Rozdział 8

Rozdział 8 "Rywal w miłości..."

~~~~

-Mamy problem... - powiedział uśmiechając się do niej. Przybliżył się do niej jeszcze bardziej, po czym śmiało spojrzał jej w oczy.
-Jaki?
-Chyba się w tobie zakochałem... - uśmiechnął się do niej jeszocze szerzej, po czym niespodziewanie ją pocałował ...

~~~~

   Oszołomiona Nadia poczuła na swych rozedrganych ustach delikatne chłodne wargi chłopaka. Obezwładniona otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia i pozwoliła swym ramionom bezwładnie opaść wzdłuż jej ciała. Czy on ją właśnie całował?! Przed jej zdezorientowanymi oczami widziała jego zamknięte oczy, długie rzęsy i kosmyki jego czarnych przydługawych włosów. Jego piękna twarz onieśmieliła ją, a ten pocałunek... Chłopak trzymał ją za ramiona i delikatnie zaczął wsuwać swój język muskając jej wargę. Serce Nadii waliło jak oszalałe, nie mogła w to uwierzyć, chciała, by ta piękna chwila trwała wiecznie... Albo i nawet dłużej. Powoli zamknęła swoje oczy i zaczęła rozkoszować się słodkim pocałunkiem. Całował lepiej niż to sobie wyobrażała. Był taki subtelny i delikatny. Jego chłodne, wilgotne wargi zaczęły wpijać się w jej usta jeszcze zachłanniej. Ich języki złączyły się w delikatnym tańcu niczym dwa wolne gołębie. Obydwoje pragnęli siebie. Nadia myślała, że jej serce za chwilę wyskoczy z piersi, smak jego ust był niesamowity, nie mógł się równać z żadną słodyczą. Jego wargi były takie chłodne, a jednocześnie miękkie. Dziewczyna poczuła jego słodki, miodowy oddech, westchnęła. Przez ciało Nadii przeszły przyjemne dreszcze, tyle uczuć przejęło nad nią kontrolę. Dlaczego ten chłopak zawsze tak na nią oddziaływał?! Ten pocałunek był idealny, jak gdyby jego wargi były specjalnie wykreowane, dopasowywując się do jej ust. Z zadziwu i szczęścia podczas pocałunku Nadia zapomniała o oddychaniu. W głowie zaczęło jej szumić, ale nawet się nie zorientowała. Teraz liczył się dla niej tylko Nathan i jego pocałunek, przestała myśleć, w ogóle nie potrafiła o niczym innym w tej chwili myśleć. Ten pocałunek był tak piękny, że aż zawirowało jej w głowie. Ten pocałunek nie mógł się równać z żadną inną przyjemnością. Wkrótce zatracając się całkowicie w jego słodkich ustach, dziewczyna osuwając się na ziemię zemdlała...

~~

   Nadia obudziła się w dużym łóżku, w obcym pomieszczeniu. Zamrugała nerwowo. Przed oczami ukazał jej się ciemny sufit, ładny żyrandol. Tuż przed nią znajdowało się ogromne okno z wejściem na balkon, z którego wyłaniały się promienie słoneczne delikatnie muskające jej twarz. Pokój był ładny, urządzony w dobrym stylu. Jednak miał w sobie ten niepowtarzalny mroczny klimat. Obok niej siedział Nathan. Poważny, spoglądał jej przenikliwie w oczy. Dziewczyna była zdezorientowana, delikatnie przejechała opuszkami palców po swych rozedrganych wargach, by odtworzyć ten pocałunek raz jeszcze.
-Nathanie... - szepnęła nieśmiało. Nie była pewna czy to rzeczywiście miało miejsce, myślała, że śniła, a piękny pocałunek był zwyczajnym wytworem jej wyobraźni. Przenikliwie spojrzała na jego twarz. Przywdział obojętny wyraz twarzy, nie dał nic po sobie poznać.
-Tak? - spytał poważnie, trochę zbity z tropu.
-Czy... Czy ty mnie... - Nie potrafiła dokończyć, bo poczuła ogromne zawstydzenie, spaliła na twarzy buraka i przestała mówić wgapiając się w niego jak idiotka.
-O co ci chodzi? - spytał trochę zdziwiony i z jego twarzy można by teraz wyczytać nutę niepokoju.
-Nic... - Nadia nie wiedziała co powiedzieć. Skoro Nathan tak się zachowuje to może rzeczywiście ten pocałunek był snem. Dziewczyna już sama tego nie wiedziała. Bardzo chciała, by to była prawda, chociaż nie miała pojęcia dlaczego tego chciała. Być może dlatego, że go pokochała...
-Czy ty mnie pocałowałeś?- spytała jednym tchem zebrawszy się na odwagę. Nathan spojrzał w podłogę, po czym ponownie spojrzał na nią zdezorientowanym spojrzeniem, które było jakby odmienne, inne niż wszcześniej. Patrzył na nią wrogim spojrzeniem, jego oczy płonęły nienawiścią. Ale dlaczego? Dlaczego nagle z czułego, szlachetnego, słodkiego chłopaka zmienił się w nieczułego?!
-Nie... - odpowiedział patrząc w przestrzeń jakby za wszelką cenę chciał uniknąć jej wzroku. - Chyba Ci się to przyśniło... - mówił oschłym, odpychającym tonem. Nadia nie mogła w to uwierzyć. Chwyciła go za dłoń pragnąc przywołać jego drugą, dobrą stronę. Chociaż wiedziała, że to nic nie da, za wszelką cenę chciała zatrzymać tamtego Nathana przy sobie. Chciała, by był przy niej, coraz bardziej jej na nim zależało... Zimny chłopak odepchnął jej rozedrganą ciepłą dłoń i wstał gwałtownie.
-Przestań! - spojrzał na nią lodowatym wzrokiem pozbawionym jakichkolwiek  emocji. Nadia była już pewna, że po jej kochanym Nathanie nie został nawet ślad. Łza spłynęła jej po policzku. Dlaczego on ją tak ranił? Dlaczego miał tak duży wpływ na jej uczucia? Chwilami potrafił sprawić, że była najszczęśliwszą osobą na świecie, a niekiedy sprawiał, że była smutna i ponura niczym przedwieczorna ulewa z czarnymi chmurami nad niebem. Teraz czuła jakby cały jej świat legnął w gruzach. Serce jej biło boleśnie, a do oczu napływały łzy.
-Nathan...-szepnęła płaczliwie.
-Powiedziałem, że to durny sen! Nigdy bym Cię nie pocałował! W ogóle musiałby się zdarzyć cud bym się w tobie zakochał, zrozum to... Ludzie są dla mnie zabawkami, proszę zapomnij o tym! - krzyknął po czym trzaskając drzwiami wyszedł z własnego domu zostawiając Nadię samą. Szedł tak dłuższą chwilę nie wiedząc nawet gdzie idzie. Jego wzrok znów zmienił się w ten czuły i łagodny, spowrotem stał się "tym dobrym". Nie rozumiał do końca swojego zachowania. Nie tak miało być.
-Kurwa mać! - krzyknął nie wytrzymując. -Coś ty narobił spierdoleńcu?! - jednym machnięciem pięścią rozwalił pobliskie drzewo. Odetchnął ciężko, po czym usiadł na rozwalonym pniu.
-Przecież miałem robić wszystko, by się we mnie nie zakochała, miałem do tego nie dopuścić! - wydarł się, po czym usiadł z rezygnacją na ziemię.
-Jednak wyszło na to, że sam się w niej zakochałem... - dopowiedział w myślach. Ale musiał tak powiedzieć mimo tego, że trochę przesadził. Musiał za wszelką cenę sprawić, by go znienawidziła. Ponieważ... Nie chciał, by cierpiała po jego odejściu. Skłamał ją, gdyż nie miał wyjścia. Ten pocałunek nie był snem, to była prawda. Pocałował ją i wyznał jej uczucia, ale przecież miał tego nie robić! Miał dać jej szansę na to, by o nim zapomniała. Nie tak miało być... Miało być zupełnie inaczej... Zrozumiał, że zbyt bardzo się w niej zakochał. To uczucie było zbyt egoistyczne. Dlatego musiał przestać, bo inaczej by ją zranił... Uważał, że nigdy nie powinni w ogóle się spotkać. Tak bardzo chciał być teraz przy niej. Sprawić, by się w nim zakochała, kochać ją całym sercem, trzymać za dłonie, zmienić jej życie w szczęście, ale... Nie mógł tego zrobić, nie miał prawa jej kochać. Nie mógł zmienić jej życia w koszmar! Nie mógł dopuścić do tego, by się w niej zakochał, a tym bardziej, by ona w nim także...

~~

Następnego dnia w szkole Nadia zapomniała o tym przykrym incydencie, a przynajmniej udawała, że nie pamięta. Sama nie mogła uwierzyć w to, że ten pocałunek był tylko snem. Dotknęła swych ust opuszkami palców, by pamięcią przywrócić tą pamiętną, piękną chwilę. Zamknęła oczy przypominając sobie słodki smak jego chłodnych ust. Nie zorientowała się nawet gdy się z kimś zderzyła.
-Ałłłaaaajjjj... - pisnęła tracąc równowagę i upadając na ziemię. Jednak w ostatniej chwili osoba z którą się zderzyła zdążyła ją złapać przyciągając ją do siebie. Dziewczyna otworzyła oczy i na przeciw siebie ujrzała przystojnego, młodszego od niej jasnowłosego chłopaka o ślicznych rubinowych oczach. Zamurowało ją, nawet nie zorientowała się, że obok nich przeszedł Nathan uważnie ich obserwując.
-Nadia? - spytał niepewnie, patrząc jej przenikliwie w oczy.
-Kastiel! - krzyknęła z entuzjazmem w mgnieniu oka rzucając mu się na szyję.
-To naprawdę ty, nie wierzę. Co za zbieg okoliczności. Wyładniałaś!
-A ty wyglądasz zupełnie inaczej, nie poznałam Cię...
-Jestem przystojny, wiem o tym.-uśmiechnął się do niej szeroko.
-Nie mogę zaprzeczyć. - uśmiechnęła się do niego. W tej chwili zorientowała się, że nadal stoją wtuleni w siebie trzymając się za dłonie. Rozejrzała się nerwowo po szkole i tuż za rogiem korytarza dostrzegła Nathana. Przyglądał się jej ze wściekłością w oczach.
-Nathan?! Czekaj. To nie tak jak myślisz! - zaczęła nerwowo. Nie wiedząc nawet dlaczego poczuła nagłą potrzebę tłumaczenia się mu. Chociaż niepotrzebnie, bo nawet nie byli parą... Nathan tylko prychnął, po czym się roześmiał i odszedł w stronę swojej klasy nie obdarzając jej nawet jednym spojrzeniem.
-Ehh... No tak, przecież ciebie nic to nie obchodzi, ludzie są dla ciebie zabawkami, a ja... Masz w dupie mnie i wszystko związane ze mną... - mruknęła ze złością, po czym wróciła do rozmowy z dawnym przyjacielem.
-Kastiel, kiedy się tu przeprowadziłeś?
-Właściwie to kilka dni temu. Mama dostała dobrą pracę w Londynie, więc się przeprowadziliśmy. Właściwie to miałem zamiar niedługo się z tobą zobaczyć, bo wiedziałem, że mieszkasz tu, ale nie wiedziałem konkretnie gdzie. Po tym jak wyprowadziłaś się z Atlanty straciliśmy ze sobą kontakt. Cieszę się, że się spotkaliśmy.
-Ja też... - westchnęła dziewczyna.
-W której jesteś klasie?
-3D
-Czyli jesteśmy razem w klasie! - krzyknęła Nadia z entuzjazmem w głosie. - Tak i mamy łączoną biologię z klasą 3B. - powiedział wesoło Kastiel, a Nadia spojrzała ma niego dzikim wzrokiem, poczuła jak serce zaczyna jej łomotać, a nogi ma jak z waty.
-O co chodzi? - spytał zdezorientowany.
-O nic... - powiedziała sztywno. "Kurdę, dlaczego mamy mieć biologię razem z klasą Nathana do cholery?!" pomyślała, po czym poszła w stronę klasy.
    Przez całą lekcję czuła na swoim karku jego lodowate spojrzenie. A to pech, że siedział akurat tuż za nią. Dziewczyna nie miała ochoty się do niego odzywać. Nawet gdyby on chciałby z nią porozmawiać... Podczas lekcji zauważyła, że do klasy Nathana doszły dwie nowe osoby. Nigdy wcześniej ich nie widziała. Pamiętała, że dziewczyna miała ma imię Ketsueki, a chłopak Lysander. Obydwoje byli jacyś dziwni, jednak bardzo piękni... Jak Nathan...
-Nadia! - usłyszała za sobą Kastiela. Spędziła z nim dzisiaj cały dzień.
-Może przyjdziesz dziś do mnie po szkole? - zaproponował.
-Pewnie, czemu nie.-uśmiechnęła się i powędrowała obok niego w stronę szatni. Nathan oczywiście stał w pobliżu i cały się wewnątrz gotował. Jakoś tak strasznie działał mu na nerwy ten cały Kastiel.

~~

Wkurzony wampir wyszedł szybko ze szkoły. Był wściekły chociaż nawet sam nie wiedział dlaczego. Miał ochotę rozwalić twarz temu całemu Kastielowi. Ten dupek... Od początku zaczął go wkurzać. Ale dlaczego? Przecież nawet go nie znał... Czyżby był zazdrosny o niego? Być może wyczuł w nim swojego rywala. Wkurzało go to, że cały czas kręcił się wokół jego Nadii. Chociaż to nie była "jego" Nadia. Nigdy nie miał prawa nazwać jej "swoją". Musiał ją odrzucać i zamykać się przed nią nawet jeżeli tego nie chciał. Mimo to jeszcze kilka dni temu, gdyby nie nagła śmierć Mirandy, być może wszystko potoczyłoby się jakoś inaczej... Kim on w ogóle dla niej był?! Dlaczego on nie mógł być dla niej kimś tak wyjątkowym jak tamten mały kurdupel?! Jego rozmyślania przerwały ciche kroki dochodzące zza jego pleców. Chłopak odwrócił się i ujrzał przed sobą śliczną czarnowłosą dziewczynę o szarych i czerwono krwistych ustach, a obok niej dostrzegł podobnego do niej chłopaka, także bruneta, który miał takie same oczy jak dziewczyna.
-Czystokrwisty?! - spytała dziewczyna z lekkim przerażeniem. Czystokrwiści byli jednymi z najsilniejszych wampirów zaraz po pierwotnych.
-Nowonarodzeni? - spytał nie kryjąc znudzenia.
-Jestem Ketsueki, a to Lysander. - zaczęła niepewnie, a chłopak tylko skinął głową.
-A kogo to obchodzi?! - krzyknął zmiecierpliwiony. Lysander wściekły podbiegł do wampira i w mgnieniu oka chwycił go za gardło patrząc na niego ze wściekłością.
-Nie masz prawa tak odzywać się do Ketsueki, czystokrwisty gnojku!
-Lysander! Przestań! - krzyknęła Ketsueki.
-Nawet nie wiesz z kim masz do czynienia... - zaczął drwiąco Nathan, a potem z jego gardła wydobył się dziki charkot.
-Po śmierci Mirandy jesteś bezbronny. Zupełnie jak małe dziecko... - w oczach Nathana pojawiło się zdziwienie. Skąd on wiedział o Mirandzie?! Nathan ruszył dłonią, po czym za Lysandrem pojawiła się gromada piorunów. Odepchnął go, po czym błyskawice trafiły w młodego wampira powalając go ma ziemię.
-Czym ty jesteś?! - spytał zszokowany Lysander próbując wstać stękając boleśnie. - Skąd taka potężna magia? - wampir był przerażony, poddał się wiedząc, że nie ma szans z Nathanem.
-Nie jestem zwykłym wampirem... - odrzekł uśmiechając się złowrogo.
-Wiesz, że Miranda nie żyje? - spytała Ketsueki.
-Wiem... - odrzekł spokojnie. Chociaż zamyślił się trochę i jego twarz nagle przygasła. Jak to możliwe żeby Miranda została pokonana? Przez kogo? Przecież był pewien, że oprócz niego żaden wampir nie był w stanie pokonać tak potężnej wampirzycy jaką była Miranda. Nathan nawet nie brał pod uwagę jej śmierci. A jednak... Stało się i to wszystko zmieniło, dosłownie wszystko. - Kim wy jesteście? Skąd wiecie o Mirandzie? - spytał poważnie, trochę zaniepokojony.
-Byliśmy jej niewolnikami. - odezwała się po chwili Ketsueki.
-Jak zginęła? - spytał po chwili.
-Tego nie wiemy, ale... Czym ty jesteś?! Takiej mocy nie posiada żaden czystokrwisty...
-To tajemnica...-odrzekł aksamitnym tonem.

Rozdział chyba nie jest zbyt zaskakujący w porównaniu do poprzednbiego, ale mam nadzieję, że wam sie spodobał. :) Jutro wyjeżdżam na wakacje, więc nie będę miała raczej czasu na dodawanie postów, ale jak wrócę wstawię kolejny rozdzialik :D i jak, tak szczerze to spodobał wam się Kastiel? xD W ogóle inspirację podsunęła mi Klaudia (Mirajane) xdd za co dziękuję, dzięki tobie akcja tej "powieści" będzie zupełnie inna. Pewnie jesteście troszku zdezorientowani, bo 6 rozdział tak jakby wszystko już wyjaśnił. Jednak w 9 rozdziale możecie spodziewać się słodkiej, romantycznej scenki między dwoma głównymi bohaterami i trochę akcji,  atakze zaskakujący wątek poboczny dla wasprzygotowałam,. więc możecie się go spodziewać xD to tyle i narazie :*

Wasza Erciaa xD lololol, będę się podpisywać ~Erza