodziewany. A jednak gdy ją objął, zalała ją fala przyjemnych uczuć. W jego objęciach czuła się bezpiecznie jak przy nikim innym. Jednak w dalszym ciągu nie była w stanie się ruszyć. On objął ją mocniej, a ona... Z jej ślicznych, dziecięcych oczu ponownie wypłynęła łza.
-Kocham Cię... - szepnął poraz kolejny drżącym, aksamitnym szeptem.-kocham Cię, kocham Cię! 
-Przecież nawet mnie nie znasz. Nic o mnie nie wiesz... - wreszcie odezwała się swoim cieniutkim, dziecięcym szeptem. Uroniła kolejną łzę. 
Ona...W jego oczach była taka delikatna, taka krucha. Sprawiała wrażenie małej dziewczynki, bezsilnej, niewinnej. W jego oczach zawsze taka pozostanie. Czuł, że chciałby ją ochronić, że chciałby być jej ochroniarzem, opiekunem, wybawcą. 
On... Był silny, ale bardzo wrażliwy. Dobry i szlachetny. Jak żaden inny człowiek... 
-Wiem o tobie wszystko... - objął ją mocniej, jednak nie tak mocno jak chciał. Jak gdyby obawiał się, że pod silniejszym uściskiem jego kochany aniołek obróci się w proch i zniknie.-zawsze Cię obserwowałem. Byłem przy tobie wtedy kiedy ty nie zdawałaś sobie z tego sprawy... Wiem o tobie wszystko. Wszystko... Wiem jaka jesteś, co najbardziej lubisz, jak spędzasz wolny czas...-teraz i on się wzruszył i uronił łzę. Ani na moment nie przestał jej obejmować. A ona stała i nawet nie drgnęła. Stała nieruchomo niczym mała, porcelanowa lalka. 
-Dlaczego? - spytała swoim cieniutkim głosikiem. 
-Cały czas cię obserwowałem. Nawet o tym nie wiedziałaś. Zaintrygowałaś mnie. Byłaś inna niż wszystkie dziewczyny. Poprostu bardzo chciałem cie poznać... - Zamknął oczy i wtulił się w jej ramię. Ona podniosła swoje delikatne dłonie i leciutko go przytuliła... 
-Ja... - zaczęła cichutko.-od zawsze Cię podziwiałam... Bardzo chciałam cie poznać. Jesteś niesamowity...-On drgnął. Zaśmiał się... Był taki szczęśliwy. 
-Naprawdę tak uważasz? - spytał patrząc na nią oczyma wypełnionymi radością i szczęściem. Czuł, że nigdy nie był tak bardzo szczęśliwy jak teraz. Wiedział, że ten mały aniołek jest dla niego kimś bardzo ważnym. Jednak nie rozumiał dlaczego. Pragnął być przy niej i móc ją zawsze chronić. Chciał być jej opiekunem, jej aniołem stróżem. Dla tej kruchej, delikatnej dziewczyny mógłby skoczyć w ogień. Czuł, że mógłby oddać za nią życie. Był gotów za nią umrzeć. Zawdzięczał jej tak dużo. To dzięki niej nie oszalał. Wtedy... To właśnie ona go "uratowała".  To właśnie dzięki niej przetrwał. Dla niego ona będzie zawsze wyjątkowa. Zakochał się w niej. On wiedział o niej wszystko, ona o nim niewiele... 
-Tak. Naprawdę tak uważam... - powiedziała wreszcie. I wzruszyła się. Czuła się jak gdyby śniła. Miała wrażenie, że za moment otworzy oczy, a jej książę zniknie i już go nigdy nie zobaczy. W jej oczach on był księciem. Silnym, wytrwałym, niesamowitym. Zawsze taki był. Mimo tego, że niewiele o nim wiedziała, zawsze czuła się przy nim bezpiecznie. A w jego objęciach czuła się idealnie. Zupełnie jakby jego silne ramiona były specjalnie stworzone do tego, by ją trzymać w ramionach. Ona od zawsze go podziwiała. Nie miała pojęcia, że on także ją podziwiał... 
On... Silny, porywaczy, często robił coś pod wpływem emocji, a jednak bardzo sympatyczny. Osoba podziwiania wśród wielu ludzi. Popularny w szkole. Przystojny, inteligentny i wrażliwy. Taki właśnie był On... 
A ona... Mimo to, że również miała 15 lat była jak mała dziewczynka. Zawsze potrzebująca opieki. Sprawiała wrażenie dziecka. Wydawała się być krucha i delikatna. Mała i niewinna. Była cicha i nieśmiała. Jak gdyby zamknięta w sobie. Inna niż wszystkie dziewczyny... Taka właśnie była Ona... 
Obydwoje byli przeciwieństwami. Różnili się pod wieloma względami. Jednak ich miłość była inna... Zupełnie inna niż wszystkie. Była taka niepozorna. On poprostu ją kochał, chciał być przy niej i ją chronić. Nie oczekiwał niczego wzamian. Znał ją bardzo dobrze, zawsze ja obserwował. Jednak ona słabo znała jego... A także nie wiadomo dlaczego, dażyła go uczuciem... Tak to się właśnie zaczęło. Dwa serca, które spotkały siebie na swojej drodze. Gdy byli razem czuli się pewnie, gdy byli osobno czuli pustkę i niepewność. Czy byli sobie przeznaczeni? Dlaczego los postanowił połączyć tak różnych ludzi? Jednak to była prawdziwa miłość. Prawdziwe uczucie, które wypełniało ich młode serca nadając ich życiu różnych barw. Ich miłości nie są w stanie opisać słowa... 
To było dawno... Teraz ta dziewczyna jest zupełnie inna. Mieszka w innym miejscu. Czuje się pusta, jak gdyby straciła cześć siebie. Nawet nie wie dlaczego. Nic nie pamięta. Nie pamięta go. Nie ma pojęcia o istnieniu kogoś kto był jej przeznaczeniem... Ciągle tęskni. Nie wiedząc nawet za kim. Ciągle czuje pustkę, nie wiedząc nawet po kim. Czuje się jakby straciła kogoś bardzo ważnego, ale nawet nie na pojęcia kogo...
A on... Także jest inny. Jego wrażliwość i szlachetność zniknęła. Nie jest taki jak kiedyś. Błąka się po różnych miejscowościach. Ciągle ucieka. Ucieka nie zdając sobie z tego sprawy, że to robi. Nawet za nią nie tęskni... Nie ma już uczuć, nie jest w stanie kochać, nie potrafi czuć. Wyłączył w sobie emocje. Ale ją pamięta. Nigdy jej nie zapomni. Mimo tego, że nie ma emocji. W głębi jego twardego serca tli się  nadzieja. W głębi jego skamieniałego serca być może jest gdzieś schowany dawny on. Być może kiedyś obudzi w sobie dobro i emocje... Być może w przyszłości zrozumie jak bardzo ją kocha i jak bardzo mu jej brakuje. Jest oschły, nieczuły, okrutny... Zupełnie inny. Po jego dobroci nie zostało nawet śladu. Jego wrażliwe i czułe serce poprostu znikło. Na jego miejscu pojawiła się skała. Twarda skała okuta zimnym lodem... Dlaczego taki się stał? Dlaczego "zabił" samego siebie? Otóż to wszystko przez tą okropną stratę. Cierpiał, płakał. Ciął się. Był nieszczęśliwy. Tęsknił za nią. Nie był w stanie żyć bez niej. Zbyt bardzo ją kochał. Zbyt bardzo się w niej zakochał. Zbyt bardzo czuł brak po jej stracie. Gdy tylko o niej pomyślał czuł jak gdyby ktoś rozrywał mu serce. Wkrótce jego serce poprostu zamarzło i skamieniało... 
Oboje są daleko od siebie... Czy już nigdy się nie spotkają? Czy ta wyjątkowa miłość musiała się tak zakończyć? Czy nie mogło być inaczej? Widocznie los tak chciał... Ale obydwoje są teraz wytrwali i są w stanie sprzeciwić się przeznaczeniu...