Rozdział 20

"Nie ma tytułu, bo za chuj nie mogłam wymyślić żadnego przyzwoitego tytułu xD"

~
Heyoł wszystkim! :D muszę się przyznać, że rozdział był już napisany wcześniej, ale na weekend nie miałam neta (jak ja to przeżyłam?! O.o) a potem jakoś tak nie mogłam się zebrać, ale w końcu postanowiłam dodać. Rozdział krótki, dlatego miał być dodany dużo wcześniej, ale przez to, że dodałam później możecie się spodziewać kolejnego nawet za dwa, trzy dni, bo niewiele mi zostało do dopisania. Ehh... Normalnie nie ma to jak to moje wstępne paplanie -_-
Koniec pierwszego semestru szkoły, a ja się czuję jakby niedługo miały być wakacje. Zresztą większość moich znajomych też tak ma :D
Ale niestety... Pomarzyć można :/
Więc życzę miłego czytania :3
~

   Nie wiem od czego zacząć. Dużo się zmieniło, bardzo dużo. Najlepsze jest to, że Nathan i ja znów chodzimy ze sobą. Trzeci raz. Odzyskałam wszystkie wspomnienia z przeszłości. To właśnie to miasto tak na mnie wpłynęło, Atlanta. Kiedyś tutaj mieszkałam i to właśnie tutaj spotkałam Nathana. Łączy mnie z tym miejscem naprawdę wiele wspomnień. Między innymi są to wspomnienia z Kastielem. Nie widziałam go już dosyć długo, tęsknię za nim, w końcu to mój przyjaciel. Odkąd odzyskałam swoje wspomnienia przekonałam się, że Nathan to już "ten jedyny". Już na zawsze. Co prawda wiedziałam już to wcześniej, ale teraz jeszcze bardziej to utwierdzam. Znów jestem w Londynie. Chociaż jak się stało, że tu jestem... Z tym wiąże się dosyć ciekawa historyjka. Jest to trochę zagmatwane i nie do ogarnięcia. Zresztą jak całe moje życie. Nie do ogarnięcia. A zaczęło się od tego...

- Więc kiedy masz zamiar wrócić do Londynu?
- Nie wiem, nigdy? - zaśmiała się.
- Ja ci dam "nigdy"! Niedługo będziemy małżeństwem, musimy razem wrócić.
- Nie tak niedługo. Nie mogę z tobą wyjechać, ze względu na moją mamę.
- Więc zamieszkaj ze mną!
- Co takiego?! - poraz kolejny Nathan ją zaskoczył. Patrzyła na niego, a on usiadł na łóżku obok niej. Przybliżył się do niej i opierając swe czoło o jej chwycił jej dłoń i słodkim gestem splótł ich palce. - Niedługo kończymy 18 lat.
- Teoretycznie...
- Porozmawiaj ze swoją mamą o tym. Kocham cię... - szepnął jej czule do ucha.      - Nathan...
- Kocham cię... - powtórzył lekko nadgryzając jej ucho. Miała gęsią skórkę, od tego "nadmiaru" Nathana dziewczynie zakołowało się w głowie.
- Ty też mnie kochasz prawda? - W tej chwili przycisnął ją ciałem do łóżka chwycąc jej biodra. Miał zamiar ją pocałować.
- Nie żeby coś, ale na dole jest moja mama. Jakby co, nie wie, że tu jesteś. W ogóle nie miała okazji cię poznać, ale tak tylko mówię. - słodko się do niego uśmiechnęła.
- Ale ja przecież nic nie robię! - udał oburzonego.
- Taaak, oczywiście, jesteś "grzeczny chłopczyk".
- Ja jestem bardzo grzeczny, po prostu moja dziewczyna jest bardzo nieprzyzwoita i ma brudne myśli. - w tej chwili rzucił w Nadię poduszką.
- Ty...!
- Ja?
- Jak cię zaraz złapię, to nie ręczę za siebie!
- Tak? Więc życzę powodzenia! - dziewczyna rzuciła się na niego pewna, że go złapie, a jednak wampir zdążył uciec. Biegał wampirzym tempem po całym pokoju.
- Nie popisuj się! - machnęła z dezaprobatą ręką.
- Kochanie, to, że z natury jestem taki zajebisty nie znaczy, że się popisuję. (Jaka skromność o.O)
- Mhm..? - czuła się pokonana, bo przecież nie mogła temu zaprzeczyć.
- Chodź, popraktykujmy lepiej to co robią małżonkowie w łóżeczku. W końcu niedługo będziemy małżeństwem.
- Nieprawda. - zarumieniła się na samą myśl o tym.
- Sama zgodziłaś się za mnie wyjść! - powiedział z satysfakcją w głosie.
- Nie miałam wyboru! - rzuciła w niego poduszką. Oczywiście zdążył ją złapać. Obydwoje zaczęli się śmiać. Było jak wcześniej. Może nawet lepiej niż wcześniej. Po tej rozłące obydwoje jeszcze bardziej uświadomili sobie ile dla siebie znaczą...W tej właśnie chwili do pokoju weszła matka Nadii. Nathan oczywiście wyczuł ją już wcześniej swoimi wyczulonymi zmysłami, Nadia dobrze zdawała sobie z tego sprawę i była na niego wściekła.
- Kochanie, nie mówiłaś, że masz gościa. Myślałam, że jesteś sama. - zaczęła patrząc z lekkim zdezorientowaniem na młodego chłopaka.
- Mamo! To... - gwałtownie wstała z łóżka - On jest moim... - zestresowana nie wiedziała co powiedzieć. - To mój... To mój przyjaciel! - wypaliła nagle i od razu pożałowała tego co powiedziała.
- Przyjaciel? - ponaglił dziewczynę. Nathan był dzisiaj w wyjątkowo dobrym humorze. Nadia zpiorunowała go wzrokiem, a on niewinnie się uśmiechnął. - Znaczy chłopak. - powiedziała spuszczając wzrok. Szczerze mówiąc, trochę inaczej wyobrażała sobie sytuację, gdy będzie przedstawiać mamie swojego chłopaka.
- Narzeczony. - poprawił ją uśmiechając się od ucha do ucha. Teraz to dopiero udało mu się zgasić i ją i matkę jednocześnie.
"Zabiję go do jasnej cholery!" (Powodzenia w zabijaniu nieśmiertelnego pierwotnego wampira xD)
- Nazywam się Nathan, miło mi panią poznać. - uśmiechnął się uwodzicielsko do czarnowłosej kobiety. Takim właśnie sposobem Nathan zdobywał sympatię u dosłownie każdego człowieka.
- Nadia! Pozwólcie na chwilę do kuchni! - kobieta wyszła z pokoju, a Nadia i Nathan poszli za nią.
- Widzisz co narobiłeś? - szepnęła do niego jadowitym głosem.
- Ja nic nie zrobiłem...
- No oczywiście.. - przewróciła oczami - Ona mnie tam zaraz rozniesie!
- No bez przesady.
- Powiedz jeszcze, że jesteś wampirem i zamierzasz zostać ojciem! - powiedziała w sarkaźmie.
- A zamierzam? - uśmiechnął się z satysfakcją.
- Ja zaraz nie wytrzymam! - krzyknęła i uderzyła go w ramię, ani drgnął. Za to delikatne palce dziewczyny nie mogły wyjść z tego bez szwanku.
- Nadia, wyluzuj się... - ani na moment z jego twarzy nie zniknął szyderczy uśmiech. Gdy zeszli już na dół, usiadłszy na krzesłach Nathan i Nadia oczekiwali w milczeniu co dalej się stanie.
- Więc, od jak dawna się znacie? Nie wiedziałam, że masz chłopaka, nic mi nie powiedziałaś. - z oburzeniem spojrzała na córkę.
- A no... Ten... Jakoś tak zapomniałam. - zaczęła niepewnie, ale zaraz oprzytomniała. Przecież musi jej powiedzieć. - Mamo!
- Tak..?
- Z Nathanem znamy się już ponad dwa lata, poznaliśmy się w Londynie i po kilku miesiącach byliśmy już razem. Przynajmniej do wczoraj tak mi się wydawało. Tak naprawdę poznałam go tutaj, w Atlancie. Jeszcze jak byłam w gimnazjum i ja już wszystko pamiętam. Wczoraj odzyskałam wspomnienia - jej matka była w szoku, ale Nadia kontynuowała. Nie miała pojęcia jak zareaguje na to, co ma jej do powiedzenia, ale wiedziała, że musiała to zrobić. - Mamo, ja go kocham! Przed naszą przeprowadzką również go kochałam i chciałabym spędzić z nim życie, wziąć ślub i zamieszkać razem z nim. - Jej matka nadal milczała. Prawdopodobnie próbowała sobie to wszystko jakoś ułożyć w głowie.
- Więc, skoro kochaliście się jeszcze przed tą przeprowadzką to nie stoję wam na przeszkodzie. - powiedziała cicho, a Nadia była troszkę zszokowana jej wypowiedzią.
- Mamo, tylko, że ja chcę znów wyjechać do Londynu... To tam jest całe moje życie, nie tutaj. Tutaj nigdy nie będę szczęśliwa.
- Dobrze, ale dlaczego nie powiedziałaś mi o tym przed naszą przeprowadzką? - Jej matka miała łzy w oczach.
- Przepraszam.. Po prostu nie chciałam sprawiać ci bólu, bo bardzo chciałaś wyjechać.
- Zamiast tego moja córka sprawiła ból sobie... - spojrzała na Nathana, który po prostu pokiwał głową.
- Więc wyjedź. Nie zabiorę ci poraz kolejny szczęścia. Ja niestety nie mogę wyjechać wraz z tobą, narazie nie... Przykro mi... - złapała ją za dłoń.
- I to tyle? - spytała zdziwiona.
- A czego się spodziewałaś?
- Szczerze to... A zresztą nieważne.
- Dobrze, zacznijcie się pakować, jutro już wyjeżdżacie. - uśmiechnęła się do nich.
- Już? Teraz to normalnie myślę, że nas wyganiasz!
- Tak, właśnie, wyganiam was kochani. - Nadia przytuliła mamę i obie stały chwilę wtulone w siebie.
- Dziękuję, mamo!
Potem poszła z Nathanem na górę, by się spakować na wyjazd.
- Łatwo poszło...
- Czy ty jej przypadkiem nie zahipnotyzowałeś?
- Jakbym śmiał!
- Doprawdy? - W tej chwili chwycił ją w talii, tak by ją objąć.
- Więc kiedy bierzemy ślub?
- A ty znowu z tym ślubem... - przewróciła oczami i zaśmiała się.

~~

Usiadła na kanapie, poczuła znajomy zapach szamponu do włosów na poduszce. Pachniała Nathanem. Była u niego w domu, czuła się tu tak bezpiecznie. Od tej pory mieli mieszkać w tym domu jakiś czas razem, jak małżeństwo. Jej radości nic nie mogło opisać. Czuła się po prostu niesamowicie. Naprawdę, niesamowicie.
- Więc, będziemy spać razem. - uśmiechnął się do niej szeroko przybliżając się do niej. Znaczy, wampiry nie potrzebują snu - w moim pokoju, chyba nie masz nic przeciwko. - spojrzał na nią słodkimi, niewinnymi oczyma.
- Lubię się rozwalać.
- A ja lubię gdy się do mnie przytulasz.
- A i... Nie wiem czy jesteś uświadomiona, Emily także mieszka w tym domu.
- Zdążyłam się domyślić. - uśmiechnęła się. - Chciałabym się z nią zobaczyć.
- Więc, idź. Powinna być z Jasonen w jego pokoju.
- Okey... - wyszła z salonu na górę i skręciła w stronę jego pokoju. Nacisnęła klamkę i weszła. Ujrzała ją siedząca na jasnej pościeli jego łóżka. Trochę smętną. - Emily... - dziewczyna się odwróciła w jej stronę. Otworzyła szeroko oczy ze zdziwienia.
- Nadia... - rzuciła się na nią.
- Przepraszam, że się nie odzywałam. Aaaj! Dusisz mnie...
- Dlaczego wyjechałaś na tyle czasu i nawet się nie odezwałaś?! Nawet nie wiesz jak tęskniłam!
- Długa historia... Ale już jestem i strasznie się cieszę. Długo cię nie widziałam... - wzruszyła się.
- Tak. Ja ciebie też. Musimy pogadać. Tak po prostu. O wszystkim. - w tej właśnie chwili wrócił Jason.
- O, witaj... - zaczął lekko zdezorientowany obecnością blondynki. - Nareszcie wróciłaś, ten gówniarz by oszalał... - pokręcił głową z dezaprobarą, a dziewczyna się roześmiała. Emily nagle zrobiła się sztywna i umilkła. Jason też miał pszygaszoną minę.
- Ja to wszystko słyszę, głupi transie! - krzyknął z dołu.
- No dobra... Więc ja chciałabym wam coś ogłosić. - zaczęła, ale nie skończyła, bo ktoś jej gwałtownie przerwał.
- Bierzemy ślub! - krzyknął Nathan wchodząc do pokoju. Jak on się tu tak szybko znalazł do cholery?!
- Nie! To znaczy, chodziło mi raczej o to, że tu chwilowo zamieszkam. Chwilowo albo na stałe...
- No kurdę. Troje małych gówniarzy do utrzymania. - powiedział sarkastycznie Jason. Tylko on był pełnoletni i normalnie pracował.
- Dwoje... Chciałeś powiedzieć. - powiedziała Emily poważnie. Wszyscy nagle umilkli. Nadia była zdezorientowana. Czy tylko ona odczuwała ten dystans między Jasonen, a Emily?
- No tak... - posmutniał. Jednak potem przybrał pokerowy wyraz twarzy.
- Nadia, ja już tu nie mieszkam...
- Słucham?! - blondynka była w szoku. - O co tu chodzi?!
- Widzisz... - zaczął Nathan - oni zerwali.

~
I tu jest kunieeec :) kolejnego rozdziału możecie wyczekiwać nawet od jutra xD nie no, bez przesady, jestem za leniwa żeby do jutra skończyć, niestety.
Mam nadzieje, że przypadły wam do gustu moje bezsensowne wypociny :D nwm ja nie jestem zadowolona. Zresztą z żadnego swojego rozdziału nigdy nie jestem do końca zadowolona, jak to ja. Uważam, że stać mnie mimo wszystko na więcej.
No a teraz muszę podzielić się moim zajebistym pomysłem xD
Więc postanowiłam założyć jakiegoś kolejnego bloga z zamiarem napisania kolejnego opowiadania, ale jednak postanowiłam teraźniejszą opowieść zmieszać z czymś innym, więc po jakimś czasie można spodziewać się kolejnego wątku, który oczywiście rozwinę, narazie nic nie zdradzam :3 nwm może ten pomysł jest do du... Jest beznadziejny, albo nwm. Zastanowię się jeszcze nad tym :D
Dziękuję osobom, które czytają to gunwo i wgl pozdrawiam was wszystkich i życzę udanych ferii zimowych, które będą już niebawem :*

Rozdział 19

Rozdział 19

"Już nigdy nic nas nie rozdzieli"

~
Po pierwsze -  Dziękuję wszystkim za ponad 2 000 wyświetleń. Naprawdę strasznie się fchuj jaram :D i dziękuję za komentarze i wg, że jednak jest kilka osób, które to czytają :)  dzięki temu mam więcej motywacji do pisania :D
~

- Wyjdź za mnie... - szeroko otworzyła oczy ze zdziwienia. A on patrzył na nią zdeterminowanym wzrokiem.
- Nadio Williamson... Wyjdź za mnie!
- Co takiego?! - patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami. Teraz była jeszcze bardziej zakłopotana i zawstydzona, ale on był pewny siebie. To był właśnie prawdziwy Nathan. Nie jakaś przesłodzona podróbka. Chłopak pewnym gestem chwycił ją za ramiona i spojrzał głęboko i przenikliwie w jej oczy.
- Wyjdź za mnie, po prostu zostań moją żoną. Wróć ze mną do Londynu. No chyba, że nie chcesz?
- Nie! - gwałtownie zaprzeczyła.
- Więc jak?
- Ja...
- Szybko, bo się rozmyślę! - I tak wiedział, że tego nie zrobi. Nigdy. Za nic na świecie.
- Nathan, przestań sobie ze mnie żartować!
- Ja nie żartuję... - chwycił jej dłoń. - Ja naprawdę nie żartuję... Chcę żebyś ze mną wróciła do Londynu i żebyś została moją żoną.
- Dobrze... - powiedziała cicho spoglądając mu w oczy z uśmiechem. Była szczęśliwa jak nigdy dotąd - zostanę twoją żoną. Ale, nie teraz. Mam jeszcze siedemnaście lat.
- Prawie osiemnaście , niedługo oboje skończymy osiemnaście lat. To znaczy, ja będę wiecznym siedemnastolatkiem - uśmiechnął się do niej nonszalancko odsłoniwszy swe bielutkie kły.
- Och... - spojrzała na niego i przez chwilę poczuła ból. Właśnie przed chwilą coś sobie uświadomiła, coś bardzo bolesnego... Nie będą razem... Nie będą mogli być razem już zawsze... Nadia będzie dojrzewać, później się starzeć, a on będzie wiecznie młody. To już nie bedzie to samo.
- Nadia... - zaczął boleśnie. Przycisnął ją mocno do siebie - nie myśl o tym! Och, proszę cię nie myśl o tym!
- Skąd wiesz o czym myślałam? - spytała przez łzy. Skąd tak nagle pojawiły się łzy? Dlaczego znów płakała? Przecież Nathan był tu przy niej. Po tak długiej rozłące wreszcie się spotkali.
- Bo ja... Myślałem o tym samym... - odrzekł smutno. - Nie płacz, proszę...
- Okej... - wtuliła się w niego bardziej
upajając się jego zapachem.
- Wrócisz ze mną do Londynu?
- Nie mogę...
- Dlaczego?
- Nie mogę zostawić mojej matki, jest tu szczęśliwa.
- Coś wymyślimy, obiecuję! - ujął jej dłoń - będziemy razem, zobaczysz!
- Ale, przecież ty, wtedy... - głos jej się załamał.
- Emily mi o wszystkim powiedziała. To nieporozumienie. Nie kocham Emily, nigdy jej nie kochałem! Zrozum, ja... - w tej chwili się zatrzymał, jakby nie chciał dokończyć, jakby po prostu najzwyczajniej w świecie się obawiał tego co powie. Ale, Nadia bardzo chciała żeby dokończył, żeby jej powiedział...
- Ale, powiedziałeś jej, że... Ja to wszystko słyszałam. - głos jej się załamał na samo wspomnienie o tym.
- Wiem, ale to naprawdę było nieporozumienie.
- Dlaczego mnie potem unikałeś jakbyś rzeczywiście chciał byśmy się od siebie odsunęli? - poczuła łzy na swoich oczach, potem spływające po jej skórze. Co się dzieje?! Dlaczego płacze? Przecież nie miała zamiaru płakać... Więc dlaczego?
- Więc... - w tej chwili nie panując nad emocjami złapał ją za ramiona i nią potrząsnął. - Dlaczego do cholery całowałaś się z tym durnym Kastielem?! Dlaczego mu nawet powiedziałaś, że go kochasz?!
- Ja... - zaczęła nieśmiało znajdując się w zasięgu jego morderczego, a jednocześnie pięknego spojrzenia.
- Co ten chłopak w sobie ma, że zawsze się przy nim zachowywałaś jakby był ci bliższy niż ktokolwiek inny?! Czemu go całowałaś?! Już ja ci nie wystarczam? Dobrze wiesz, że kocham cię bardziej niż ktokolwiek inny i zrobiłbym dla ciebie wszystko, więc dlaczego zrobiłaś mi coś takiego? - spytał z żałością w głosie. Pełen bólu i prawdziwej złości jednocześnie. - Czemu w ogóle pozwalałaś, by ten chłopak cię dotykał? On nie miał prawa... Tylko ja cię mogę dotykać, żaden inny chłopak, rozumiesz?! - Tak... - twierdząco pokiwała głową. - Ale, ta sprawa z Kastielem... On tylko jest moim przyjacielem. To również było nieporozumienie, możesz w to nie wierzyć, ale rzeczywiście powiedziałam, że go kocham. Ale nie tak jakby chciał, tylko jako przyjaciela... - spojrzała na niego. Był lekko rozkojarzony.
- A więc to tak... - uśmiechnął się i odetchnął z ulgą. - Niepotrzebnie się tyle rozgadałem...
- Odegrałeś scenę zazdrosnego męża. - zaśmiała się, ciesząc się, że był zazdrosny. Chyba pierwszy raz jej to okazał. Uświadomiła sobie, że z Nathanem było już dużo "pierwszych razów". Jakby na nowo przeżywała życie, te uczucia, które przy nim czuła poraz pierwszy, momenty, które właśnie z nim przeżywała pierwszy raz w życiu. To było takie... ekscytujące. Cieszyła się więc, że go odzyskała i wszystko się wyjaśniło.
- Bylibyśmy zgranym małżeństwem... - uśmiechnął się do niej słodko.
- Tak... Bylibyśmy...
- I będziemy...
- Ale nie teraz - spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami - Bez pośpiechu, jeszcze jest dla nas trochę za wcześnie.
- Może i masz rację. Ale jak już będziemy małżeństwem to zamieszkamy razem w moim domu, znajdziemy pracę. Prawdopodobnie będziemy mieszkać z moim bratem i Emily, bo widać, że między nimi już coś coraz bardziej iskrzy. Będziemy szczęśliwi, zobaczysz... - w tej chwili objął ją ramieniem i zaczął patrzeć w wieczorne, gwieździste niebo.
- Mam nadzieję...
- Nadio, mogę się o coś zapytać? - spytał spokojnym głosem siadając wraz z nią przy ścianie. Byli tacy szczęśliwi, wtuleni w siebie. Z daleka mogli wyglądać jak nowożeńcy.
- Już to zrobiłeś... - powiedziała lekko ziewając oparwszy się o jego umięśnione ramię.
- Rzeczywiście... - zaśmiał się - chciałem spytać, czy pamiętasz swojego pierwszego chłopaka?
- Co?! - spojrzała na niego jak na jakiegoś debila. Jej pierwszego chłopaka? Po co mu to wiedzieć? Poza tym przed Nathanem nie miała chłopaka, no chyba, że jeszcze przed tym jak straciła wspomnienia.
- Nie przypominam sobie żebym kiedykolwiek miała chłopaka przed tobą.
- A więc jestem "twoim chłopakiem"?
- No a jak mam nazywać chłopaka, który panicznie chce się ze mną ożenić?
- No tak...
- A ty? - spytała cicho.
- Ja, co? - spojrzał na nią lekko zdziwiony.
- No, miałeś kiedyś dziewczynę? - Nie wiedząc dlaczego nagle się zarumieniła.
- Ehh... - zamyślił się trochę - Kiedyś miałem dziewczynę, nawet kilka.
- Wiedziałam! - powiedziała z satysfakcją w głosie. Była jednak ciekawa jakie były te jego dziewczyny...
- Miałem kilka razy dziewczynę, ale to raczej nie było nic poważniejszego, to było tak dla zabawy. Nawet nie pamiętam ich imion, a na pewno z żadną z nich bym się nie ożenił.
- Ach, tak... - poczuła ulgę - A któraś z nich zapadła ci w pamięci, chodzi mi o to, która z nich była taka... No...
- Ulubiona?
- No można powiedzieć, że o to mi chodzi.
- Hmm... Była jedna taka w całym moim życiu. - zamyślił się patrząc w gwiazdy. Nadia poczuła się lekko zraniona. Wiedziała już, że jednak była taka, na której mu zależało...
- I nadal mi zależy... - dodał po chwili namysłu - miała na imię Nadia... -  dziewczyna się zaśmiała. Nie ma obaw, żeby zostawił ją dla którejś z jego byłych dziewczyn.
- Nadia... - spojrzał w jej piękne oczy. Odwróciła się do niego i uśmiechnęła się.
- Ja... - chciał to powiedzieć, ale przychodziło mu to z większą trudnością niż wcześniej.
- Kocham cię! - powiedzieli sobie równocześnie. Patrzyli sobie w oczy i obydwoje zaśmiali się po tym wyznaniu. Nathan wstał i chwycił ją za dłoń, po czym obydwoje stali naprzeciw siebie. On, wyższy od niej twarz miał zwróconą w dół, by spoglądać jej w oczy. Ona niższa, spoglądała lekko w górę, by także patrzeć mu w oczy.
- NADIO WILLIAMSON, KOCHAM CIĘ! - wykrzyczał to najgłośniej jak potrafił, po czym wziął głęboki wdech.
- Głupi jesteś! - krzyknęła śmiejąc się.
- Śmiejesz się ze mnie?! - spytał udając obrażonego.
- A nie widać?
- Zaraz pożałujesz... - szepnął intrygująco wampirzym tępem przyciskając ją do ściany. Dziewczyna natychmiast umilkła. -  Musisz zostać ukarana... - uśmiechnął się szyderczo niebezpieczne się do niej przybliżając. Serce jej waliło, jak za każdym razem, gdy był blisko niej. Zawsze gdy był tak blisko, czuła jakby poraz pierwszy tak się działo. Poczuła jego chłodny oddech na swych wargach. Na jej twarz wstąpiły rumieńce i mimowolnie zaczęła szybciej oddychać. Jego czarne, błyszczące oczy skupione były na jej oczach. Jego przenikliwy wzrok był taki spokojny i czuły, a jednocześnie zdeterminowany i silny. Nadia nie potrafiła zapanować nad biciem swojego serca i skrajnymi emocjami, które nią zawładnęły w tej chwili. Ten chłopak tak na nią działał, za każdym razem. Zawsze, tak samo... Nigdy się to nie zmieni. Już zawsze będzie się tak przy nim czuła... Jego słodki baryton oddziałujący na jej uszy niczym kojący balsam, słodki, chłodny oddech oszałamiający ją, jego delikatny dotyk, który wywoływał dreszcze na jej ciele i spojrzenie, które wywoływało w niej najsilniejsze emocje. Ale nie to było dowodem tej prawdziwej miłości. Te uczucia były taką "wisienką na torcie" Jej miłość do niego była poprzedzona uczuciami jakie wywoływały jego słowa. A właśnie od jego słów zależało czy Nadia będzie się uśmiechać czy płakać, ważne było także to jaka się przy nim stawała. Chciała być lepszym człowiekiem, by mu dorównać. Czy to właśnie nie jest tak zwana "prawdziwa miłość"? Nieważne jaką drogę sobie wybiorą, i tak wkrótce się spotkają. Mimo przeciwności losu zawsze będą próbowali być razem. Nieważne jakie komplikacje, czy nieporozumienia wyjdą w życiu. Nie przestaną podążać do siebie. Zawsze... Nathan wreszcie lekko niepewnym gestem złączył ich usta w pocałunku. Jego usta były takie delikatne, chłodne, gładkie i miękkie. Dziewczyna poczuła zapach jego wody kolońskiej zmieszany z pięknym zapachem jego marmurowej skóry.  Zapach ten oszołomił jej wszystkie zmysły i wywołał intensywniejsze drżenie jej ciała. Chłopak dłońmi błądził po jej plecach i talii. Dotykał jej ciepłej skóry takimi subtelnymi gestami jakby obawiał się, że pod wpływem większej siły mógłby jej sprawić ból. Dziewczyna nie umiała złapać oddechu. Czuła jak gdyby śniła. Dlatego nie chciała w tej chwili ani na moment otworzyć oczu. Bała się, że jeżeli to zrobi Nathan zniknie. W jego silnych ramionach czuła się idealnie, jak w objęciach stróża. Jej własnego anioła stróża... Całowali się wpierw delikatnie i subtelnie, potem jednak długo i zachłannie, jakby chcieli w jedną chwilę nadrobić te wszystkie długie miesiące rozłąki. Ich języki złączyły się w tańcu. Tak bardzo za sobą tęsknili, ale teraz już nic nie było w stanie ich rozdzielić. Ich miłość była co prawda trochę dziwna, ale była prawdziwa... Gdy skończyli się całować (Cud, że w ogóle skończyli.. xD) Nathan oparwszy swe czoło o jej przenikliwie spojrzał jej w oczy. Było tak jak dawniej...
- Brakowało mi tego... - uśmiechnął się nonszalancko jedną ręką chwycąc ją w talii i przyciągając bliżej. Dziewczyna miała ręce oplecione wokół jego szyi i bawiła się jego włosami.
- Muszę przyznać, że mnie też.
- Chyba jesteśmy od siebie uzależnieni. - przyznał Nathan. - Ja bez ciebie nie przeżyję...
- A ja bez ciebie... - przyznała Nadia delikatnie przygryzając wargi. Chciała, by pocałował ją jeszcze raz.
- Jeszcze raz... - zaczęła nawet nie wiedząc dlaczego to powiedziała. Spaliła buraka na twarzy.
- Co takiego?
- No pocałuj mnie jeszcze raz... - w tej chwili chwycił ją za obie ręce i przyciskając ją do ściany delikatnie złożył na jej ustach subtelny pocałunek, po czym znów spojrzał jej w oczy.
- I jeszcze raz... - znów to zrobił.
- I jeszcze...
- I tak zawsze...
Przytulił ją do siebie. Milczał, bo już nie wiedział co powiedzieć. Bardzo mu jej brakowało i ona już o tym wiedziała, ale nie wiedziała, że aż tak bardzo... Nie mówił jej co przeżywał przez czas gdy jej przy nim nie było. Nie chciał, by się martwiła, a może po prostu nie chciał jej mówić, bo się po prostu wstydził?
- Nathan...
- Tak?
- Ja... Wszystko już pamiętam...

~
Kuniec.! xD kończę w takim momencie, bo jestem zła!!!! Buahahahahahahaha! :D mam nadzieje, że rozdział się spodobał. Jak tam po świętach? Przyszedł do was Mikołaj? U mnie był i zostawił prezenty TT_TT ;P Obejrzałam btooom i normalnie się zakochałam w tym anime. Podobne do popularnego "ssało", ale muszę przyznać, że mimo, iż krótsze (tylko 12 odcinków :/) jest o niebo lepsze... Chyba będę się brała za mangę xD omgomgomgomg! Coś mi odwala jak nmw :D w następnych rozdziałach można spodziewać się trochę akcji, wreszcie jakaś akcja! Koniec tego dramatu i miłosnej sielanki! Uff.... :D mam jednak nadzieję, że wam się podobało mimo, iż nie jestem w stu procentach usatysfakcjonowana owym rozdziałem. Ale trzeba myśleć pozytywnie, więc chyba nie jest aż tak źle. Znowu wlekę się z pisaniem... Ale ostatnio tak jakoś nie miałam pomysłu, jednak pomysł spadł mi z nieba tak nagle i napisałam ten rozdział. W ogóle przez jakiś czas myślałam, że pisanie tego bloga nie ma sensu, że niepotrzebnie to piszę, że nie mam talentu i że to co piszę jest po prostu jakieś nieciekawe, przynudzające i głupie. Przez chwilę myślałam, że nie nadaje się do pisania. Ale cieszę się, że mam wspaniałe przyjaciółki, które wychwalają to pod niebiosa xD cieszę się więc, że jednak aż tak źle nie pisze :D
Więc dozobaczenia za tydzień albo trochę później, nwm konkretnie kiedy, papa :*
I szczęśliwego Nowego Roku patefony kochane! :*

Rozdział 18

Rozdział 18 "FINAŁOWY"

"The last thing I need is... you"

- Nathan - powoli szepnęła jego imię gdy się mijali. Wymawianie jego imienia już nie było takie samo jak kiedyś, już nie dawało takiej przyjemności, jej serce już nie biło tak samo jak wtedy, a te uczucia, które zawsze ją ogarniały gdy wymawiała jego imię zniknęły. Zatonęły w otchłani głębokiego mroku jaki wytworzył się w jej sercu. Mimo, iż widziała go pierwszy raz od ponad miesiąca... Nie czuła się przy nim tak jak przedtem. A może po prostu już nie chciała się tak czuć. On spojrzał na nią delikatnym wzrokiem pełnym bólu. Patrzyła w jego smutne oczy i myślała, że się rozpłacze. Ledwie walczyła ze łzami.  Przęłknęła ślinę, spojrzała na niego stanowczym spojrzeniem.
- Nienawidzę cię... - chociaż wiedziała, że jego życie i tak jest już zpaprane zadała mu kolejny cios w serce. Nie dawał po sobie nic poznać. Milczał patrząc w dół, dłonie miał schowane w kieszeniach cemnej bluzy. Oczy zasłonięte czarną grzywką.
- Wybacz mi...- rzekł aksamitnym, pełnym bólu i skruchy głosem. Przez chwilę jej serce drgnęło, chciała go dotknąć, przytulić. Mimowolnie uroniła łzę. Od razu ją przetarła. Nawet jeśli chciała mu wybaczyć, nie mogła. Przecież on... Chciał zabić jej przyjaciółkę! Poza tym już jej nie kochał, zakochał się właśnie w tej dziewczynie, którą chciał zabić. Nie dażył jej już żadnym uczuciem, więc wiedziała, że nie miałoby to sensu gdyby ona nadal go kochała, więc go nie kochała. Przestała, tak samo jak on. On myślał podobnie. Żadne z nich nie wiedziało, że to nieporozumienie. Nathan myślał, że to ona go nie kocha, widział jak całowała Kastiela, więc...
- Przepraszam. - szepnął z pokerową miną.
- Chciałeś ją zabić, już o wszystkim wiem. Na dodatek nic mi nie powiedziałeś! - Nie mogła zapanować nad emocjami. Jej serce biło coraz szybciej, nieregularnym rytmem. - nienawidzę cię, naprawdę cię nienawidzę!!!
- Wiem o tym - szepnął nadal na nią nie patrząc.
- Ja... Uważam, że nie powinniśmy się w ogóle spotkać.
- Też tak myślę. - szepnął cicho.
- Och... - mimo wszystko to zabolało.
- I głupio wyszło. No wiesz, to wszystko.
- Tak. Zdecydowanie tak. - westchnęła. Oboje trwali w ciszy. Nawet na siebie nie patrzyli.
- Ale, fajnie było jak byliśmy razem. - próbował się uśmiechnąć. Jednak mu to nie wyszło. - Szkoda, że to już koniec - odgarnął włosy w tył.
- Tak.
- Bądź szczęśliwa.
- Okej... - mówiła już pojedynczymi słowami, gdyż nie mogła wydusić z siebie nic więcej. Miała ogromną gulę w gardle i walczyła z własnymi uczuciami. Nie mogła uwierzyć w to, że to już koniec, ale... To był koniec. Nie wiedziała, że kiedykolwiek do tego dojdzie. To był najboleśniejszy koniec, jaki mógł jej się śnić.
- Żegnaj...
- Żegnaj... - odpowiedział po chwili. A potem Nadia odeszła i od tej chwili już jej nie zobaczył...

~~
   Kilka miesięcy później. Nathan zamknął się w sobie. Prawie z nikim się nie widywał. Chociaż bywały takie momenty, gdy chodził do różnych pubów i klubów nocnych. Pił wtedy masę alkoholu. Znów stał się taki jak wtedy. Nieczuły, bezemocyjny, okrutny. Znów torturował ludzi. Znów ją stracił, ale tym razem nie potrafił się z tym pogodzić... Znów przeżywał ten sam ból, który czuł wtedy, może nawet gorszy. Nie mógł złapać oddechu, każdy oddech bolał... Jego serce rozerwane było na milion kawałeczków, krwawiło. Łzy to krwawienie serca. Odkąd ona zniknęła z jego życia, Nathan nie był już Nathanem, nie potrafił się uśmiechać, nie był cyniczny, ani wredny w ten swój wyjątkowy sposób. Był cierpiący, bardzo... Żałował, że naprawdę się zakochał.
 
    - Proszę... Daruj mi życie. - krzyczała z bólu rudowłosa dziewczyna. - Zrobię co zechcesz...
- Huh... - zatrzymał się na moment.
- A co niby taka żałosna istota może zrobić?! - roześmiał się ironicznym śmiechem.
- Proszę... - błagała płacząc.
- Jesteś żałosna! - wpił mocniej kły w jej delikatną szyję. Nagle poczuł jak ktoś go mocno odpycha.
- Bracie, proszę cię, przestań! - złotowłosy patrzył na niego stanowczym wzrokiem. Nathan podszedł do niego i wymierzył mu mocny cios pięścią w twarz.
- Powiedziałem już, że ja tu ustalam zasady. - mruknął. Miał zamiar złapać go za szyję i chwilę potorturować, ale dał sobie spokój.
- Jeśli myślisz, że mnie powstrzymasz tym swoim debilny uporem to chyba musisz być największym idiotą na świecie.
- Nathan... Proszę cię. Przejrzyj na oczy, nie jesteś taki. - Jason podniósł się ostatkami sił. Nathan zaśmiał się kpiąco. - Jesteś do bani.

~~

~~

    Minęło już 8 miesięcy od tamtego wydarzenia. Nadia mieszkała w Atlancie. Od pół roku chodziła do amerykańskiego liceum. Poznała nowych ludzi. Zdobyła kilkoro nowych przyjaciół. Stopniowo przyzwyczajała się do tego miejsca. Nie utrzymywała żadnego kontaktu z Nathanem ani Emily. Jej matka, Amy była szczęśliwa, miała dobrą pracę, cieszyła się życiem. Nawet kogoś poznała. Miał ma imię Klaus, był miły, czuły i troskliwy. Z pewnością go polubiła. Nie było aż tak źle. Właśnie szła przez park Atlanty. Wokół drzewa, zieleń i to niepowtarzalne świeże powietrze. Polubiła to miejsce. Spojrzała na zegarek. Była 21:00. Nadchodził już zmierzch. Przed chwilą coś sobie uświadomiła.
- Dziś 25 listopad... - westchnęła siadając na ławce. Już mijał dokładnie rok odkąd poznała Nathana. Tak, właśnie 25 listopada, wtedy gdy dowiedziała się o "śmierci" Emily poznała Nathana, właśnie wtedy na tym wysokim wieżowcu, gdy chciała skoczyć i skoczyła, ale on ją wtedy uratował. Dokładnie to pamiętała. To było takie niesamowite. Niemalże po tej rozłące zapomniała charakteru jego aksamitnego głosu. Miała już o nim nie myśleć, tak sobie przysięgła, a jednak... Miała w tej Atlancie takie jedno miejsce podobne do tamtego budynku w Londynie. Poszła tam. Można było wejść łatwo ma samą górę. Podeszła do krawędzi. Widok był podobny jak w Londynie. Przypomniała go sobie...Nathana... Jego słodki, chłodny oddech na jej karku, silne ramiona owinięte wokół jej talii, z pozoru chłodne słowa, a jednak takie wyjątkowe...
~
- Ja już nie chcę żyć, ja naprawdę chcę umrzeć...
-Więc droga wolna... - Nathan na powrót stał się bezemocyjny. - Proszę bardzo, skacz skoro chcesz. Nikt cię nie będzie zatrzymywał.
-Czyli mnie rozumiesz... Zrobię to na "trzy" - powiedziała po czym stanęła na krańcu dachu, wzięła głęboki oddech i uniosła ręce do tyłu zginając kolana.
-Jeden...
-Blefujesz... - Nathan zaśmiał się nonszalancko oparty o ścianę.
-Dwa...
-Ty na serio jesteś nienormalna.
-Trzy!
-Psycholka! - Nathan już miał się roześmiać gdy zobaczył jak Nadia zsuwa się z budynku i spada.
-NADIA!!!-wydarł się na całe gardło. I nie wiedząc nawet dlaczego skoczył za nią, by ją uratować.

~
Wspominała to z uśmiechem na twarzy. Tak bardzo go kochała, tak bardzo jej go brakowało. Za bardzo. Dlaczego ją opuścił? Dlaczego nie ma go teraz przy niej gdy go tak potrzebuje? Usiadła opierając się o ścianę, za którą stało wejście. Ciekawe jak teraz żyje. Czy jest z Emily? Być może są razem... Ale co z Jasonen? Nathan... Nathan... Nathan... Cały czas w jej głowie rozbrzmiewał dźwięk jego imienia. Ciekawe jak brzmiał ton jego głosu, już prawie zapomniała, a tak bardzo chciała go usłyszeć. Chciała o nim zapomnieć, ale nie potrafiła. O kimś takim jak Nathan nie da się zapomnieć... Chciała go sobie przypomnieć, utrwalić tamtą chwilę, jak brzmiał jego głos, to drżenie, za każdym razem gdy ją dotykał, słodka woń jego zapachu i te jego oczy...

~~
-Mamy problem... - powiedział uśmiechając się do niej. Przybliżył się do niej jeszcze bardziej, po czym śmiało spojrzał jej w oczy.
-Jaki?
-Chyba się w tobie zakochałem...
~~

Stała już na krańcu, nie wiedziała dlaczego to robi, nie chciała się zabijać, po prostu chciała przywołać Nathana pamięcią. Spojrzała poraz kolejny w dół. Uniosła dłonie, wzięła głęboki oddech i zamknęła oczy.
- Nie rób tego... - usłyszała piękny, aksamitny głos tuż za sobą. Zadrżała, łza spłynęła po jej policzku. Serce biło jej jak nigdy dotąd, tak szybko, tak boleśnie i radośnie jednocześnie. Było zupełnie jak "wtedy". Jej ciałem wstrząsnęły dreszcze. "Proszę, odezwij się jeszcze raz..." Wiedziała, że go tu nie ma, ale chciała upajać się jego głosem.
- Proszę, zatrzymaj się. Zrób to dla mnie...- czuła jego słodki, chłodny oddech tuż za sobą. To niemożliwe...
- To sen... - szepnęła. Płakała. To był zwykły sen, ale czuła się jak na jawie.
- To nie sen. Odwróć się.
- Nie. To jest sen! Jeśli się odwrócę, będę cierpieć jeszcze bardziej.
- Czy we śnie poczułabyś to? - zaczął całować ją w szyję.
- Nathan... - Nie mogła powstrzymać płaczu. Łzy napływały do jej oczu.
- Nathan! - odwróciła się do niego. - To ty! - jej uczuć nic nie mogło opisać. Zobaczyła go. Jego piękne, śliczne oczy wpatrzone w jej błękitne tęczówki. Były takie piękne, takie głębokie. Patrzyły na nią z takim uczuciem.
- Nathan! - dłonią dotknęła jego chłodnego policzka. - Nathan... - zakręciło jej się w głowie. On tu był. Naprawdę tu był, naprawdę stał tu przed nią i trzymał ją w ramionach.
- Ile razy jeszcze to powtórzysz? - spytał z ironią.
- Dla -  Dlaczego? - Nie mogła opanować drżenia swojego głosu.
- Ja... - zaczął trochę niepewnie. Nathan nie lubił "słodzić" czy otwarcie mówić o swoich uczuciach. - Bez ciebie to nie to samo. - uśmiechnął się nonszalancko. Dziewczyna natychmiast rzuciła mu się w ramiona.
- Och..? - jego reakcja była trochę zdziwiona. Był zaskoczony tym gestem. Ale bez wahania odwzajemnił uścisk. Jedna, mała łza spłynęła po jego policzku. Nadia nie mogła jednak tego dostrzec. Trwali wtuleni w siebie już jakiś czas. Dziewczyna nie mogła się od niego oderwać. Jednak potem stanęła tuż naprzeciw niego. Na jej twarz wstąpiły rumieńce.
- Nathan... - zaczęła nerwowo. - chłopak spojrzał na nią lekko zdezorientowany.
- Nie odchodź...
- Przecież nigdzie nie idę, kochanie - uśmiechnął się nonszalancko, akcentując słowo "kochanie"
- Ale mi chodzi o to, że... Już nigdy... Nie odchodź! - była cała czerwona na twarzy. Złapał ją za dłoń.
- Mówiłem, nigdzie nie odejdę! Już nigdy! Naprawdę - trochę się zawstydził.
- Nathan... - w tej chwili zacisnęła dłonie na swojej białej bluzce i spuściła głowę w dół. - Ja cię... Bo, ja... Znaczy... Jaciękocham. - wybełkotała niezrozumiale.
- Co takiego? - spytał zdezorientowany.
- NIC!!! - gwałtownie zaprzeczyła. - nic ważnego, takie tam dziewczyńskie bełkotanie...
- Ach, tak? - patrzył jej w oczy. Dotknął jej gorącego policzka. - O!  Jak słodko się rumienisz!
- Nieprawda! - zawstydzona zaczęła się jeszcze bardziej rumienić.
- Ależ prawda. Czy chcesz mnie w ten sposób uwieść? - przybliżył się do niej jeszcze bardziej wprawiając ją w zakłopotanie.
- Nic z tych rzeczy!
- Ale naprawdę ślicznie wyglądasz!
- Zamknij się!
- Strasznie mi się podobasz...
- Cicho bądź!
- Jesteś taka słodka...
- Nieprawda!!!
- Zachowujesz się jak dziecko, kochanie - ujął jej twarz w dłonie.
- Nie!
- Wyjdź za mnie... - szeroko otworzyła oczy ze zdziwienia. A on patrzył na nią zdeterminowanym wzrokiem.
- Nadio Williamson... Wyjdź za mnie!

Obrazek narysowany przez moją koleżankę Zuzię,

pomysł na rysunek dała Sygi ;3

I nie wstawię początkowego rysunku narysowanego

przez moja psiaps, ponieważ, gdyż...

No bo tak! xD

~

I jak się podoba? Zaskoczeni? Chociaż trochę? xD Ja mam po prostu "zajebiste" pomysły (Ale jestem skromna O.o) Chociaż chodziło mi bardziej o to, ze mam szalone pomysły. Nie wiem jak na to wpadłam (chodzi o tą końcówkę), ale mam nadzieję, że się podoba pomysł. Wszystko co piszę na blogu nie jest szczegółowo zaplanowane, bardziej tak na spontana :D Szczerze to mam w głowie taki zarys planu co ma się dziać i wgl, ale ten "plan" podczas pisania diametralnie się zmienia. Ostatnio rzadko dodawałam wpisy, bo byłam zajęta simsowaniem i ogladaniem anime ;3 nawet napisałam drugie opowiadanie, tak z nudów ;3 I obejrzałam całego Ourana i Toradorę i teraz nwm co ogladać i w weekend byłam chora i nie było mnie w sql i gadam jak jakaś głupia, ale kit. Strasznie spodobała mi się Aisaka, przypomina mi Sygutkę XD (Wiem, ze to czytasz Szajgi) Udzielił mi się nastrój świąt, a wam? Huehuehue, nie mg się już doczekać :D O bosh...A psiaps mnie dzisiaj rozwaliła (już po mnie, jestem upokorzona na maksa -___-, nie no żart, potem mogłyśmy się przynajmniej pośmiać z tych dzisiejszych wydarzeń :D Więc podsumowując miałam dzisiaj dzień pełen wrażeń. :D 

papatki, kocham <3333

Rozdział 17

Rozdział 17 "Na zawsze..."

~
Chłopak odsunął się od niej, nie odzywając się ani słowem. Po prostu stał przed nią nieruchomo oczekując na to, co Nadia dalej zrobi. On już zrobił wszystko... Zrobił to co chciał zrobić od dawna. Teraz jej kolej. Obydwoje przez kilkanaście sekund trwali w grobowej ciszy. W końcu dziewczyna odwróciła się do niego i spojrzała na niego innym wzrokiem niż dotychczas...
- Kastiel... - zaczęła nerwowo - jesteś sadystą...
- Co chcesz przez to powiedzieć? - zamyślił się. - Czy teraz wiesz co czuję, rozumiesz co czułem przez cały czas? Nazywasz mnie sadystą, bo uświadomiłem ci twoje uczucia? - spojrzał jej przenikliwie w oczy z uporem. Ona tylko patrzyła na niego i milczała.
- Kocham Cię! I ty mnie także kochasz i dobrze o tym wiesz, po prostu nie chcesz dopuścić do siebie tej myśli.
Nadia nadal milczała. W jej sercu utworzyła się rozterka. Miała mętlik w głowie. Nie wiedziała co powiedzieć, nawet nie wiedziała czy chce się odezwać.
- To prawda... - wreszcie się odezwała - Kocham cię Kastiel. Ale nie w taki sposób w jaki ty byś chciał. Tak samo kocham Emily... Jesteś moim przyjacielem, zrozum. Przepraszam.
- Rozumiem... - nerwowym gestem odgarnął włosy w tył. - Ale ja... - zaczął łamiącym głosem - Ja naprawdę cię kocham Nadia. Od zawsze...
- I po co to powiedziałeś? - szepnęła. - Jesteś sadystą, istnym sadystą! - zaczęła krzyczeć nie panując nad swoimi emocjami. Spojrzała na niego wzrokiem pełnym złości, a jednocześnie troski...
- Dobrze wiesz, że kocham "jego"! - miała na myśli Nathana. Łzy spłynęły jej z oczu. Nie była w stanie nawet wymówić jego imienia. To bolało... Imię, którego wcześniej wymawianie było dla niej takie wyjątkowe... Zawsze wymawiając jego imię jej serce przyspieszało, dłonie delikatnie drżały, a skórę przeszywały przyjemne dreszcze. A teraz... To imię dawało jej ból, niewyobrażalną rozpacz... A jednak uświadomiła sobie, że nigdy nie przestanie go kochać. Nie ważne jak bardzo się zmieni, czy pokocha inną, czy ją zostawi, a nawet znienawidzi... Jej uczucia nigdy się nie zmienią. Nawet gdyby chciała przestać go kochać. Właśnie dlatego to bolało bardziej. Nie potrafiła zapanować nad tym bólem. Tracąc Nathana straciła część siebie i dobrze o tym wiedziała.
- Przepraszam... - szepnął. - Proszę cię, zapomnij o tym. - w jego oczach można było dostrzec ból.
- Przepraszam, że nie mogę Cię pokochać... - szepnęła przez łzy. Nic innego nie mogła z siebie wydusić. Wiedziała, że kochanie Kastiela nie byłoby tak skomplikowane i może byłoby łatwiejsze... - Kastiel odwrócił się i odszedł. Dziewczyna mogła tylko odprowadzić go wzrokiem. Potem poszła na jakiś czas na spacer, by ochłonąć i pozbierać myśli. Wróciła do domu o 21:30. Minęła salon, nie odzywając się ani słowem. Szła przed siebie, w stronę sypialni, akurat w tym momencie Nathan wychodził z kuchni i szedł w przeciwną stronę niż ona. Spojrzała na niego błagalnym spojrzeniem jakby pragnęła mu coś powiedzieć, jednak nie odezwała się ani słowem. Spojrzała tylko na niego, a on na nią, aż w końcu obojętnie go minęła. Oboje przypadkowo trącili się ramieniami. Chłopak nawet na nią nie spojrzał. Gdy już była w ciemnej sypialni osunęła się na ziemię opierając o drzwi. Zaczęła płakać, tak histerycznie. Jej dłonie drżały, ból przeszywał na wylot, tak że nie była w stanie nawet dojść do łóżka. To tak bardzo bolało. Minęła go jakby mijała nieznajomego... Tyle emocjonalnego wysiłku musiała w to włożyć. A on nawet na nią nie spojrzał. Nie zwrócił na nią uwagi. Minęli się jakby obydwoje byli niewidzialni. Najbardziej bolało ją to, że dobrze rozumiała dlaczego tak się dzieje. Zakochał się w Emily, a ją zostawił. Po prostu chciał ją teraz olewać, nie zwracać uwagi na nią i jej istnienie. Żeby w końcu mogła zapomnieć, żeby ich więź zanikła. Tak miało być już zawsze... Dlatego nie zwracał na nią uwagi, bo chciał się od niej stopniowo odizolowywać. Tak właśnie Nadia to rozumiała. Czuła, że go traci, że już nigdy nie będzie mogła spojrzeć w jego piękne oczy, podziwiać jego niepowtarzalny uśmiech i czułym gestem odgarniać kosmyki jego włosów.. . Wstała i ocierając łzy wyszła z pokoju. Nathan stał nomszalancko opierając się o komodę z książkami. Przyglądał jej się dogłębnie i z utęsknieniem... Chociaż ona nie zauważyła tego w jego oczach. Poszła dalej mijając go, on cały czas się jej przyglądał.
- Nadia... - usłyszała za sobą słodki aksamitny baryton. Jej serce mimowolnie przyspieszyło. Przez chwilę stanęła. Chyba jej się wydawało. Tak bardzo jej go brakowało, że aż oszalała z tego powodu i ma teraz jakieś zwidy. Ciekawiło ją co on czuje, o czym myśli. Nie miała pojęcia, że mógł czuć to samo co ona... Poszła dalej. W tej chwili dostrzegła Kastiela, który właśnie szedł do pokoju Lys i Sue.
~
Zatrzymałam się i odwróciłam się w jego stronę. Mijał Nathana, który szedł w przeciwną stronę niż Kastiel. Chłopcy minęli się bez słowa. Nagle jednak Nathan zatrzymał się i zawrócił w stronę Kastiela. Przyglądałam się całej sytuacji z lekkim szokiem, bo to co Nathan teraz zrobił było po prostu czymś czego nie umiałam w żaden racjonalny sposób skomentować. W mgnieniu oka chwycił Kastiela za kołnierz bluzy i agresywnie uderzył chłopaka pięścią w twarz. Cała sytuacja trwała dosłownie kilka sekund. Jego spojrzenie wykazało bezgraniczną wściekłość. Nigdy nie widziałam go takiego. Zamurowało mnie, po prostu byłam w szoku, przerażona. Nie potrafiłam wydobyć z siebie ani słowa. Ostatni raz widziałam to złowieszcze spojrzenie wtedy jak jeszcze byliśmy w Londynie na lotnisku, gdy przytulałam Kastiela... Właśnie wtedy patrzył na chłopaka tak samo jak teraz... Kastiel jęknął z bólu zszokowany gestem Nathana. Natychmiast do nich pobiegłam. Czułam, że wydarzy się coś strasznego i trzeba temu zapobiec.
- Nathan! Co ty wyprawiasz?! Porąbało cię do reszty?! - bezskutecznie próbowałam go odciągnąć. - Proszę cię przestań... - spanikowana zaczęłam płakać. Chłopak mocno mnie odepchnął tak, że straciłam równowagę i zataczając się się w tył, z impetem wyrżnęłam na szklany segment. Szyba pękła, a odłamki szkła runęły na mnie. W tej chwili wybiegli Lys, Sue, Jason i Emily. Dziewczyny podbiegły do mnie i czym prędzej mi pomogły. Chłopcy zajęli się Nathanem. Bezskutecznie... Chłopak złapał Kastiela za gardło i uderzył nim o ścianę. Widziałam jak coraz mocniej zaciska pięść na jego szyi. Jego oczy zmieniły tak nagle barwę na szkarłatną czerwień. Byłam pewna, że to wydarzenie zostawi trwały ślad w mojej pamięci. Dotarło do mnie, że jest w "transie". I nie był sobą, a przynajmniej tak sobie wmawiałam. Martwiłam się o Kastiela. Ale i tak nic nie mogłam zrobić. Obraz zaczął powoli znikać mi sprzed oczu. Spojrzałam na swą mocno zakrwawioną dłoń. I teraz coś do mnie dotarło... Nathan puścił Kastiela i wampirzym tempem podbiegł w moją stronę. Chwycił moją zakrwawioną dłoń przybliżając ją do obnażonych kłów. Wszyscy próbowali go powstrzymać, ale każdy z nich po chwili leżał na podłodze. Nie dało się powstrzymać przebudzonej natury pierwotnego wampira.
- Nathan... - szepnęłam rozpaczliwie patrząc w jego szkarłatne, krwisto czerwone oczy. Jason zdołał do niego podejść i uniemożliwić mu ruch.
- Nie... - szepnęłam słabo - proszę, cię zostaw go. Zaufaj mi... - brat spojrzał na Nathana nieufnie, ale go puścił.
Chłopak podniósł delikatnie mą dłoń do swoich ust i delikatnie liznął mojej krwi. Spojrzałam mu głęboko w oczy. Znów były czarne i łagodne. Był sobą.
- Przepraszam...- powiedział wtulając się do mnie jak dziecko.
- Już w porządku... - przytuliłam go. - Już dobrze... - oddychałam ciężko głaszcząc go po głowie.
- Zaufałaś mi.
- Bo wiedziałam, że mi nic nie zrobisz...
- Nie mogłaś mieć pewności.
- Ale ją miałam.
- Nie byłem sobą...
- Wiem o tym...
- Czy teraz wiesz dlaczego jestem potworem?
- Nie jesteś... - mówiłam cicho i powoli ciesząc się, że mam go w ramionach, że jest blisko mnie.

~~ OCZAMI NATHANA... ~~

To co czułem w tamtym momencie nie można było opisać. Nie żałuję tego, że go uderzyłem. Należało się draniowi. Żałuję tylko tego, że nie zdołałem zapanować nad moją naturą i żałuję, że ona to widziała... To jak wtedy koło mnie przeszła tak obojętnie świadczyło o tym, że już mnie nie kocha, ma mnie gdzieś, a pokochała jego. Po prostu nie chciała mi tego powiedzieć prosto w twarz, chciała się stopniowo odizolować. Tylko dlaczego?! Czy jestem aż tak zły czy naprawdę mnie nienawidziła? Dlaczego musiałem zakochać się istocie ludzkiej, dlaczego w takiej delikatnej osobie jak ona? To bez sensu. Od początku ten związek był skazany na porażkę. Więc dlaczego miałem tą głupią nadzieję?! Wszystko widziałem... Widziałem jak go całowała, dzięki swoim czułym zmysłom mogłem nawet z dużej odległości dokładnie usłyszeć o czym rozmawiali. Słyszałem jak czułym głosem mówiła do niego: "Kocham cię" i to bolało, czułem wtedy jakby mój cały świat się zawalił, jakby wszystko w ciągu jednej sekundy straciło sens...  Może stało się tak dlatego, że byłem zbyt zimny, zbyt oschły, zbyt okrutny dla niej... Nie wiem... Potem po prostu odszedłem nie chcąc słyszeć więcej...

~~

Kolejny dzień...

- Hej mamo! - krzyknęła Nadia otwierając drzwi.
- Nareszcie wróciłaś! Chodź, pomogę ci z tymi walizkami.
- Nareszcie w domu... - szepnęła patrząc na mamę. Uścisnęły się. Poczuła znajomy zapach gotującej się potrawy.
- Robisz lazanię?
- Tak. Pomyślałam, że się ucieszysz. Jak minęła podróż? Prawie w ogóle nie dzwoniłaś.
- No cóż. Wyladowaliśmy gdzieś w środku Polski, jakieś małe miasteczko, gdyż Nathan pomylił bilety i tak jakoś wyszło.
- Chodź, obiad prawie gotowy. Wszystko mi opowiesz.
- Nie, mamo. Wybacz, ale pójdę już do swojego pokoju. Zresztą nie jestem głodna, bo przed wylotem byliśmy w biedronce na zakupach. (Nie mogłam powstrzymać się od nienapisania tego fragmentu xD wiem, jestem jakaś porąbana)
- Ale czy wszystko w porządku? - spytała niepewnie jej mama, bacznie jej się przyglądając.
- Tak. - skłamałam - Jestem po prostu trochę zmęczona po wycieczce, powrót był męczący. Pójdę się trochę przespać.
- No dobrze. Jakby co to będę w kuchni.
- Okej... - powiedziała smutnym, słabym głosem, po czym weszła po schodach na górę do pokoju. Od razu gdy otworzyła drzwi zasłoniła rolety, tak, że w pomieszczeniu nic nie było widać. Otaczała ją zupełna ciemność. Usiadła na łóżku i chowając głowę w dłoniach siedziała tak przez jakiś czas. Ciągle myślała o tym samym i nie potrafiła się otrząsnąć. Chociaż wiedziała, że to nie ma sensu. Straciła go już na zawsze, ale chciała go przywołać we wspomnieniach. Spojrzała na swoją dłoń, która jeszcze dwa dni temu była cała zakrwawiona. Dotknęła jej. Ani śladu po ranie. Wtedy Nathan dał jej trochę swojej krwi i rana zregenerowała się tak, że nie pozostał po niej ślad. Uświadomiła sobie, że wtedy właśnie ostatni raz go dotknęła...

~"Tylko ty sprawiłaś, że jestem teraz taki. Mimo moich wad czuję, że jestem lepszy. Mimo, że jestem potworem przy tobie czuję się jakbym był człowiekiem. Tylko ty mnie rozumiesz, tylko ty jesteś w stanie sprawić uśmiech na mojej twarzy. Zostałem stworzony by być przy tobie, rozumiesz? Nic innego bez ciebie nie ma sensu, bo bez ciebie nie potrafię się nawet uśmiechnąć. A przy tobie jest inaczej. Przy tobie nawet niemiła rzecz jest fajna, a fatalne miejsca stają się niesamowite. Mam nadzieję, że teraz rozumiesz dlaczego cię wybrałem. "~

- Tak Nathan, rozumiem dlaczego mnie wybrałeś, ale nie rozumiem dlaczego zostawiłeś... - dopowiedziała sama do siebie. Telefon dzwonił do niej od jakichś piętnastu minut. Gdy zadzwonił ponownie postanowiła zobaczyć kto dzwoni. To Emily...
- Halo... - podniosła słuchawkę do ucha.
- Hej. Co u ciebie?
- No... Bywało lepiej.
- Możemy się spotkać?
- Jak chcesz. Możesz do mnie zaraz przyjść, bo nie chce mi się wychodzić z domu.
- Okej, więc możesz otworzyć balkon?
- No dobra, ale po co? - z niechęcią podeszła do okna odsłaniając je i otwierając balkon. W mgnieniu oka Emily weszła do pokoju dziewczyny.
- Jak ty?!
- Jestem wampirzycą, zapomniałaś? - zaśmiała się, po czym usiadła ma łóżku obok przyjaciółki.
- Co jest? Czemu ty i Nathan się unikacie?
- Tak jakoś wyszło.
- Mo weź..  Przecież on cię naprawdę kocha, ty go też, więc to niemożliwe, że tak po prostu urywacie kontakt.
- Tsaa... Gdyby naprawdę mnie kochał, tak jak mówisz to nie zapraszałby innej dziewczyny na randkę. - próbowała to powiedzieć sarkastycznie uśmiechając się przy tym jakby było to dla niej obojętne, ale jej się nie udało.
- Jak to? - spytała zdziwiona.
- Nie udawaj zdziwionej. Zresztą nie gadajmy o nim, mam go w dupie! - skrzyżowała dłonie na piersiach i przybrała pokerową twarz.
- To niemożliwe, przecież on nigdy by Ci tego nie zrobił! Niezły z niego drań, nawet bardzo, ale bez przesady. Chyba żartujesz?!
- Błagam cię, Emily! Nie dobijaj mnie. Już nie pamiętasz jak się do ciebie przystawiał?! Wyznał ci miłość i zaprosił na jakiś piknik! Wszystko słyszałam...
- Ale... - Emily zamurowało. Chciała jej natychmiast wszystko wyjaśnić, ale nie miała pojęcia od czego zacząć - Przecież to nieporozumienie.
- Zakochał się w tobie i teraz mnie unika, bo nie chce mi tego powiedzieć prosto w twarz. - łzy spłynęły jej po policzkach na samo wspomnienie o tym.
- Co?! - Emily spojrzała na nią jak na idiotkę i wybuchnęła śmiechem. - Że on się we mnie zakochał?! Ty se chyba jaja robisz. On mnie chciał zabić, a co dopiero żeby się zakochał. - dziewczyna nie mogła przestać się śmiać, spojrzała na Nadię, która nagle zbladła. Jej grobowa mina wyrażała szok. Emily zaraz się opanowała i ucichła.
- O Boże... - zaczęła Nadia piskliwie. - Czyli on... Ty... On naprawdę...
- Nie Nadia, to nie tak! - dopiero teraz Emily zorientowała się jaki straszliwy błąd popełniła przypadkowo jej o tym mówiąc. O tym, że Nathan prawie doprowadził ją do śmierci i cudem przeżyła dzięki Jasonowi. Już nie miała mu tego za złe, ale Nadia mogła inaczej to zinterpretować. Wiedziała, że już nigdy nie wybaczy Nathanowi. Przez jej niefortunną pomyłkę mogła ich rozdzielić... Na zawsze...

~~
Wiem, kończę w "takim" momencie xD wiem, że tylko pogrążam sytuację bohaterów jakbym była jakąś sadystką. Narazie jest smutno trochę w tych ostatnich dwóch rozdziałach. Ale żeby mieć teczę, trzeba się pogodzić z deszczem, a żeby zaznać szczęścia i radości trzeba przeżyć smutek. Życie to nie instytucja do spełniania życzeń... Są złe i dobre chwile. Zawsze po złych przychodzą dobre. Ale czy... Te złe rzeczywiście są aż tak "złe"? Pewnie każdy z nas chciałby, by życie było radością, bez skutków i trosk, żeby zawsze być szczęśliwym i niczym się nie martwić... Uważamy, że te złe chwile są zbędne w życiu. Ale czy taka jest prawda? Czy gdybyśmy nigdy w życiu nie zaznali smutku potrafilibyśmy docenić szczęście? Właśnie dzięki temu, że przeżyliśmy złe chwile zawsze doceniamy te radosne, i zaczynamy dostrzegać radość w tym co mamy. Więc chyba te złe chwile nie są zbędne w życiu..
A się rozgadałam xdd no cóż. Przed chwilą zrobiłam prolog serialu w The sims 3 i jestem z niego duuumnaaaa :3 No dobra nie będę się chwalić I wgl.... Ale jestem genialna i wyszło mi ZAJEBIŚCIE mimo, że program co pięć sekund się wyłączał, serio xD TT_TT chyba ze szczęścia pójdę skoczyć z dywanu.

Rozdział 16

Rozdział 16       "Jesteś sadystą..."

~
      Rozdział taki trochę no...jakby to powiedzieć, nietypowy i jak to moja psiaps ujęła: "Wszystko spier***łam" :) No cóż...Tak się to wszystko w moim mózgu poukładało i takie mam pomysły. :D Mimo wszystko mam nadzieję, ze mnie nie zabijecie i rozdział wam się spodoba :)

PS.: Dodałam na bloga kilka nowych piosenek :)

Myślę, ze do rozdziału będzie pasowała piosenka "Me and my broken heart" Jest ona chyba ostatnia, o ile się nie mylę xD Strasznie ją lubię tak wgl. No ale dosyć już mojej smętnej gadaniny xdd :P
Miłego czytania :** <3

~

- Prze - przepraszam...
- Nie przepraszaj... - położył głowę na jej plecach, a dłonie na jej ramionach.
- Nadia... - nagle wstał. Jego grobowy głos brzmiał teraz bardzo poważnie.
- Może ty... Może ty... ! JESTEŚ W CIĄŻY?!
- Nie, to niemożliwe. To tylko zwykłe niestrawności.
- Ale, napewno?
- Tak, zresztą zobaczysz, że nic mi nie jest i wszystko jest w porządku. - uśmiechnęła się do niego i przytuliła go, on odwzajemnił uścisk i spoglądając na nią przelotnie posmutniał.
- Co się stało? - spytała dziewczyna patrząc na niego z lekkim zdziwieniem.
- Będę musiał cię dzisiaj niestety zostawić... - westchnął smutno.
- Ale dlaczego? Wynudzę się tu bez ciebie. Nie zostawiaj mnie... - spojrzała mu słodko w oczy, a on mruknął z rozkoszy, gdy gładziła go po karku.
- Mhm... Muszę iść z Jasonen, i wszystkimi wampirami z tego pomieszczenia na polowanie... - odrzekł spuszczając wzrok. Nadia mimowolnie zesztywniała. A jego twarz posmutniała. Dziewczyna zrozumiała, że mogła mu sprawić ból.
- Przepraszam! - wyrwało jej się natychmiastowo. - Ja nie chciałam...
- Rozumiem... - Nadal jednak był sztywny. - Jestem potworem i zdaję sobie z tego sprawę...
- Nie, po prostu przez cały czas byłeś jak prawdziwy człowiek i zupełnie zapomniałam o twojej naturze - spojrzała na niego znów go przytulając. - właściwie to mało wspominałeś o tym, jak się żyje jako wampir i o tym jak polujesz... - zaczęła nieśmiało, ale zaraz pożałowała tego.
- Kochanie, kiedyś ci wszystko opowiem, powiem ci tylko, że nie zabijamy ludzi - uśmiechnął się do niej i właśnie wtedy spoglądając mu w oczy, dziewczyna dostrzegła, że jest słaby. Zrobiło jej się go żal.
- To dozobaczenia wieczorem - pocałowała go w policzek.
- Dozobaczenia... - wyszedł zostawiając ją w kuchni.
Nadia weszła do salonu, siadając na dużej czarnej kanapie. Myślała o Nathanie. Bardzo chciała z nim porozmawiać, dowiedzieć się czegoś o wampirach. Narazie wiedziała tylko tyle, że żywią się krwią (doprawdy zaskakujące xD), dzięki jakimś dziwnym pierścieniom nie palą się w słońcu, są nadludzko piękne i silne, a także nieśmiertelne. Tylko, że Nathan był innym wampirem. Był wampirem mogącym posługiwać się magicznymi mocami, był jedynym ma ziemii zrodzonym wampirem. Teraz po śmierci Mirandy jedynym pierwotnym. Ciekawe jaka w rzeczywistości była jego matka. Przecież skoro pozbawiła go wspomnień i uśpiła jego moce, nie mogła być aż taka zła... Nadia wiedziała również, że kiedyś ona i Nathan już się spotkali. To było pewnie przed wypadkiem, jeszcze w Atlancie. Od lat tam nie była... Tylko, że Nathan narazie nic nie chciał o tym wspominać. Cierpiał z tego powodu. Bardzo cierpiał. A ona tak bardzo nie chciała, by cierpiał, tak bardzo go kochała.
- JESTEŚ DO BANI! - usłyszała krzyk Emily, dochodzący z sypialni obok. Nadia nie należy do osób ciekawskich, które lubią podsłuchiwać, ale teraz nie mogła się powstrzymać, gdyż przez chwilę wydawało jej się, że usłyszała głos Nathana. Przecież to niemożliwe. Niby co mógł robić w sypialni u Emily?! Przed chwilą podobno wyszedł na polowanie! Nadia prędko wstrzymując oddech dobiegła do drzwi najciszej jak tylko potrafiła. Oby tylko jej nie zauważyli...
- No więc, co chciałeś mi powiedzieć, Nathanie?
- Bo chodzi o to, że chciałbym cię zaprosić dziś wieczorem na piknik. Wiesz, to miała być niespodzianka, ale...
- Niby dlaczego miałabym z tobą pójść?
- Bo... Bo cię kocham. Naprawdę cię kocham.
- Jak bardzo?
- Bardziej niż możesz to sobie wyobrazić.
Nadia była w szoku, miała wrażenie, że Nathan właśnie stał przed nią i wbił jej w serce nóż. Nie mogła pozbierać się po tym co usłyszała. To po prostu do niej nie docierało. Przecież tak bardzo go kochała, i wydawało jej się, że on też ją kocha. Dlaczego właśnie wyznał Emily, że ją kocha?! Dlaczego to do cholery zrobił?! Wbiegła do swojej sypialni i bezsilnie opadła na podłogę łapiąc się za głowę. Nie mogła w to uwierzyć. W głowie jej huczało. Czuła jakby nagle w ciągu jednej sekundy cały świat jej się zawalił. Bo Nathan był jej całym światem, całym życiem. Dlaczego jej to zrobił?! To niemożliwe. Poczuła jakby jej serce właśnie rozpadło się na milion kawałeczków.
- A to drań... - westchnęła. Łzy same spływały jej po policzkach. Pamiętała jak jeszcze wczoraj byli w parku, jak mówił jej, że tak bardzo ją kocha... To niemożliwe żeby tak nagle zainteresował się inną dziewczyną. To musiałoby być już wcześniej. Więc dlaczego tak ją kłamał?! W tej chwili zaczęła żałować, że się w nim zakochała i że, zaczęła traktować ich więź poważnie...

~~
- Nie umówię się z tobą! - krzyknęła Emily wybuchając śmiechem.
- No ale dlaczego?! - Nathan był zdenerwowany.
- Bo jesteś brzydki! - zaczęła się śmiać jeszcze bardziej. - i chodzisz jak pingwin, i masz potargane włosy i mówisz jakbyś był pijany!
- Ale ona by tak nie powiedziała! - krzyknął zbulwersowany.
- No a jak by powiedziała?
- No... Zgodziłaby się.
- Pewny jesteś?
- No... Chyba tak - powiedział z lekką niepewnością.
- To idź i ją po prostu zaproś. - popchnęła go w stronę drzwi.
- No ale kiedy ja nie mogę. - powiedział smutno.
- Dlaczego?! - krzyknęła wybuchając zdziwieniem. - zawsze jesteś taki pewny siebie.
- Już nie, nie przy niej.
- O Boże... - zakryła usta dłonią.
- O co chodzi?
- Ty się w niej naprawdę zakochałeś! - pisnęła zachwycona.
- Ale mi odkrycie. - prychnął zdegustowany.
- No dobra, sory...
- Spoko, ale będziesz mogła mi pomóc? Nie wiem jak jej to powiedzieć i chcę żeby była zachwycona, a ty ją lepiej znasz no i jesteś dziewczyną i w ogóle...
- No dobra, jesteś do bani i trzeba cię nauczyć. Zacznijmy od nowa. Ja jestem Nadia, a ty działaj.

~~

Spojrzała w lustro patrząc w swe rozmazane tuszem do rzęs powieki i policzki. Zaczęła nerwowymi ruchami ścierać makijaż.
- Boże... Wyglądam jak zombi!
- Bywało gorzej. - odezwał się męski głos dochodzący z łazienki. To był Kastiel, ubrany... A właściwie nieubrany, gdyż miał na sobie tylko ręcznik zasłaniający go od pasa aż po kolana. Przez chwilę Nadia patrzyła na jego umięśniony tors, mokre kosmyki hebanowych włosów i mimowolnie na jej twarz wystąpiły delikatne rumieńce. Był przystojny... Podszedł do niej i spojrzał na blondynkę zamyślony. Palcami przejechał po jej kosmyku długich, jasnych włosów.
- Dla mnie zawsze będziesz najpiękniejsza - szepnął cichym głosem patrząc jej uporczywie w oczy. Powiedział to jednak za cicho, że Nadia nie usłyszała.
- Co?
- Nic, nieważne - zmrużył delikatnie oczy. - Co ty na to, byśmy poszli na spacer?
- Dobry pomysł. Tylko musiałabym się przygotować.
- Więc, ja się ubiorę i wyjdziemy za 15 minut.
Około pół godziny później razem spacerowali po mieście. Było gorące popołudnie. Nadia miała na sobie granatową bokserkę i czarne shorty, a Kastiel białą koszulkę z logo ulubionego zespołu i spodnie długie do jego kolan w czarno-białą kratę. Włosy miał ułożone w nieład. Przez chwilę dziewczyna miała wrażenie jakby Kastiel chciał w pewien upodobnić się do Nathana. Chociaż nigdy mu się to nie uda, bo Nathan jest jedyny w swoim rodzaju i nie da się go skopiować. Tak właśnie myślała...
- Widzisz tamto drzewo? - spytał po chwili wskazując na dosyć niskie, o rozwijających się dwóch grubych gałęziach wyglądających jak kolejne dwa pnie wzrastające z niego.
- Ehem... - pokiwałam twierdząco, z początku nie wiedząc do czego zmierza. Spojrzałam na chłopaka. Był zapatrzony w to drzewo, wyglądał na zamyślonego.
- Kiedyś, jeszcze jak obydwoje mieszkaliśmy w Atlancie - zaczął powoli - za naszymi domami, kawałek dalej była taka polana ze stawem. Zawsze tam przychodziliśmy jak byliśmy mali...
- Ach! Pamiętam! Obok tego stawu też było takie drzewo. Wyglądało zupełnie jak to. Pamiętam jak kiedyś byłam smutna, ty żeby mnie pocieszyć poszedłeś tam ze mną i zawiesiłeś dla mnie huśtawkę na jednej z gałęzi... - oczy jej rozbłysły. Zatopiła się we wspomnieniach.
- Tak. Ale uparłem się, że pierwszy ją wypróbuję, by sprawdzić jej wytrzymałość. - spojrzał na nią z uśmiechem na ustach. Jego oczy także błyszczały. Obydwoje powolnym krokiem podeszli do drzewa. Będąc tuż przy nim dziewczyna położyła swą dłoń na twardym pieniu. Wspomnienia wróciły...
- No i huśtawka się urwała, a ty spadłeś - uśmiechnęła się na samą myśl o tym wspomnieniu. - Byłeś wtedy taki słodziutki, jak zacząłeś płakać.
- Jak zacząłem płakać, powiadasz? - spojrzał na nią wymownie - Ty sadystko!
- Ja sadystka? Już nie pamiętasz co zrobiłeś z moim miśkiem Lucyferem? - udała lekko dotkniętą.
- Kto normalny nazywa swoją maskotkę "Lucyferem" jak nie jakiś sadysta? - W tym momencie dyskretnie się do niej przybliżył, tak, że dziewczyna stała tuż przed nim opierając się o drzewo, a on oparł swą prawą dłoń o pień.
- A pamiętasz co było dalej? - ton jego głosu znacznie się zmienił, spojrzenie stało się głębsze. Mówił cicho i powoli, ważąc każde słowo...
- Kiedy? - Nadia była zbita z pantałyku.
- Wtedy jak spadłem z huśtawki - spojrzał jej głęboko w oczy, głębiej niż dotychczas. Nadia poraz pierwszy mogła oglądać jego szmaragdowe oczy z tak bliskiej odległości, dostrzegając w nich piękne szczegóły, których jeszcze nie w nich nie widziała. - Ty podeszłaś do mnie i chwyciłaś mnie za dłoń. O tak... - w tym momencie chwycił jej prawą dłoń. Dziewczynie odebrało mowę. - spojrzałaś mi w oczy o tak... - teraz wpił swoje spojrzenie w jej zdezorientowane błękitne oczy, nadal ważąc każde słowo. Nieznacznie się do niej przybliżył. Tak, że teraz opierał swe czoło o jej czoło. Wszystko pamiętała, pamiętała wspomnienia z dzieciństwa, a przynajmniej ich fragment. Nadia zesztywniała. Kastiel zaczął przybliżać swe malinowe wargi do jej ust, a ona... Ani drgnęła. Ba! Ona nawet nie oddychała. Ale dlaczego się nie odsunęła? Dlaczego mu na to pozwoliła?! Czemu go nie powstrzymała. W końcu delikatnie swymi mięciutkimi, ciepłymi wargami musnął jej usta. Nadia automatycznie zamknęła oczy, jednak nie odwzajemniła pocałunku. Była nieruchoma. Niczym nieżywa, porcelanowa lalka. Jego wargi były takie ciepłe, delikatne... Różniły się od zimnych, marmurowych ust wampira. Dopiero po kilku sekundach dotarło do niej co się dzieje. Gwałtownie odwróciła się w prawą stronę przerywając "pocałunek". Jeśli można było to nazwać owym "pocałunkiem". Łza spłynęła jej z oczu. Czyn prędzej ją otarła. Chłopak odsunął się od niej, nie odzywając się ani słowem. Po prostu stał przed nią nieruchomo oczekując na to, co Nadia dalej zrobi. On już zrobił wszystko... Zrobił to co chciał zrobić od dawna. Teraz jej kolej. Obydwoje przez kilkanaście sekund trwali w grobowej ciszy. W końcu dziewczyna odwróciła się do niego i spojrzała na niego innym wzrokiem niż dotychczas...
- Kastiel... - zaczęła nerwowo - jesteś sadystą...

Rozdział 15

Rozdział 15

Kolejny dzień wakacji... 

Wszyscy dojechali już na ulicę Słowackiego. Już weszli do bloku, a potem do mieszkania. 

Hi - Urocze mieszkanko. - westchnęła zachwycona Nadia rozglądając się. Na wejściu stał korytarz, obok obszerna kuchnia. Dalej weszli do ładnie urządzonego salonu z dużym telewizorem i ogromną czarną kanapą. Ściany w pomieszczeniu były czarne i białe. Po prawej stronie było wejście na balkon. 

- Nasza sypialnia jest tam... - Nathan uśmiechnął się do niej szeroko i wskazał jej kremowe drzwi na końcu. Wziął ją za rękę i poszli w stronę pokoju. 

- Mieszkanie nie jest za duże, więc jesteśmy skazani na to, by spać razem w jednym pokoju, w jednym łóżeczku. - mówiąc to spojrzał na nią przelotnie uśmiechając się szyderczo i delikatnie pocałował ją w czoło. Nadia stała zarumieniona patrząc na Nathana jak na jakiegoś debila. 

- Więc jakie dzisiaj mamy plany, panie przewodniku? - spytała siedząca obok Nathana Nadia lekko opierając się o jego prawe ramię. Na tylnych siedzeniach siedział Jason z Emily. Sue, Lys i Kastiel zostali w mieszkaniu. 

- Tylko nie spowoduj wypadku. - roześmiał się Jason. 

- No bez przesady... - skarcił brata wzrokiem. - Pojedziemy do galerii handlowej, to niedaleko. Właściwie to tutaj. Wszyscy spojrzeli na dosyć pokaźnych rozmiarów galerię handlową jaką był Focus Mall. Była to galeria dosyć mała porównując ją na przykład z Westfield London, gdzie porównania w ogóle nie było. Nathan zaparkował samochód na jednym z parkingów galerii i wszyscy wysiedli. 

- Gdzie najpierw idziemy? 

- Może do tego sklepu tam, H&M'u? - skierowali się od razu do sklepu, a Nadii od razu w oczy rzuciła się śliczna czerwona sukienka z wystawy. Aż rozdziawiła usta z zadziwu. 

- Podoba ci się? - spytał Nathan nagle obejmując ją od tyłu w talii. 

- No, ładna jest... - powiedziała z lekkim wahaniem. 

- Więc ją kupujemy. - powiedział radośnie ciągnąć ją w stronę wieszaków. - Ta będzie idealna. 

- Ale Nathan, naprawdę nie musisz... 

- Cicho bądź! Idziemy. - obydwoje podeszli w stronę sprzedawczyni, to znaczy Nathan, który na siłę ciągnął za sobą rozkojarzoną Nadię. 

- Więc tylko to będzie? - spytała młoda dziewczyna w czarnym T-shirt'cie patrząc z uznaniem na Nathana. Nadia i Nathan spojrzeli po sobie. 

- Co kurwa? - spytał zdezorientowany.

- Nathan.. - Nadia nie mogła wytrzymać że śmiechu. 

- Czy mam dać coś do tego, zapakować? Polecam również produkty z wyprzedaży po lewej stronie, tam na końcu. - uśmiechnęła się sprzedawczyni uroczo przy tym trzepocząc rzęsami. W dodatku słodkim dziewczęcym gestem odgarnęła swe włosy w tył. Nadia zauważyła, że była naprawdę ładna. Poczuła zazdrość patrząc na to jak go podrywała. W mgnieniu oka złapała chłopaka za dłoń. Pokazując, że Nathan należy do niej, do nikogo innego. Spojrzała na chłopaka, który nawet nie zwrócił na to uwagi tylko patrzył na młodą dziewczynę jak na idiotkę. Nadia znowu się zaśmiała. 

- PO JAKIEMU TY DO MNIE DO KURWY NĘDZY GADASZ?! - nie wytrzymał już. 

-Dziewczyno, mów po ludzku do mnie! Co ty się kurwa z Marsa urwałaś?! 

(Dwa różne języki, polski i angielski xd) 

-Nathan..- Nadia już nie mogła wytrzymać że śmiechu. Patrzyła na zirytowanego, wytrąconego z równowagi Nathana i na lekko przerażoną młodą sprzedawczynię. Przechodzący obok ludzie przyglądali się zaistniałej sytuacji ze śmiechem i zdziwieniem. - Ona gada po polsku. - gdy to powiedziała, jego mina była po prostu bezcenna. 

- Aaa... - dopowiedział po czym podał zestresowanej sprzedawczyni sukienkę. 

Gdy wychodzili że sklepu Nathan szedł ze zbitą miną. 

- Jaki z ciebie dzieciak! - przelotnie pogłaskała go po policzku uśmiechnąwszy się do niego 

- Ja po prostu nigdy nie słyszałem takiego języka. To nie moja wina, że Polacy gadają jakby ich dupa bolała. 

- No już... - przytuliła go. 

~~

Od razu po tym incydencie wszyscy udali się do parku ma ulicę 3-go Maja. Był to jedyny park w tej miejscowości. Byli z nimi także Lys, Sue i Kastiel. Jednak wszyscy się rozdzielili, a potem Nadia została sama z Nathanem. Usiedli na ławce wokół dwóch drzew. W okolicy były różne drzewa i krzewy. W oddali słychać ćwierk ptaków, a tuż przed nimi odgłos płynącej wody z rozległej fontanny. Wokół nich zieleń... 

- Podoba Ci się tu? - spytał zaciekawiony Nathan. 

- Tak.. Jest cudownie... - szepnęła zachwycona 

- Trochę głupio, że pomyliłem te bilety. - odrzekł smutno. 

- Przestań! Jest fajnie. Przynajmniej nikt się takich wakacji nie spodziewał. Mi się podoba. A tobie? - spojrzała na niego przelotnie. 

- Nawet... Z Tobą to nawet i w końskiej stajni czułbym się rewelacyjnie. - powiedział po czym powolutku zaczął przybliżać się do niej i głęboko spojrzał jej w oczy. Dziewczyna uśmiechnęła się. 

- Słodki jesteś... - powiedziała śmiejąc się. 

- To ty jesteś słodka. - objął ją delikatnie w talii i podniósł ją tak, że teraz siedziała na jego kolanach. 

- A najsłodsza jesteś wtedy gdy jesteś o mnie zazdrosna... - uśmiechnął się do niej szyderczo i posłał jej uwodzicielskie spojrzenie. Nadia rozdziawiła usta i w mgnieniu oka stała się cała czerwona na twarzy. 

- Zauważyłeś... - powiedziała cichutko nerwowo mrugając oczyma. Nathan się zapatrzył w jej śliczne zawstydzony oczy. W tej chwili poczuł jakby jego serce przyspieszyło, waląc w jego piersi jakby chciało się wydostać wprost do Nadii. W brzuchu poczuł motyle, w gardle gulę. Przez tą chwilę istniała dla niego tylko ona. Cały świat się nie liczył, nic nie mogło być ważniejsze od niej. Dotarło do niego, że nigdy przy żadnej dziewczynie nie czuł czegoś takiego. On naprawdę się zakochał, z każdym dniem jego uczucie rosło... 

- Co się stało? 

- Nie, nic... - wreszcie się ocknął. - Przez tą chwilę wyglądałaś tak samo jak wtedy, za nim jeszcze... - Nie skończył, bo znów poczuł gulę w gardle. Jeszcze chyba nigdy tak mocno tego nie odczuwał. Przez całe życie nic nie czuł, żadnych emocji. Dopiero potem gdy ją ponownie spotkał, wtedy w szkole... Wszystko się zmieniło... 

- Nathan... - opuszkami palców przejechała po jego bladym, chłodnym policzku. "Dlaczego nigdy nie mogę Cię zrozumieć? Jesteś taki odległy..." W rzeczywistości to tylko ona była w stanie go zrozumieć... 

- Ach... Myślałem sobie tylko o tej ślicznej sprzedawczyni. Ach... Była taka pociągająca... - westchnął udając zachwyt, a Nadia uderzyła go w ramię. Roześmiał się. 

- Kochanie, przecież wiesz, że żartuję. - uśmiechnął się do niej obejmując ją mocno. Nadia tylko spojrzała na niego spode łba. 

- Jak mogłaś być o nią zazdrosna... 

- O wszystkie dziewczyny jestem zazdrosna! 

- To dobrze... Ale nie musisz być, bo nie masz powodu. 

-Wszystkie się do ciebie kleją. Jestem pewna, że gdybym gdzieś na moment odeszła wszystkie, by do ciebie polgnęły! - obrażona skrzyżowała dłonie na piersiach. 

- Dlatego nie możesz mnie nigdy opuszczać, nawet na moment... - szepnął jej do ucha aksamitnym, uwodzicielskim głosem. Podziałało... Dziewczyna się rozluźniła. 

- Nie rozumiem... Mógłbyś mieć każdą... 

- Ale wybrałem ciebie... - spojrzał jej głęboko w oczy przybliżając się do jej twarzy i uśmiechnął się. Prawą dłonią odszukał jej dłoni, po czym delikatnie ją chwycił splatając ich palce. 

- Dlaczego? 

- Dlatego, że jesteś... Hmm... Niesamowita? 

- Mówisz tak żeby się podlizać. 

- Nie... Mówię prawdę. - powiedział poważnie. - Tylko ty , że jestem teraz taki. Mimo moich wad czuję, że jestem lepszy. Mimo, że jestem potworem przy tobie czuję się jakbym był człowiekiem. Tylko ty mnie rozumiesz, tylko ty jesteś w stanie sprawić uśmiech na mojej twarzy. Zostałem stworzony by być przy tobie, rozumiesz? Nic innego bez ciebie nie ma sensu, bo bez ciebie nie potrafię się nawet uśmiechnąć. A przy tobie jest inaczej. Przy tobie nawet niemiła rzecz jest fajna, a fatalne miejsca stają się niesamowite. Mam nadzieję, że teraz rozumiesz dlaczego cię wybrałem. A teraz musisz mi coś obiecać... 

- Co? - spytała poruszona. Była wzruszona jak nigdy przedtem. Zawsze gdy była przy nim, świat stawał się inny, lepszy. Mimo tego co powiedział, ona uważała inaczej. Myślała, że to nie ona mu jest potrzebna, tylko on jej... 

- Proszę cię... - zaczął i wpił swoje intensywne spojrzenie w jej delikatne błękitne oczy. Mówił cicho i powoli, jakby starał się nie urazić jej swoim donośnym głosem. - Obiecaj mi, że... Już nigdy mnie nie opuścisz... 

- Dobrze, obiecuję... - przytuliła go mocno. 

- To dobrze. Bo jak odejdziesz, odejdzie część mnie, a wtedy bez ciebie moje życie straci ten kolor i nie będzie sensu, by już dalej żyć... 

-Nathan... - odsunęła się od niego na chwilę, by móc spojrzeć w jego czarne oczy osłonięte czarnymi kosmykami jego włosów. - Nie opuszczę cię, rozumiesz. Zawsze będę przy tobie. - powiedziała i uśmiechnęła się do niego słodko. On odwzajemnił uśmiech i chwycił jej dłonie oplatając je wokół własnej szyi, po czym chwycił ją w talii i zamykając oczy zaczął swą twarz delikatnie przybliżać do jej twarzy. Ona zrobiła to samo. Jej serce przyspieszyło. Ich usta dzieliły milimetry. - Tu jesteście! - krzyknęła Emily klaszcząc w dłonie. Obydwie odskoczyli od siebie jak oparzeni. - chodźcie, bo już jedziemy. 

Gdy wreszcie wszyscy dojechali była już 17:00. Dopiero przyjechała pizza, po tym jak wszyscy zjedli, każdy rozszedł się do swoich pokoi. Nadia i Nathan weszli już do swojej sypialni. Dziewczyna wyszła na chwilę na balkon. Patrzyła na słoneczny, piękny dzień, pod nią jechały samochody. Jednego była pewna... Było inaczej niż w Londynie. O wiele inaczej... 

- Co tak patrzysz? - chłopak niespodziewanie objął ją od tyłu i przytulił do siebie. 

- A tak się zastanawiam... - w tej właśnie chwili przypomniała sobie pewną sytuację, która miała miejsce kilka dni temu. Ciągle ją to dreczyło i nie dawało jej spokoju. 

~

Było to zaraz przed wakacjami. Dziewczyna zmęczona wróciła ze szkoły. Chociaż wtedy zaraz po szkole poszła jeszcze z Nathanem do kina, więc był już późny wieczór. Gdy weszła do domu od razu opartą o próg drzwi w przedpokoju zobaczyła swoją mamę. 

- Gdzie ty byłaś?! - czarnowłosa kobieta spoglądała na nią ze złością. 

- Emm... Co?! - Nadia była zszokowana. Nie sądziła, że mama będzie jej robić wyrzuty o późne wracanie do domu tuż przed wakacjami. 

- Czy ja mówię po chińsku?! Gdzie ty do jasnej cholery byłaś?! 

- U koleżanki... - spanikowana skłamała. - Przepraszam, że ci nic nie mówiłam, ale tak niespodziewanie mnie zaprosiła i już prawie wakacje, więc... 

- Chciałam z tobą porozmawiać. 

- A nie możesz jutro? Jestem zmęczona. 

- Musimy porozmawiać teraz, to ważne. - jej ton głosu nie wróżył niczego dobrego. Obie usiadły przy stole. Nadia naprzeciw matki. 

- Nadio... Dostałam bardzo dobrą ofertę pracy, mogę zostać menadżerem bardzo dobrej firmy i... 

- Naprawdę?! To super! Dlaczego się nie cieszysz? - spojrzała na nią zdziwiona. Zorientowała się, że coś jest nie tak.

- Mamo? 

- Chodzi o to, że firma, która mi zaoferowała tą posadę mieści się w Atlancie... - kobieta spojrzała na córkę, która w tej chwili siedziała zamurowana. 

- Nie. 

- Musimy się wyprowadzić, najlepiej jak najszybciej. W przeciągu tego miesiąca. 

- NIE!!! - Nadia gwałtownie wstała od stołu. Jej teraźniejsze uczucia można było opisać w dwóch słowach: chaos i strach. Czuła jakby cały jej świat nagle się zawalił. Nie mogła zostawić Nathana, przyjaciół i Emily... Przecież niedawno dowiedziała się, że żyje. 

- Nie! Nie zgadzam się na to! 

~~

- Nadia? Heej! 

- Emm... Co się stało? 

- Zaczęłaś mówić jaki to jestem wspaniały i się zatraciłaś. - uśmiechnął się do niej niewinnie. 

- To w moim stylu. - roześmiała się. 

- Co się stało? - Nathan pocałował ją w szyję. 

- Nic takiego, po prostu zamyśliłam się. 

- Okej... - teraz trwali chwilę w ciszy wtuleni w siebie. Nagle usłyszeli jakiś dziwny hałas z pokoju obok. 

- Co się dzieje? 

- To tylko Jason z Emily. No wiesz... Szaleją. 

- Och... - roześmiała się. 

- Wiesz... - zaczął z wahaniem. - Może my też, no wiesz... Poszalejemy? - spytał uśmiechając się do niej słodko. 

- Nathan... - dziewczyna spojrzała na niego obejmując dłońmi jego kark. 

- Oczywiście jeśli chcesz. Jeśli jesteś na to gotowa... 

- Nathan, ja... - zaczęła nerwowo. - Jestem gotowa. - powiedziała, na co on uśmiechnął się złowrogo. Objął ją mocno w talii i złączył ich usta w dynamicznym pocałunku. Chłopak błądził dłońmi po jej plecach i talii, a ona co chwilę wzdychała z zachwytu. Wkrótce podniósł ją tak, że dziewczyna oplotła dłonie wokół jego szyi, a nogi miała oplecione wokół jego pleców. Wampirzym tępem podbiegł do łóżka. Po chwili obydwoje już na nim leżeli. Dziewczyna leżała pod nim i całując go targała mu włosy. Serce biło jej tak szaleńczo, jak nigdy wcześniej. Chłopak całując ją zszedł niżej na jej obojczyki i zaczął robić jej malinki na karku. Potem znów zaczął ją całować złączając ich języki w zachłannej walce. Powoli włożył swoje chłodne ręce pod jej bluzkę gładząc jej brzuch i plecy. Ona nie pozostając mu dłużna opletła nogi wokół jego pleców przyciągając go bardziej do siebie. Tym gestem sprawiła, że chłopak był jeszcze bardziej napalony. Dynamicznym gestem ściągnął jej bluzkę, a ona zaczęła odpinać guziki z jego koszuli...

~~

Nadia powoli otworzyła oczy. Był poranek. Promienie słoneczne oświetlały jej jasną twarz. Uśmiechnęła się sama do siebie zjewając. Była taka szczęśliwa... Szczęśliwa jak nigdy dotąd. 

"Ja i Nathan... My... " myślała i uśmiechała się od ucha do ucha. Spojrzała na chłopaka obejmującego ją. Miał zamknięte oczy. Wyglądał tak słodko... Dziewczyna przejechała dłonią po jego chłodnym policzku. Spał... Delikatnie wstała podnosząc kołdrę, by ukryć swoje nagie ciało, gdy nagle poczuła silny uścisk na swoim brzuchu. Minął ułamek sekundy, a dziewczyna leżała kurczowo przyciśnięta do łóżka tuż pod Nathanem. Zaniemówiła z wrażenia. 

- Gdzie się wybierasz? - szepnął jej do ucha swoim aksamitnym głosem. Nadia nie mogła oprzeć się jego oszałamiającemu zapachowi, głosowi i nieziemskiemu urokowi. 

- Myślałam, że śpisz... - miała szeroko otwarte oczy ze zdziwienia. 

- Mhm... Wampiry nie potrzebują snu, zapomniałaś? - zaczął niebezpiecznie się do niej przybliżać. Mimowolnie jej usta zaczęły drżeć, twarz pokryła się rumieńcami, a serce jak zwykle zaczęło łomotać. Dlaczego miał taki wpływ na jej uczucia?! 

- Twoje serce nagle przyspieszyło. To mi się podoba... - jego wzrok był jakiś taki inny. Jakby drapieżny... 

- Nathan... 

- Boisz się? To dobrze, bo jestem niebezpieczny, nawet bardzo. - uśmiechnął się szyderczo, po czym złączył ich usta w namiętnym pocałunku. - Nathan, ja... Powinnam już pójść, bo Emily i w ogóle... - Nie skończyła, bo Nathan znowu ją pocałował, tym razem tak słodko, przeciągle. Zamknęła oczy. 

- Ale ja cię nigdzie teraz nie wypuszczę. - zaczął się śmiać. Zaczął całować ją w kark, schodząc aż po obojczyk. Dziewczyna westchnęła z rozkoszy, po czym się speszyła. Poczuła, że uśmiechnął się z satysfakcją. Nie widziała tego, ale po prostu wiedziała. Leciutko musnął jej szyję, a potem składał na jej karku, szyi i ustach gorące pocałunki. ( Bo mu się nudziło -_-) 

~~

Po południu wszyscy w salonie oglądali telewizję. 

- Ja zaraz wrócę.. - powiedziała niepewnym głosem Nadia i wstając niechętnie pobiegła w stronę łazienki. 

- Co jej jest? - spytała Emily oglądając się za przyjaciółką. 

- Mnie się pytasz? - spytał równie zdziwiony Nathan. - pójdę za nią. Doszedłszy do łazienki, zatrzymał się przed drzwiami nasłuchując. 

- Kochanie, czy wszystko okej? 

- Tak... - wyjąkała. 

- Nie! - krzyknął i gwałtownym ruchem otworzył drzwi, wykręcając zamknięty w nich zamek. 

- Nadia, czy ty wymiotujesz? - spytał przeraźliwie patrząc na dziewczynę, którą zastał bladą, z zanurzoną głową w muszli klozetowej. Delikatnie odwróciła się ku niemu. 

- Wyjdź, proszę! Nie oglądaj mnie w takim stanie... - wyjąkała słabym, cienkim głosem. 

- Nie, Nadia! 

- Nie chcę żebyś mnie taką widział... 

- Ale ja chcę! Chcę być zawsze przy tobie,nawet gdy jesteś chora... - podbiegł i odgarnął jej włosy w tył. Wyglądał na bardzo zmartwionego i zamyślonego. 

- Prze - przepraszam... 

- Nie przepraszaj... - położył głowę na jej plecach, a dłonie na jej ramionach. 

- Nadia... - nagle wstał. Jego grobowy głos brzmiał teraz bardzo poważnie. 

- Może ty... Może ty... ! JESTEŚ W CIĄŻY?! 

~~

Jestem jakaś zryta... Trudno. Mojej przyjaciółce potrzebny psycholog, a mi psychiatra... Ja nie mogę! Muszę się leczyć! O.o Dobra, fchuj stym xD Narysowałam rysunek xD. Jestem z niego bardzo dumna. Nadia i Nathanek <3 takie są właśnie moje nudy na lekcjach xdgg